เรียนท่านประธาน รัฐสภาและประชาชนผู้ทรงอำนาจสูงสุดของประเทศทุกท่าน ดิฉัน พิมพ์กาญจน์ กีรติวิราปกรณ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากเขตคลองสามวา พรรคก้าวไกล ขอสไลด์ด้วยนะคะ
(เจ้าหน้าที่ดำเนินการเปิดคลิปภาพ)
ภาพที่ ท่านประธาน เพื่อนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และพ่อแม่พี่น้องประชาชนกำลังรับชมอยู่ใน ขณะนี้ ทางด้านขวามือจะมาจากเกมและภาพยนตร์สยองขวัญ เรื่อง Silent Hill ส่วนด้านซ้ายคือความสยองขวัญในชีวิตจริงที่คนคลองสามวาต้องเผชิญ พื้นที่สีเขียวของ กรุงเทพมหานครที่โดยปกติแล้วก็จะถูกจัดให้เป็นพื้นที่ที่เป็นปอดของกรุงเทพมหานคร เป็นพื้นที่ที่ดูเหมือนจะมีอากาศบริสุทธิ์ เพราะเป็นเขตพื้นที่ที่ไม่ใช่มีตึกระฟ้า ไม่ได้มีกิจกรรม ทางเศรษฐกิจที่หนาแน่นหรือว่าโรงงานอุตสาหกรรมใด ๆ เลย แต่ท่านก็จะเห็นแล้วว่านี่ไม่ได้ ทำให้คนคลองสามวาปลอดภัยจากฝุ่น PM2.5 แต่อย่างใดเลยค่ะ จากการที่เขตของดิฉันเป็น เขตที่มีขนส่งสาธารณะน้อยทำให้ประชาชนเลือกที่จะใช้รถส่วนตัว ส่งผลให้เกิดฝุ่นที่เกิดมา จากเครื่องยนต์ แล้วก็เกิดการลักลอบเผาขยะ เผาหญ้าที่แม้จะทำให้ค่าฝุ่นไม่ได้สูงอยู่ตลอดทั้งปี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าปัญหานี้กำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่ในเขตของดิฉัน ไม่ใช่แค่ในจังหวัดกรุงเทพมหานคร แต่ฝากที่เพื่อน ๆ ทุกท่านได้ปราศรัยได้อภิปรายกันไป ในวันนี้ก็จะทราบว่านี่คือเป็นปัญหาในระดับประเทศ และเป็นปัญหาที่ทั้งโลกกำลังเผชิญอยู่ สไลด์นี้เป็นภาพเปรียบเทียบขนาดฝุ่นประเภทต่าง ๆ กับเส้นผมของมนุษย์นะคะ หากท่าน ประธานและทุกท่านดึงเส้นผมออก ๑ เส้น เส้นผมของพวกเราว่าเล็กแล้ว ฝุ่นพวกนี้เล็กกว่า เส้นผมเราถึง ๔๐ เท่าด้วยกัน ดังนั้นการแก้ปัญหาไม่ว่าจะเป็นการฉีดพ่นน้ำด้วยเจตนาดีใด ๆ เพื่อจะบรรเทาปัญหาฝุ่นไม่ได้ช่วยลดฝุ่น PM2.5 ได้เลยค่ะ จะช่วยลดได้เฉพาะฝุ่นขนาดใหญ่ ประเภท PM10 ที่เกิดจากฝุ่นการก่อสร้างเท่านั้นเอง แถมเครื่องยนต์ของรถที่นำมาใช้ใน การแก้ปัญหานี้ก็เป็นตัวการในการก่อมลพิษสร้างฝุ่น PM2.5 มากขึ้นไปอีก เพื่อนสมาชิก ของดิฉันท่านภัสรินได้พูดไปบ้างแล้วถึงผลกระทบต่อสุขภาพที่ฝุ่น PM2.5 สามารถทำ อันตรายต่อสุขภาพได้อย่างร้ายแรง โดยเฉพาะในกลุ่มเด็ก ๆ สไลด์นี้จะเจาะลึกเข้าไปว่า PM2.5 สามารถทำอันตรายและส่งผลกระทบให้กับร่างกายของลูกหลานของเราได้มากน้อย แค่ไหน ที่น่ากังวลที่สุดจะเป็นผลกระทบที่เกิดขึ้นในด้านสติปัญญาและพัฒนาการ ซึ่งเป็น เหตุให้การเรียนรู้ด้านต่าง