อรพรรณ จันตาเรือง หารือปัญหาที่ดินทำกินของเกษตรกรในพื้นที่ป่าสงวนและอุทยานแห่งชาติจังหวัดเชียงใหม่ ที่ราษฎรไม่สามารถออกโฉนดที่ดินได้และถูกดำเนินคดี ทั้งที่อาศัยอยู่มากว่า 20 ปี โดยชี้ถึงความไม่เป็นธรรมของกฎหมายที่ล้าสมัยและการบังคับใช้ที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง พร้อมเรียกร้องให้โอนอำนาจการตัดสินใจด้านที่ดินและโครงสร้างพื้นฐานไปยังท้องถิ่นอย่างเร่งด่วน เพื่อแก้ปัญหาอย่างยั่งยืนและเป็นธรรม
เรียนท่านประธานสภา ที่เคารพ ดิฉัน อรพรรณ จันตาเรือง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เขต ๖ คนอำเภอเชียงดาว อำเภอเวียงแหง อำเภอพร้าว อำเภอไชยปราการ พรรคก้าวไกล วันนี้ ดิฉันจะขออนุญาตเป็นส่วนหนึ่งในการอภิปรายเรื่องปัญหาที่ดินทำกินของพี่น้องเกษตรกร ของเราด้วยนะคะ พื้นที่ของดิฉันเป็นพื้นที่ที่อยู่ชายแดน ประกอบไปด้วยอำเภอเชียงดาว อำเภอเวียงแหง อำเภอพร้าว และอำเภอไชยปราการ
(เจ้าหน้าที่ดำเนินการเปิด Clip ภาพ)
ท่านประธานคะ โฉนดรวมกันทั้งหมดไม่ถึง ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ท่านประธานสภาฟังไม่ผิดแน่นอน รวมกันทั้งหมด ไม่ถึง ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ที่เหลือเป็นเอกสารของรัฐทั้งหมดเลย ซึ่งประกอบไปด้วยอุทยานแห่งชาติ ดอยผ้าห่มปก อุทยานแห่งชาติผาแดง อุทยานแห่งชาติห้วยน้ำดัง อุทยานแห่งชาติศรีลานนา และยังไม่พอ ยังมีเขตป่าสงวนอีก เขตป่าสงวนยังไม่พอ ยังมีเขตรักษาพันธุ์อีกในเขตของดิฉัน ปัญหาที่เกิดขึ้นทุกวันนี้ก็คือความขัดแย้งระหว่างเจ้าหน้าที่ของรัฐเกี่ยวกับกฎหมายกับพี่น้อง ประชาชน พี่น้องประชาชนตกเป็นผู้กระทำความผิด เนื่องจากการเกิดในพื้นที่ป่า พื้นที่ป่า ที่พูดถึงก็คือพื้นที่ที่รัฐประกาศทับพื้นที่ที่ดินทำกินของพี่น้องเกษตรกรด้วย พี่น้องของเรา โดนขับไล่ โดนดำเนินคดี ด้วยนโยบายทวงคืนผืนป่าจากรัฐบาลชุดก่อนหน้านี้ ยังไม่พอค่ะ โดยกฎหมายที่ยังต้องต่อสู้กันต่อไปแบบนี้ โดยกฎหมายที่ชราภาพเหลือเกิน มันควรจะมี การเปลี่ยนแปลงได้หรือยังคะ
ยกตัวอย่างบ้านปาง นี่คือแผนที่ของบ้านปาง ตำบลหนองบัว อำเภอไชยปราการ จุดกลาง ๆ เป็นพื้นที่ของหมู่บ้านปาง แต่ไม่สามารถออกโฉนดได้ จุด ๑๐๓๖๐๘ เลข ๘ อยู่นอกเขต แต่อยู่ในเขตป่า แต่สามารถออกโฉนดได้ค่ะท่านประธาน แบบนี้มันมีคำถาม จากดิฉันแล้วก็พี่น้องประชาชนที่ฝากมาถามท่านประธานว่าแบบนี้ก็ได้หรือคะท่านประธาน
Slide ต่อไป บ้านห้วยทราย ตำบลแม่ปั๋ง อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ หมู่บ้านนี้ตั้งตั้งแต่ปี ๒๓๘๖ ภายหลัง ๑๔๖ ปีให้หลัง อุทยานแห่งชาติศรีลานนา ออกประกาศพื้นที่ทับที่ดินทำกินของพี่น้องทั้งหมด พี่น้องของเราก็ไม่มีการย่อท้อ ใช้วิธีการ ขับเคลื่อนมาโดยตลอด ตั้งแต่ปี ๒๕๓๒ ไม่เคยอยู่นิ่ง ขอเพิกถอนพื้นที่ของหมู่บ้านทั้งหมด จนมาถึงทุกวันนี้ ๒๐ กว่าปีแล้วยังไม่มีการเพิกถอนใด ๆ เลย แล้วแบบนี้พี่น้องบ้านห้วยทราย จะอยู่แบบนี้ไปอีกกี่ปี
