ปรเมษฐ์ เสนอตั้งกรรมาธิการดูแลเด็ก-ผู้สูงอายุ-ผู้พิการในชุมชนแออัด

กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ปรเมษฐ์ จินา พรรครวมไทยสร้างชาติ สุราษฎร์ธานี เขต ๕ นะครับ วันนี้ก็ได้รับมอบหมาย ให้มาเสนอญัตติ เรื่อง ขอให้สภาผู้แทนราษฎรตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษา ปัญหาการดูแลเด็ก ผู้สูงอายุ และผู้พิการ ในชุมชนแออัด ของท่านอนุชา บูรพชัยศรี นะครับ ซึ่งในส่วนของหลักการก็เหมือนกับที่เพื่อน ๆ หลายท่านได้นำเรียนมาแล้วนะครับ เพราะว่า ปัจจุบันก็เป็นที่น่าสังเกตนะครับว่า ถ้าเรามี Plot กราฟนะครับ ยกตัวอย่างว่าเราตั้งจุดที่ พ.ศ. ๒๕๐๐ แล้วก็ต่อไปถึง ๒๖๐๐ นะครับ แต่ละปี แต่ละปี แต่ละปีก็จะพบว่า กราฟมันก็จะบ่งบอกให้เรารู้ว่าอนาคตของเรา อนาคตของโครงสร้างประชากร อนาคตพีระมิด ของโครงสร้างประชากรจะเป็นอย่างไร อันนี้ก็คือสิ่งที่เราจะเห็นได้ครับ ถามว่าทำไมต้องตั้ง คณะกรรมการวิสามัญ สืบเนื่องจากว่าหลายคนก็บอกว่ามีคณะกรรมาธิการสามัญ กิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ ผู้พิการ และผู้มีความหลากหลายทางเพศอยู่แล้ว ถามว่าในส่วนของ ส่วนราชการ ไม่ว่าจะเป็นกรมกิจการผู้สูงอายุ กรมกิจการเด็กและเยาวชน หรือว่าในส่วนของ กรมที่พัฒนาคุณภาพชีวิตผู้พิการก็มีอยู่แล้ว แต่ต้องขอนำเรียนนะครับว่าปัญหาที่เกิดขึ้น ในวันนี้ แล้วก็จะเกิดขึ้นตามมาอย่างหนักหน่วงในวันพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ เป็นสิ่งที่เราไม่สามารถ นิ่งนอนใจได้นะครับ ถ้าเราแบ่งอายุของคนเราเป็น ๓ ช่วง ช่วงละ ๓๐ ปี ๓๐ ปีแรกเราก็คิดว่า เป็นช่วงเด็กและเยาวชน ๓๐ ปีที่ ๒ ก็คืออายุ ๓๐-๖๐ ปี ก็เป็นวัยทำงาน วัยเจริญพันธุ์ แล้วก็ ๓๐ ปีหลัง ๖๐-๙๐ ปีก็เป็นวัยผู้สูงอายุ อันนี้ก็คือสิ่งสำคัญ ณ ปัจจุบันสังคมเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชุมชนแออัดก็จะพบว่าหลายท่านที่ไม่เคยไปสัมผัส หลายท่านที่อาจจะ อยู่คนละสังคม อาจจะนึกไม่ออกว่าเป็นอย่างไร เคยมีคนยากจนเขาไม่มีจะกินครับ เขาก็ไปบอก เศรษฐีว่าเขายากจน อธิบายอย่างโน้น อธิบายอย่างนี้ว่ายากจนเป็นอย่างไร เศรษฐีก็ไม่เข้าใจ แกก็ไม่รู้จะทำอย่างไร แกก็บอกว่า ยากจนก็เหมือนกับปวดฟันนะครับ เศรษฐีแกเคยปวดฟัน แกว่ามันทรมานจริง ๆ ครับ เพราะว่าหันไปทางไหนมันก็เดือดร้อนนะครับ ไม่ว่าจะเป็น ในเรื่องของ Air Pollution Noise Pollution Water Pollution รอบบ้านของเขา รอบที่เขา ซุกหัวนอนมันเป็นสิ่งที่ไม่น่าภิรมย์ แล้วก็ในส่วนของเรื่องอื่น ๆ มันก็ตามมา ไม่ว่าจะเป็น ในเรื่องของยุง ในเรื่องของขยะ ในเรื่องของจิตใจ อันนี้ก็เป็นส่วนที่จำเป็นอย่างยิ่งนะครับ ที่ ณ วันนี้เราคงจะไม่ปล่อยปละละเลยปัญหานี้ให้เหมือนกับความเคยชินครับ วันนี้เห็น พรุ่งนี้เห็น เราไม่นึกมาแก้ไข แล้วก็จัดระบบให้มันดีก็คงจะไม่สมกับที่เราเข้ามาสู่สภา อันทรงเกียรติแห่งนี้ แล้วเราสามารถที่จะออกระเบียบ ออกข้อบังคับ ออกกฎหมายต่าง ๆ ได้ อันนี้ก็เป็นเพียงจุดหนึ่งที่จะโฟกัสเข้าไปในเรื่องของคณะกรรมาธิการวิสามัญเพื่อที่จะ ปลุกตรงนี้ให้เป็นวาระแห่งชาติ ปลุกตรงนี้ให้ทุกส่วนเข้ามาดำเนินการแก้ไข เรามองว่า บ้านเรามีหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง แต่ว่าขาดบูรณาการ ขาดประสบการณ์ แล้วก็ทางใต้เขาเรียกว่า ขาดการเอางานเอาการนะครับ อันนี้เป็นส่วนที่สำคัญ เราเคยเห็นบุคลากรที่เป็นข้าราชการ คนที่มีความมุมานะ มีความมุ่งมั่น แล้วก็สามารถที่จะทำงานกับชุมชนได้แต่เขาขาด ความก้าวหน้า เขาไม่สามารถที่จะเป็นผู้บังคับบัญชาหรือว่าผู้บริหารในหน่วยงานระดับสูงได้ แนวคิดของเขาที่ทำงานอย่างเสียสละทุ่มเทนะครับ แล้วก็มีจิตสาธารณะ จิตบริการ มันไม่สามารถที่จะส่งผลให้เกิดภาพรวมในรูปที่มันใหญ่ขึ้น โตขึ้น กว้างขึ้น อันนี้ก็เป็น ส่วนที่สำคัญ คนที่เจริญเติบโตส่วนมากต้องหิ้วกระเป๋า ต้องเอาผ้าเย็น ต้องเปิด Brand ให้นาย แล้วก็จะได้เติบโต ทีนี้ประสบการณ์ต่าง ๆ เหล่านี้มันไม่สามารถจะซึมซับเข้าไปในผู้บริหาร ระดับสูงบางคนได้นะครับ เพราะฉะนั้นในส่วนของการดำเนินงาน เรื่องของการดูแลผู้สูงอายุ การดูแลเด็ก แล้วก็การดูแลผู้พิการครับ อันนี้ก็คงจะต้องมีความจำเป็นที่หลาย ๆ ท่าน ณ วันนี้ก็อย่างน้อย ๕ ท่านแล้วที่ตั้งญัตติขึ้นมา ก็มองว่าอยากจะให้มีการจัดระบบตรงนี้ ในส่วนของผู้สูงอายุที่เราต้องดำเนินการตรงนี้ นอกจากในส่วนของชุมชนแออัด เจ้าของญัตติอาจจะดูในส่วนของกรุงเทพมหานคร แต่ ณ วันนี้ความเจริญ หรือว่าสังคมเมืองไปทุกแห่งที่เป็นเมืองขนาดใหญ่ มันก็มีชุมชนแออัด ทุกแห่ง เพราะฉะนั้นทำอย่างไรที่จะให้ผู้สูงอายุที่เขามีสภาพร่างกายที่เสื่อมลง ให้มีสุขภาพที่ดี ให้มีเศรษฐกิจที่ดำรงชีวิตอยู่ได้ ให้อยู่ในสังคมที่ปลอดภัย ให้มีการใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสม ให้รู้จักในเรื่องของอาหารการกิน แล้วก็ที่สำคัญที่สุดก็คือให้เขาสามารถเข้าถึงปัจจัย ๔ อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย และยารักษาโรค เราไปบางครั้งก็ไปเยี่ยม สลดหดหู่นะครับ ไปถึงพอดูก็ไม่รู้ซุกหัวนอนไปได้อย่างไรนะครับ ข้างบนก็เป็นกระดาษลังบ้าง ไวนิลที่พวกเรา ไปหาเสียงแล้วก็หมดสมัยหาเสียง ก็มีการเอามามุง