กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ กระผม นายสรรเพชญ บุญญามณี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา พรรคประชาธิปัตย์ วันนี้กระผมขอขอบคุณท่านประธานที่ได้กรุณาบรรจุญัตติของกระผมที่จะเสนอนี้ในระเบียบวาระ เพื่อให้เพื่อนสมาชิกได้ระดมความเห็น แลกเปลี่ยนความเห็น ซึ่งผมมั่นใจว่าญัตติที่กระผม จะได้นำเรียนต่อที่ประชุมนี้จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อพี่น้องชาวสวนทุเรียนทั่วประเทศ แม้เวลาจะล่วงเลยมานานพอสมควร ซึ่งเมื่อเดือนที่แล้วเราก็ได้มีการพิจารณาญัตติด่วน เรื่องทุเรียนเช่นเดียวกันครับ ท่านประธานครับ กระผมได้ศึกษาปัญหาเรื่องของทุเรียน โดยมี ท่านนายแพทย์บัญญัติ เจตนจันทร์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์ ขออนุญาตเอ่ยนามท่านไม่เสียหายนะครับ ซึ่งได้ศึกษาเรื่องดังกล่าวพบว่าปัญหาทุเรียนไทย แม้จะเป็นผลไม้ที่นิยมกันอย่างแพร่หลายและยังคงไม่เติบโตเท่าที่ควรจะเป็น ส่วนหนึ่ง เพราะเรายังขาดกฎหมายเกี่ยวกับเรื่องของทุเรียน ซึ่งการขาดกฎหมายก็เป็นผลทำให้ การควบคุมคุณภาพของทุเรียนยังไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอ ซึ่งปัจจุบันภาครัฐยังมีข้อจำกัด ในการบังคับใช้กฎหมายเพื่อควบคุมคุณภาพทุเรียน อีกปัญหาหนึ่งคือปัญหาที่เกิดจากล้ง รีบรับซื้อทุเรียน การเร่งเก็บเกี่ยวทุเรียนจะทำให้ทุเรียนที่ผลจะสุกแก่เต็มที่เพื่อนำไปขาย ให้ทันการส่งออก ส่งทุเรียนอ่อนออกสู่ตลาดเป็นจำนวนมาก ทำให้คุณภาพของทุเรียนลดลง สร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของทุเรียนไทย นอกจากนี้ยังส่งผลกระทบต่อเกษตรกรที่ปลูก ทุเรียนคุณภาพและราคาตลาดอาจถูกกดต่ำลงจากการแข่งขันของทุเรียนที่ไม่ได้มาตรฐาน อีกทั้งยังอาจทำให้ผู้บริโภคสูญเสียความเชื่อมั่นในทุเรียนไทย โดยรวมที่ผ่านมาครับท่านประธาน เรามักใช้การขอความร่วมมือหรือออกมาตรการระเบียบหรือคำสั่งในระดับจังหวัดเท่านั้น สิ่งเหล่านี้ทำให้เกิดการนำทุเรียนที่ด้อยคุณภาพสู่ตลาด สำคัญไปกว่านั้นเรายังไม่มีเจ้าภาพหลัก ที่จะดูแลเรื่องของทุเรียนอย่างเป็นกิจจะลักษณะ ตัวอย่างที่ท่านประธานจะได้เห็นภาพก็คือว่า เรื่องของยางพาราซึ่งปัจจุบันมีคนปลูกเป็นจำนวนมาก เป็นสินค้าทางเศรษฐกิจสำคัญของไทย ที่มีคณะกรรมการดูแล มีการตั้งกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง นอกจากนี้ยังมีคณะกรรมการนโยบายข้าวที่ดูแลเรื่องการผลิตการขายข้าวซึ่งทำให้เห็นว่า มีโครงสร้างในการจัดการดูแลควบคุมอย่างชัดเจน เป็นที่ทราบกันดีครับว่าปัจจุบันประเทศไทย สามารถส่งออกทุเรียนและนำรายได้เข้าสู่ประเทศปีหนึ่งทุเรียนก็ถือว่าเป็นพืชเกษตรที่ส่งออก และทำรายได้เข้าสู่ประเทศเป็นอันดับ ๒ รองจากข้าว ทำให้เกษตรกรทั้งภาคตะวันออก ภาคใต้และภาคอื่น ๆ รวมกว่า ๔๓ จังหวัดขยายพื้นที่การเพาะปลูกทุเรียนถึง ๑.