Slide ต่อไป เป็นเอกสารที่พี่น้องของเราได้ดำเนินการมาตั้งแต่ปี ๒๕๓๒ แล้ว นี่คือบ้านอรุโณทัย ตำบลเมืองนะ อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ หมู่บ้านนี้ตั้งแต่ปี ๒๕๐๔ กองทัพบกได้ขอใช้พื้นที่กับป่าสงวนแห่งชาติ เพื่อให้กับกลุ่มทหารจีนคณะชาติที่ร่วมสู้รบ ที่ดอยผาตั้ง เขาค้อ เมื่อ ๖๐ ปีที่ผ่านมา แต่ปัจจุบันนี่คือสภาพของบ้านอรุโณทัย ไม่เหลือ สภาพของความเป็นป่า ตอนนี้มีจำนวนครัวเรือนทั้งหมด ๓,๐๐๐ กว่าครัวเรือน จำนวน ประชากรทั้งหมดประมาณ ๒๕,๐๐๐ กว่าคน แต่สภาพของความเป็นป่าไม่มี แต่ไม่สามารถ ดำเนินการในเรื่องของระบบสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานได้เลย
Slide ต่อไป เป็นรูปการขนน้ำ นี่คือวิถีชีวิตคนที่อยู่ในเขตป่าที่ถูกทับที่อยู่ คือต้องขนน้ำ นี่คือน้ำใช้ ไม่ใช้น้ำกิน ไม่ต้องพูดถึงระบบสาธารณูปโภคอย่างอื่นเลย แค่สวัสดิการ แบบนี้ยังไม่สามารถเข้าถึงได้เลย ยังไม่พอ ปัญหาเรื่องน้ำ เรื่องไฟ เรื่องถนนหนทาง คนที่รู้ปัญหาที่ดีที่สุดคงจะเป็นใครไม่ได้นอกจากนายกท้องถิ่นที่รับปัญหา แบกรับภาระ แบกความหวังของพี่น้องมาโดยตลอดว่าเข้ามาเพื่อจะสามารถแก้ไขปัญหาได้ แต่ไม่สามารถ แก้ไขปัญหาได้ในเรื่องของอำนาจในการตัดสินใจ ทั้งหมดยังไม่พอ อำนาจในการตัดสินใจทั้งหมดอยู่ที่รัฐส่วนกลาง ยกตัวอย่าง เช่นการขออนุญาต ทำถนน ๑ เส้น ระยะเดินทางในการขออนุญาต ท่านนายกบางท่านตั้งงบประมาณไว้ตั้งแต่ รับตำแหน่งจนถึงหมดวาระตำแหน่งแล้วยังไม่สามารถขออนุญาตได้เลยค่ะ แบบนี้ไม่สามารถ เจริญต่อไปได้เลย มันจะดีกว่าไหมเมื่อถนนหนทางหรือระบบสาธารณูปโภคทั้งหมด ความเจริญ ความสะดวกสบายของพี่น้องของเราทั้งหมดมันควรจะโอนอำนาจไปให้กับ ท้องถิ่น ผู้บริหารท้องถิ่นในการพิจารณาซ่อม สร้าง เพื่อให้เข้าถึงระบบความเจริญต่อไป ดิฉันว่าตอนนี้ถ้ารัฐจะออกโฉนดก็ออกโฉนดไปเลย จะออกใบรับรองสิทธิหรือว่าอะไร ก็ทำไปเลย แต่วันนี้เราทุกคนควรจะให้ที่ดินชอบด้วยกฎหมายได้แล้ว การจะแก้ไขญัตติ ทั้งหมดที่เราพูดมาดิฉันว่าควรจะแก้ไขให้เป็นอันเดียวกันทั้งหมดไปเลย ไม่ว่าจะเป็น เขตอุทยาน เขตป่าสงวน เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ดิฉันกลับมาอ่านเล่มนี้ทั้งหมดในชุดที่ ๒๕ ที่ผ่านมา มีแนวทางชัดเจนแน่นอนอยู่แล้วว่าเราจะต้องทำอะไรบ้าง เหลือเพียงอย่างเดียว เหลือแต่ความจริงใจ จริงจัง ที่เราจะแก้ไขปัญหาให้กับพี่น้องประชาชน ถ้าหากวันนี้ยังไม่มี การแก้ไข พี่น้องประชาชนของดิฉันฝากมาเป็นภาษาเหนือบอกว่า ข้าเจ้าอยู่บ้าน ก๋านงาน ก่อบ่มี ฮับจ้างยิ้บสลี หัวมีก้างิ้ว ขอบคุณค่ะท่านประธาน