เอามากั้น อันนี้ก็เป็นส่วนที่เราคงจะต้อง มีการวางแผนที่จะต้องทำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของการบูรณาการ ผมเคยไปดูหลายพื้นที่ เขามีการดำเนินการอย่างดี เหมือนกับเป็น Model หรือว่าเป็น Sandbox เราก็เอาส่วนนั้น แล้วก็ดูว่าใครเป็นแกนนำในการทำตรงนั้นมา แล้วก็นัดกันมาถอดบทเรียน แล้วก็จัดทำเป็น แผนงานระยะยาว แล้วก็หาหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมาช่วยดำเนินการ มีหลายแห่ง โดยเฉพาะ อย่างยิ่งในส่วนของสถานประกอบการ เขามีงบที่ดูแลในด้านสังคม ซีเอสอาร์ ถ้าเราสามารถ ที่จะสร้างแรงกระตุ้นตรงนี้ให้เขานะครับ เป็นต้นว่าเหมือนบริจาคให้โรงเรียน บริจาคให้ โรงพยาบาล ลดภาษีให้ ๒ เท่านะครับ ถ้าเขามาดูแลตรงนี้ร่วมกับบอร์ดหรือว่าคณะทำงาน ที่เราจะตั้งขึ้นมา ตรงนี้ก็อาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้มีคนเข้ามาร่วมดำเนินการมากมาย แล้วก็ที่สำคัญที่สุดก็คือผู้ที่ทำงานด้านผู้สูงอายุเขามองว่าทำอย่างไรให้ผู้สูงอายุไม่ลื่น ไม่ล้ม ไม่หลง ไม่ลืม แล้วก็ไม่ซึมเศร้า กินข้าวอร่อยนะครับ นั่นก็หมายถึงว่าระบบอวัยวะของเขา มีความพร้อมนะครับ ถามว่าทำได้ไหม ผมมองว่าบางครั้งเราก็คงจะยึดกับคำว่า ผู้สูงอายุ พอ ๖๐ ปีแล้วเราก็บอกว่าเขาเป็นผู้สูงอายุ ถามว่าในส่วนของคนอายุ ๕๙ ปี ๑๑ เดือน ๒๙ วัน แล้ววันรุ่งขึ้นเขาอายุ ๖๐ ปี มันไม่เปลี่ยนไปเลยนะครับ เพราะฉะนั้นทำอย่างไรให้ Push พลัง คือผู้สูงอายุตรงนี้สามารถที่จะช่วยตัวเองได้ สามารถที่จะช่วยสังคมได้นะครับ อันนี้ก็จะเป็น การกระตุ้นในเรื่องของผู้สูงอายุ อันนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งในส่วนของผู้สูงอายุ

ต่อไปในส่วนของเด็กก็สำคัญเช่นกันครับ เมื่อสักครู่นี้ผู้สูงอายุมีแต่จะมากขึ้น ในส่วนของเด็กก็จะน้อยลงเหมือนที่เรารู้ข้อมูลอยู่แล้วว่า คนยุคสมัยใหม่ไม่นิยมที่จะแต่งงาน ไม่นิยมที่จะมีลูก อันนี้ก็เป็นส่วนสำคัญ แล้วบางครั้งเราก็เปิดอิสรเสรีให้กับคนทุกเพศทุกวัย อันนี้ก็จะเป็นเรื่องที่จะส่งผลต่ออนาคต มันเหมือนกับการ Plot กราฟ เมื่อตอนต้นที่ผมบอก ถ้าเราสามารถที่จะทำได้ แล้วก็เก็บข้อมูลจากอัตราจำนวนการเกิดครับ ปีละ ๑ ล้านคน ลดมา ๙๐๐,๐๐๐ ๘๐๐,๐๐๐ ๖๐๐,๐๐๐ แล้วก็ปัจจุบันเหลือประมาณ ๕๐๐,๐๐๐ เศษ ๆ ลดลงมาเยอะมากนะครับ อันนี้ก็เป็นภาพที่น่ากังวลครับ ผมเคยรับราชการ แล้วก็เมื่อก่อน เราจะมีการขน Motivate พาคนไปทำหมันนะครับ ช่วงนั้นก็พบว่า ก่อนหน้านี้สักประมาณ ๓๐-๔๐ ปี แต่ ณ วันนี้ก็อาจจะเป็นผลกระทบเช่นกัน เพราะฉะนั้นเราก็คงจะต้องมี การมองการณ์ระยะยาว