เรียนท่านประธานสภา ผู้แทนราษฎรที่เคารพ กระผม นายปารเมศ วิทยารักษ์สรรค์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร เขต ๑ เขตพระนคร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย เขตสัมพันธวงศ์ เขตบางรัก และเขตดุสิต พรรคประชาชน ท่านประธานครับ ผมขอใช้เวทีนี้ในการอภิปรายสนับสนุน ญัตติดังกล่าว เพื่อให้มีการตั้งกรรมาธิการศึกษาปัญหานี้อย่างจริงจัง ผมเองในฐานะ ผู้แทนราษฎรกรุงเทพฯ ชั้นใน ซึ่งเป็นกรุงเทพฯ ที่อยู่ข้างในสุดเลย และมีชุมชนแออัด เป็นจำนวนมาก ศูนย์กลางของเศรษฐกิจและการท่องเที่ยว ผมขอใช้เวทีนี้เพื่อชี้ให้เห็นถึงปัญหาที่แฝงอยู่ในความเจริญของกรุงเทพมหานคร นั่นคือ ความแออัดของชุมชนที่ส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตของประชาชน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มเปราะบางอย่างเด็กเล็ก ผู้สูงอายุ และผู้พิการ ปัจจุบันประเทศไทยกำลังเข้าสู่สังคม ผู้สูงอายุอย่างเต็มรูปแบบ โดยมีการคาดการณ์ว่าภายในปี ๒๐๓๑ คาดว่าจะมีผู้สูงอายุ ซึ่งสูงถึงสัดส่วนร้อยละ ๒๘ ของประชากรทั้งหมดในประเทศ ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อผู้สูงอายุ ในชุมชนแออัดเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าผู้สูงอายุในชุมชน แออัดใน กทม. นั้นขาดการดูแลอย่างเหมาะสม และการเข้าถึงบริการสาธารณสุข เพื่อดูแล สุขภาพร่างกาย โดยเฉพาะเมื่อเกิดความเสื่อมสภาพทางกายและทางจิตใจ ประกอบกับ ปัญหาด้านสุขภาพที่ซับซ้อนเมื่ออายุเพิ่มขึ้น ซึ่งต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด ในขณะเดียวกันอัตราการเกิดที่ลดลงเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ส่งผลให้โครงสร้างประชากร มีการเปลี่ยนแปลง ครอบครัวในชุมชนแออัดเผชิญกับปัญหาแรงงานที่ลดลง ส่งผลให้รายได้ ไม่เพียงพอต่อการดูแลเด็ก ซึ่งเด็กเหล่านี้มักขาดทรัพยากรที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโต และพัฒนาอย่างเต็มประสิทธิภาพครับ
ถัดมาครับ ความเสี่ยงด้านคุณภาพชีวิตในชุมชนแออัด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของ อัคคีภัย ล่าสุดเดือนกรกฎาคม ในเขตสัมพันธวงศ์พื้นที่เยาวราชที่ผมดูแลชุมชนตรอกโพธิ์ ก็ได้เกิดเหตุอัคคีภัยครั้งใหญ่ในชุมชนแออัดที่รถดับเพลิงไม่สามารถเข้าถึงได้ ซึ่งเรื่องดังกล่าวนี้ ก็ต้องฝากคณะกรรมาธิการที่จะตั้ง ให้ศึกษาปัญหานี้อย่างจริงจัง เพราะกรุงเทพมหานคร มีจำนวนชุมชนแออัดที่รถดับเพลิงเข้าไม่ถึงอีกเป็นจำนวนหลาย ๆ ร้อยชุมชน แม้แต่รถสวนกัน ยังทำไม่ได้เลย ถ้าเกิดเหตุเพลิงไหม้จะทำอย่างไร
ถัดมานะครับ เป็นโรคที่กำลังระบาดหลาย ๆ อย่าง อย่างเช่น ไข้เลือดออก ที่กำลังระบาดในเขตผมเอง หรือจะเป็นปัญหาสุขอนามัย ซึ่งทำให้กลุ่มผู้สูงอายุและกลุ่ม ผู้พิการตกอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีความเสี่ยงสูง โดยสาเหตุหลักมาจากขาดแคลนทางด้าน ทรัพยากรและด้านการเงิน บุคลากร และการวางแผนที่ไม่สอดคล้องกับความต้องการ ของชุมชน หรือจะเป็นการขาดแคลนทางด้านการประสานงานระหว่างหน่วยงานต่าง ๆ อย่างบูรณาการ ก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ปัญหานี้ยืดเยื้อและไม่ได้รับการแก้ไขอย่างจริงจัง ผลกระทบของการไม่ได้รับการดูแลที่เหมาะสม ตั้งแต่เด็ก ผู้สูงอายุ และผู้พิการ เด็กที่เติบโตมา ในสภาพแวดล้อมที่ขาดการดูแลอย่างเหมาะสม มีแนวโน้มที่จะพัฒนาเป็นผู้ใหญ่ที่อาจจะ ขาดทักษะที่สำคัญในสังคม ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เขต ๑ ของผมเอง ก็มีเคสผู้สูงอายุ ที่เป็นผู้ป่วยติดเตียง มีภาระค่าใช้จ่ายในการรักษาที่สูง และบางครอบครัวต้องเผชิญกับ ปัญหาภายในครอบครัว ซึ่งเป็นผลมาจากการที่ลูกหลานต้องทิ้งงานมาดูแลผู้สูงอายุและ ผู้ป่วย เพื่อแก้ไขปัญหาที่ซับซ้อนนี้ เราจำเป็นต้องพิจารณานโยบายและแนวทางการดูแล ที่สอดคล้องกับความต้องการของกลุ่มเปราะบางในชุมชน เช่น การสนับสนุนสวัสดิการเด็ก แบบครบวงจร แบบถ้วนหน้า ไม่ตกหล่น หรือจะเป็นการจัดตั้งศูนย์บริการในชุมชน หรือการเพิ่มการเข้าถึงการบริการด้านสุขภาพ และที่สำคัญผมอยากฝากว่า ประธานชุมชน ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ณ ปัจจุบันไม่ได้รับค่าตอบแทนนะครับ ผมอยากจะฝากไปยัง หน่วยงานที่เกี่ยวข้องให้มีการให้ค่าตอบแทนแก่ประธานชุมชน เพื่อส่งเสริมให้พวกเขา สามารถนำเวลาของเขาและความรู้ ทักษะ ให้มาดูแลพื้นที่ในชุมชนของ กทม. อย่างจริงจัง เพราะปัจจุบันเขาเหล่านั้นไม่ได้รับค่าตอบแทน ฉะนั้นเมื่อทำงานไประยะเวลายาวนาน เขาก็รู้สึกว่าต้องเอาเวลาตัวเองมาใช้ดูแลทุกท่านโดยไม่ได้รับค่าตอบแทน ผมจึงเสนอเรื่องนี้ ให้พิจารณาอย่างรอบคอบและจริงจังครับ ขอบคุณครับ