๒ ล้านไร่ ส่งผลให้ปัจจุบันมูลค่าการส่งออกทุเรียนขยายตัวถึง ๕๓.๓ เท่า เรามีพี่น้องชาวสวนทุเรียนถึง ๒๕๐,๐๐๐ ครัวเรือนทั่วประเทศสามารถผลิตได้ปีหนึ่งประมาณ ๑.๓ ล้านตัน ซึ่งผมจะนำเรียน ต่อท่านประธานและเพื่อนสมาชิกครับว่าเราส่งออกทุเรียนไปจีนประมาณ ๙๑๐,๐๐๐ ตัน มูลค่ากว่า ๑๕๐,๐๐๐ ล้านบาท ประเทศจีนถือเป็นตลาดหลักของไทยในการส่งออกทุเรียน ว่ากันว่าทุเรียน ๑๐๐ ลูก ส่งออกไปจีน ๙๖ ลูก นี่หากเกิดปัญหาเรื่องของการส่งออกไปจีนขึ้น ตลาดทุเรียนไทยปั่นป่วนแน่นอนครับท่านประธาน หรือแม้กระทั่งสหรัฐอเมริกาเองเราก็ สามารถส่งออกได้ถึง ๑,๙๐๐ ตัน คิดเป็นมูลค่า ๖๒๐ ล้านบาท รวม ๆ แล้วปีหนึ่งเราสามารถ ที่จะส่งออกทุเรียนได้ ๙๓๘,๐๐๐ กว่าตัน คิดเป็นมูลค่าทางเศรษฐกิจกว่า ๑๕๕,๐๐๐ ล้านบาท ต้องขอบคุณตัวเลขจากคิดค้าของกระทรวงพาณิชย์ไว้ ณ โอกาสนี้ด้วยนะครับ ท่านประธาน ที่เคารพครับ ที่กระผมได้หยิบยกข้อมูลเหล่านี้ให้ท่านประธานและเพื่อนสมาชิกเพราะว่า อยากให้พวกเรานั้นได้หันมาเห็นความสำคัญอย่างจริง ๆ จัง ๆ กับเรื่องนี้เพราะถือเป็นโอกาส สำคัญที่คนไทยต้องไขว่คว้าเอาไว้นะครับ ผมมีความคิดเห็นว่าวันนี้ถึงเวลาแล้วที่เราจะเอา สินค้าเศรษฐกิจอย่างทุเรียนขึ้นมาพูดมาศึกษาเพื่อยกระดับทุเรียนไทยอย่างเป็นจริงเป็นจังครับ เพื่อ Guarantee คุณภาพของทุเรียนไทยจากเกษตรกรสู่ผู้บริโภค ท่านประธานครับ หากจะพูดถึง คุณภาพของทุเรียนแล้วผมได้ติดตามข่าวสารที่ประกอบการตัดสินใจเพื่อให้เพื่อนสมาชิก ได้เห็นชอบกับสิ่งที่ผมได้นำมาเสนอ ผมขออนุญาตยกตัวอย่างผลวิจัยล่าสุดของสถาบัน วิทยาศาสตร์และการเกษตรไหหลำซึ่งได้พบว่าทุเรียนต่างประเทศปลูกแล้วคุณภาพ โภชนาการทางอาหารนั้นสู้ปลูกที่ไทยไม่ได้ครับ ทั้งเรื่องของสารอาหารต้านอนุมูลอิสระ ต้านมะเร็ง ซึ่งต่างประเทศพบว่าต่ำกว่าไทยถึง ๕๔๐,๐๐๐ เท่า ฟังตัวเลขไม่ผิดนะครับท่านประธาน ซึ่งยังไม่นับรวมสารอื่น ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย เช่น วิตามินซี โพแทสเซียม เส้นใยอาหาร เป็นต้น นี่เป็นตัวอย่างหนึ่งที่ผมคิดว่าประเทศไทยของเรามีต้นทุนมากกว่าประเทศอื่นนะครับ ทำไมต่างชาติถึงชอบทุเรียนไทย ซึ่งล่าสุดสด ๆ ร้อน ๆ นะครับท่านประธาน เมื่อปี ๒๕๖๗ ประเทศจีนก็สามารถที่จะนำเข้าเนื้อทุเรียนแช่แข็งจากไทยผ่านการแปรรูป ผ่านรูปแบบการค้า ระหว่างชายแดน ผ่านการขนส่งทางทะเลเป็นครั้งแรกที่ท่าเรือชินโจว เมืองชินโจว เขตปกครอง พิเศษตนเองกว่างซีจ้วง ซึ่งใช้เวลา ๔ วันในการขนส่งทางทะเล สิ่งเหล่านี้ครับ ท่านประธานครับ เป็นสิ่งที่ผมคิดว่าพวกเราต้องช่วยกันเร่งรัดในการที่จะส่งเสริมการแปรรูปสินค้าของทุเรียน เพราะปัจจุบันสินค้าแปรรูปถือเป็นอีกโอกาสหนึ่งในการสร้างรายได้ให้กับคนไทย ไม่ว่า จะเป็นเรื่องของการทำทุเรียนกวน การทำลูกอมมาจากทุเรียน การทำเค้กทุเรียน หรือ ผลิตภัณฑ์แปรรูปอย่างอื่นที่ต่อยอดจากการส่งทุเรียนสดขายทางรถ ขายทางเรือ ทางเครื่องบิน เป็นต้น ซึ่งในต่างประเทศโดยเฉพาะประเทศจีนและสหรัฐอเมริกาก็กำลังตามหาสิ่งเหล่านี้และ ผมเชื่อในฝีมือของคนไทยว่าพวกเราทำได้ เหลือแค่การสนับสนุนจากหน่วยงานของภาครัฐ ในการอำนวยความสะดวกส่งเสริมให้เกษตรกรสวนทุเรียนไปถึงฝั่งฝันครับ ท่านประธานครับ ที่ผ่านมาผมได้พูดถึงโอกาสและต้นทุนที่คนไทยมีและต่างชาติไม่มี สิ่งที่ผมอยากจะพูดต่อไป คือเรื่องของความท้าทายที่เกิดขึ้นในช่วงที่ทุเรียนไทยกำลังจะเป็นทุเรียนทอง ซึ่งปัจจุบันครับว่า ยิ่งโตมากเท่าไรคู่แข่งก็ต้องตามมามากด้วยเช่นกันท่านประธานครับ ลองนึกภาพดูว่าหากวันหนึ่ง ประเทศจีนออกมาตรการกีดกันทางการค้ากับเรา แล้วจีนหันไปซื้อจากประเทศเพื่อนบ้าน อย่างประเทศเวียดนาม ซึ่งเมื่อวันก่อนเวียดนามก็แซงหน้าไทยในการเป็นผู้ส่งออกทุเรียน รายใหญ่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ถามว่าวันนี้เราพร้อมแล้วหรือยังครับ ที่จะรับมือกับผลกระทบ เรื่องเหล่านี้ สิ่งนี้จะส่งผลเสียอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากเราไม่ได้มีการรับมือเตรียมการเอาไว้ นะครับท่านประธาน
อีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญของการปลูกทุเรียน นั่นก็คือน้ำ น้ำ คือหัวใจหลักในการ ปลูกทุเรียนเลยก็ว่าได้ครับ เพราะทุเรียนนั้นต้องการน้ำผ่าน ต้องการน้ำมาก แต่ไม่ต้องการน้ำขัง ถ้าเกิดน้ำท่วมขังแล้วจะทำให้รากเน่า เสียหาย นี่คือข้อท้าทายอย่างหนึ่ง ก็คือเราต้องการการ บริหารจัดการน้ำให้ดี เพียงพอต่อการเพาะปลูกทุเรียนเพื่อให้ชาวสวนทุเรียนสามารถสร้าง ผลผลิตให้กับประเทศได้และส่งเสริมให้ใช้ปุ๋ยอินทรีย์นะครับเพื่อลดการใช้สารเคมี ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญมากครับท่านประธานครับ
อีกประการหนึ่งท่านประธานครับ ที่ผมอยากจะให้ทางคณะกรรมาธิการที่จะ ตั้งขึ้นนี้ได้ศึกษาเรื่องของการหาแนวทางในการวิจัยเพื่อส่งเสริมเรื่องของการพัฒนาทุเรียน ตั้งแต่ต้นน้ำ คือสายพันธุ์ และเกษตรกรผู้ผลิต กลางน้ำคือ พ่อค้า การขนส่ง และปลายน้ำ คือผู้บริโภคทั้งในประเทศและนอกประเทศ ให้เกิดความยั่งยืนทั้งระบบอย่างครบวงจร รวมไปถึงบทบาทของกระทรวงเกษตรและสหกรณ์และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องที่จะได้ทำเรื่อง มาตรฐาน GAP ซึ่งเป็นมาตรฐานและการตรวจสอบที่สำคัญชัดเจน ซึ่งเหล่านี้จะเป็นการ ยกระดับคุณภาพของทุเรียนไทยให้เป็นสินค้าทางเศรษฐกิจที่จะนำรายได้ให้คนไทยมีกินมีใช้ ได้ตามนโยบายของรัฐบาล กระผมจึงเสนอญัตติ เรื่อง ขอให้สภาผู้แทนราษฎรตั้งคณะกรรมาธิการ วิสามัญเพื่อพิจารณาศึกษา ส่งเสริม พัฒนาแก้ไขปัญหาทุเรียนอย่างยั่งยืนทั้งระบบ และยกร่าง กฎหมายว่าด้วยทุเรียนตามข้อบังคับของการประชุมสภาผู้แทนราษฎร จึงขอกราบเรียน ท่านประธานไปยังเพื่อนสมาชิกเพื่อพิจารณาต่อไป ขอขอบพระคุณครับ