ๆ ลูกหลานของพวกเราช้าลงอย่างมีนัยสำคัญ เราผ่านพ้นช่วง วิกฤติโควิด-๑๙ มาได้เกือบ ๓ ปีแล้วค่ะท่านประธาน แต่เด็ก ๆ ของเรายังไม่ฟื้นตัวจากภาวะ ความถดถอยด้านการเรียนรู้ และนี่คือความท้าทายใหญ่ในระบบการศึกษาไทยอยู่แล้ว ในการต้องปรับแผนการเรียนรู้หลังวิกฤติโควิด-๑๙ เพื่อฟื้นฟูศักยภาพ เก็บตกทักษะความรู้ พัฒนาการด้านอารมณ์และการเข้าสังคมของเด็ก ๆ ของเราให้เป็นไปตามช่วงวัย แต่การฟื้นฟู เหล่านี้อาจจะต้องชะงักงันอีกครั้งหากเราไม่เร่งหามาตรการ หาแผนงานรับมือเรื่องปัญหาฝุ่น พิษให้เป็นรูปธรรม ที่ผ่านมาพวกเราตั้งรับปัญหาป้องกันภัยจากฝุ่นมรณะให้เด็กของเราด้วย การออกประกาศกระทรวงศึกษาธิการเฝ้าระวังฝุ่น ย้ำเตือนเรื่องการใช้หน้ากากอนามัย ให้คำแนะนำเรื่องการใช้ชีวิตกับฝุ่นเป็นคราว ๆ ให้เรียนรู้ ให้อดทน ทนแล้วทนอยู่ทนต่อโดย ไม่มีการแก้ไขปัญหาระยะยาวค่ะท่านประธาน แล้วเราก็ผลักภาระเรื่องสุขภาพของเด็ก สุขภาพของครู สุขภาพของบุคลากรทางการศึกษาให้ดูแลตัวเอง ผลักภาระค่าใช้จ่ายเรื่องของ หน้ากากอนามัยและเครื่องฟอกอากาศไปให้กับประชาชน เราจำเป็นที่จะต้องกักขังโอกาส ในการเรียนรู้นอกห้องเรียน การเล่นกลางแจ้งและการฝึกกล้ามเนื้อมัดเล็กของเด็ก ๆ ซึ่งเป็น การเรียนรู้สำคัญในช่วงวัยเด็กเล็ก ซึ่งการเรียน Online ไม่สามารถมอบให้ ท่านประธานคะ นี่ยังไม่นับว่าปัญหามลพิษทางอากาศในทุกวันนี้ไม่ได้มีแค่ฝุ่น PM2.5 ยังคงมี PM0.1 ที่มีอนุภาคเล็กเป็นพิเศษและมีต้นตอมาจากภาคอุตสาหกรรมและมีพิษสงไม่ได้น้อยกว่า มลพิษประเทศอื่นเลย ณ ขณะนี้ทุกผลวิจัยล้วนชี้ชัดว่ามลพิษทางอากาศและเป็นอันตรายต่อ ทุกช่วงวัยของมนุษย์ เป็นอันตรายต่อการพัฒนาประเทศและเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของ มนุษยชาติ ดิฉันจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเราจะต้องเร่งออกกฎหมายที่บัญญัติให้รัฐต้องมีระบบ บริหารจัดการสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยต่อระบบสุขภาพและคุณภาพของชีวิตประชาชน อย่างเร่งด่วน และดิฉันหวังว่าพวกเราในที่นี้จะร่วมกันหยุดวิกฤติของประเทศ และรับมือมลพิษทางอากาศ ทุกชนิดที่เกิดขึ้นด้วยการร่วมมือกันผลักดันร่างกฎหมายที่จะครอบคลุมการแก้ปัญหา และนำ ข้อดีในแต่ละด้านทั้ง ๗ ร่างนี้มาบูรณาการร่วมกัน โดยให้ภาคประชาสังคมมีส่วนร่วมใน กระบวนการร่างกฎหมายในชั้นกรรมาธิการให้มาก สุดท้ายนี้ดิฉันขอให้พวกเราทุกคนร่วมกัน ผ่านร่างกฎหมายนี้เพื่อปกป้องพัฒนาการของเด็ก ๆ คุ้มครองชีวิตและคืนสิทธิในการมีอากาศ สะอาดให้กับประชาชน ขอบคุณค่ะ