ระยะไกล เพื่อจะสร้างกลุ่มเด็กตรงนี้ แล้วก็อีกส่วนหนึ่งก็คือ ในส่วนของเด็ก เยาวชนที่อยู่ในชุมชนแออัด เขาเหมือนกับว่าไม่สามารถเข้าถึงสิ่งต่าง ๆ ได้ เพราะฉะนั้นในส่วนที่เราจะสร้างคน เพื่อให้คนไปสร้างชาติ ให้คนไปสร้างสังคม เราก็คง จะต้องมีหน่วยงานเข้าไปดูแลเด็กที่อาจจะถูกทอดทิ้ง เพราะว่ากลุ่มคนกลางที่เป็นวัยทำงาน เขาต้องดูแลทั้งผู้สูงอายุ แล้วก็ต้องดูแลทั้งเด็ก และเขาก็ต้องทำงานมากขึ้นเป็น ๒ เท่านะครับ เพราะฉะนั้นในเรื่องของการที่จะดูแลเด็ก ดูแลผู้สูงอายุก็คงจะไม่มีโอกาสที่จะดูแล เหมือนสังคมทั่ว ๆ ไปนะครับ เพราะฉะนั้นเราต้องดูให้เด็กกลุ่มนี้สามารถที่จะมีทักษะทางด้านภาษา มีทักษะทางด้านกีฬา มีทักษะทางด้านการแสดง มีทักษะทางด้านดนตรีนะครับ แล้วปัจจุบันก็คือทักษะทางด้าน คอมพิวเตอร์ อันนี้เป็นส่วนสำคัญ ถ้าเราไม่ใส่ Intervention ไปจุดนี้ในเด็ก ก็แน่นอนครับ เด็กกลุ่มนี้โตขึ้นมาก็จะมีปัญหาในเรื่องของยาเสพติด มีปัญหาในเรื่องของการเป็นภัยสังคม เพราะฉะนั้นถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องดูแลกลุ่มเด็กตรงนี้ด้วย

สุดท้ายนะครับ ก็คงจะเป็นในกลุ่มของผู้พิการ แน่นอนครับว่าปัจจุบัน มีหน่วยงาน แล้วก็องค์กรที่รับผิดชอบของผู้พิการ แล้วก็มีการให้เงินกู้ แล้วก็มีการดูแล เครื่องอำนวยความสะดวกต่าง ๆ สำหรับผู้พิการ ไม่ว่าจะเป็นพิการจากการเคลื่อนไหว การได้ยิน และการรับฟัง หรือว่าในส่วนของจิตเวช ออทิสติก อันนี้ก็จะมีการจัดกลุ่มแล้วก็ แยกกลุ่ม ถ้าเราสามารถที่จะจัดตรงนี้ให้มีหน่วยงาน หรือว่ามีคณะกรรมการเข้าไปดูแล แล้วก็จัดรูปแบบให้เขาสามารถที่จะช่วยเหลือตัวเองได้ แล้วก็ที่สำคัญทั้ง ๓ กลุ่มนี้ ทำอย่างไร ให้เขามีการดูแลเยียวยาด้านจิตใจเหมือนกับครอบครัวทั่ว ๆ ไปนะครับ แล้วก็ที่สำคัญ อีกส่วนหนึ่งก็คือจะต้องสร้างกิจกรรมให้เขา เพราะว่าเขาโดนทิ้งไว้ในครอบครัว คนที่อยู่ เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหาเงินก็ออกจากบ้านครับ ที่เหลือเขาก็จะโดดเดี่ยว อ้างว้าง ท่านลงไปดูนะ ในชุมชนแออัด ไปถึงบางครั้งก็จะมีผู้สูงอายุ บ้านเราเรียกว่านั่งยนหมากอยู่นะ หน้าตา ก็ระโหยโรยแรง บางครั้งก็ไม่รู้ว่าจะได้กินข้าววันละสักกี่มื้อ อันนี้ก็คงจะได้นำเสนอ เพื่อที่จะให้เข้าเกณฑ์ตามข้อบังคับการประชุมสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. ๒๕๖๒ ข้อ ๔๙ ตามเหตุผลที่ผมอ้างอิงมาแล้ว แล้วก็จากเพื่อนทั้ง ๔ ท่านอ้างอิงมาแล้วนะครับ เพื่อจะได้มี คณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาปัญหานี้อย่างจริงจังครับ ขอบคุณมากครับ