สิริลภัส กองตระการ หารือปัญหาในชุมชนแออัดเขตบางกะปิและวังทองหลาง โดยเน้นประเด็นเส้นทางสัญจรที่ชำรุด ปัญหาสุขอนามัยจากการจัดการขยะไม่เหมาะสม ความเสี่ยงจากอัคคีภัยที่ขาดทางเข้า-ออกสำหรับรถดับเพลิง รวมถึงปัญหาสุขภาพจิตของผู้สูงอายุ ผู้พิการ และเด็กที่ได้รับผลกระทบจากข้อจำกัดด้านพื้นที่และสังคม จนเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า ความเครียด และการเสพติด พร้อมเรียกร้องให้ภาครัฐเร่งดูแลและสนับสนุนด้านจิตเวช โดยเสนอให้ตั้งกรรมาธิการวิสามัญเพื่อแก้ไขปัญหายาเสพติดและอาชญากรรมที่คุกคามความปลอดภัยของเด็ก ผู้สูงอายุ และผู้พิการในชุมชนแออัดอย่างเร่งด่วน
เรียนท่านประธานสภา ดิฉัน สิริลภัส กองตระการ ผู้แทนราษฎรจากบางกะปิ วังทองหลาง กรุงเทพมหานคร พรรคประชาชนค่ะ วันนี้ดิฉันก็ขอสนับสนุนในการตั้งญัตติที่ท่าน สส. เอกราช อุดมอำนวย แล้วก็เพื่อนสมาชิกได้ยื่นเข้ามา ก่อนอื่นเลยเราต้องมานิยามคำว่า ชุมชนแออัด ก่อนนะคะ ตามเอกสารประกอบการพิจารณาก็บอกว่า ชุมชนแออัดคือชุมชนที่มีลักษณะบ้านเรือน หนาแน่น ไร้ระเบียบ ชำรุด ทรุดโทรม และประชาชนอยู่อย่างแออัด มีสภาพแวดล้อม ไม่เหมาะสม อันเป็นอันตรายต่อสุขอนามัย และความปลอดภัยของผู้อยู่อาศัย ในพื้นที่ เขตบางกะปิ วังทองหลางของดิฉันเอง ก็มีหลายชุมชนที่เข้าข่ายว่าจะเป็นชุมชนแออัด แล้วดิฉันก็เห็นว่าควรจะต้องมีการดูแลจากภาครัฐในมิติต่าง ๆ ดังนี้
ประเด็นแรก เรื่องของเส้นทางสัญจรในชุมชน จากที่ดิฉันได้ลงพื้นที่ ดิฉันและทีมงานมีความเห็นว่าหลาย ๆ ชุมชนมีปัญหาคล้ายกันเลย นั่นก็คือเส้นทางสัญจร ในชุมชน
(เจ้าหน้าที่ดำเนินการเปิด Presentation)
ชุมชนส่วนใหญ่ที่ดิฉัน ไปลงก็คือชุมชนริมคลองค่ะ ท่านประธานเห็นไหมคะว่า เส้นทางสัญจรมันก็ชำรุดอยู่หลายที่ มีพื้นที่ไม่สม่ำเสมอกัน การใช้เส้นทางสัญจรของชุมชนก็เป็นไปอย่างยากลำบาก ท่านประธาน ลองนึกภาพดูนะคะว่า สมมุติถ้าเกิดเราซื้อเตียง หรือซื้อตู้ หรือว่าซื้อเครื่องซักผ้าใหญ่ ๆ มา มันจะขนย้ายเข้าบ้านกันยากขนาดไหน อันนี้สำหรับคนที่มีกำลังยกของนะคะ แต่ท่านประธาน ลองคิดดูค่ะว่าสำหรับผู้สูงอายุ ผู้พิการ ผู้ป่วยติดเตียงที่ต้องมีการเคลื่อนย้ายผู้ป่วย หรือว่า นำผู้ป่วยไปหาหมอจะเดินทางยากลำบากขนาดไหน ถ้าเกิดเป็นรถเข็น Wheelchair ก็ยังจะ พอถู ๆ ไถ ๆ ช่วยกันยกได้ แต่ถ้าเกิดว่าเป็นเตียงผู้ป่วยติดเตียงขนาดใหญ่ ดิฉันก็คิดภาพ ไม่ออกจริง ๆ ว่าเขาจะเคลื่อนย้ายกันอย่างไร ไม่นับเรื่องของสุขอนามัย เรื่องของการบริหาร จัดการขยะ บางชุมชนก็มีการบริหารจัดการขยะที่ดี ลากออกมาอยู่ในพื้นที่ที่เขตจัดตั้งไว้ให้ แต่บางชุมชนก็ไม่ได้มีการจัดการบริหารขยะที่ดีขนาดนั้น ก็ทิ้งลงใต้ถุนบ้านลงไป ก็เป็นน้ำขัง แบบนี้ สุดท้ายแล้วเป็นแหล่งเพาะพันธุ์เชื้อโรค เพาะพันธุ์ยุง ไม่สามารถสร้างสุขอนามัยที่ดี ให้กับคนในชุมชนได้
ประเด็นถัดมา เรื่องของความปลอดภัย เมื่อเกิดกรณีไฟไหม้ขึ้นมา ดิฉันก็เคย ได้อภิปรายไปแล้วตอนที่ สส. ปารเมศ ยื่นญัตติด่วน เรื่องไฟไหม้เข้ามาว่า จริง ๆ แล้วมันควร ที่จะต้องมีเส้นทางที่จะให้รถดับเพลิง หรือรดน้ำเข้าไปถึงได้ทันท่วงที เพราะอะไรคะ เพราะว่า บ้านที่อยู่ในชุมชนแออัด เขาปลูกติด ๆ กัน เมื่อเกิดต้นเพลิงแล้วมันจะสามารถลุกลามได้ไว มาก ๆ ถ้าเกิดว่าเจ้าหน้าที่ไม่สามารถเข้าไปได้ทันความเสียหายก็เกิดขึ้นมากเช่นเดียวกันค่ะ
ประเด็นถัดไปที่ดิฉันไม่พูดถึงไม่ได้เลย ก็คือเรื่องประเด็นสุขภาพจิต ของผู้สูงอายุและผู้พิการ เรื่องนี้เราต้องมองใน ๓ ปัจจัยด้วยกันค่ะ เรื่องสุขภาพจิตก็คือ เรื่องของกายภาพ สังคม แล้วก็จิตวิทยา ๓ ปัจจัยนี้ในชุมชนแออัดมันค่อนข้างที่จะไม่ค่อย เอื้ออำนวยให้คนมีสุขภาวะจิตที่ดี อย่างเช่น ผู้สูงอายุที่ติดบ้านก็ไม่ได้มีพื้นที่ในการออกไปทำ กิจกรรมในการกระตุ้นร่างกาย ในการกระตุ้นสมอง ทำให้พวกเขารู้สึกเบื่อหน่าย โดดเดี่ยว อาจจะมีความเครียด กังวล หรือซึมเศร้าได้ อาจจะเป็นโรคอัลไซเมอร์ด้วยก็ได้ และโรคซึมเศร้า โรคเครียดเหล่านี้ เป็นสาเหตุหนึ่งของการฆ่าตัวตาย ซึ่งเป็นสถิติที่น่าตกใจนะคะท่านประธาน สถิติการฆ่าตัวตายสำเร็จสูงที่สุดอยู่ในวัยสูงอายุนะคะ หรือผู้พิการติดเตียงที่ขาด การปฏิสัมพันธ์กับทางสังคม ก็มีความเสี่ยงที่จะเกิดปัญหาสุขภาวะทางจิตใจ กลายเป็น ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าได้เช่นเดียวกัน รวมไปถึงสุขภาพจิตเด็ก ๆ ที่อยู่ในชุมชนที่ไม่ได้มีพื้นที่ ในการออกกำลังกาย ไม่มีพื้นที่ในการปลดปล่อยพลังงาน หรือความคิดสร้างสรรค์ของเขา มันก็เสี่ยงที่เขาจะมีสุขภาวะทางจิตที่แย่ลง และผลงานวิจัยชี้ออกมาแล้วค่ะว่า คนที่มีปัญหา ด้านสุขภาพจิตมีความเสี่ยงที่จะเข้าไปเสพติดอะไรบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเกม เสพติด การเล่นการพนัน หรือที่สำคัญในปัจจุบันนี้ ก็คือการเสพติดยาเสพติดนั่นเอง ซึ่งมาดูในข้อมูล นี่ขนาดในกรุงเทพมหานครนะคะ ดิฉันเคยอภิปรายไปแล้ว เรื่องของจิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น ที่มีการกระจุกตัว ในกรุงเทพมหานครมีเยอะมาก แต่วัยรุ่นหรือเด็กมีภาวะที่เป็นซึมเศร้า อายุน้อยลงทุกที ทุกที นี่ไม่นับที่อื่นที่มีชุมชนแออัดอยู่ทั่วประเทศ บางที่จิตแพทย์เด็ก และวัยรุ่นยังไม่มีเลยค่ะ
อีกประเด็นหนึ่ง ที่ดิฉันพูดถึงแล้วว่ามันมีความเสี่ยงที่จะก่อให้เด็ก ๆ เข้าไปสู่ วงจรของการติดยาเสพติดใช่ไหมคะ อีกหนึ่งประเด็นเลย ก็คือการดูแลสวัสดิภาพของเด็ก ผู้สูงอายุ และผู้พิการที่อยู่ในชุมชน เพราะอะไรคะ ในชุมชนแออัดเราปฏิเสธไม่ได้เลยว่า มีผู้ติดยาเสพติดอาศัยอยู่ในนั้นด้วย แล้วก็อย่างชุกชุม แล้วเวลาที่ทุกคนออกจากบ้าน ไปทำงานมันก็จะเหลือแค่เด็ก ผู้สูงอายุ และผู้พิการ นี่ละค่ะจะเป็นกลุ่มเป้าหมายอย่างดีเลย สำหรับให้อาชญากรเข้ามาลักขโมย ปล้น ชิงทรัพย์ เพราะว่ากลุ่มคนเหล่านี้เขาไม่สามารถ ต่อสู้ได้ ดังที่เราเห็นตามข่าวต่าง ๆ เยอะแยะมากมาย ดังนั้นหลังจากที่ดิฉันได้อภิปราย ทั้งหมดมา ดิฉันก็ขอสนับสนุน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเส้นทางสัญจรในชุมชน เรื่องสุขอนามัย ความปลอดภัยจากเหตุอัคคีภัย สุขภาพกาย สุขภาพใจ สวัสดิภาพความปลอดภัยของคน ในชุมชนแออัด ดิฉันก็ขอสนับสนุนให้ตั้งญัตตินี้ ที่จะตั้งกรรมาธิการวิสามัญเพื่อดูแลเด็ก ผู้สูงอายุ และผู้พิการในชุมชนแออัด ขอบคุณค่ะ