เรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ผม ชวาล พลเมืองดี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรี เขต ๓ พรรคก้าวไกล ก่อนอื่นต้องขอ ขอบคุณรัฐมนตรีที่ได้ให้ความสำคัญเข้ามาตอบกระทู้ที่เกี่ยวข้องกับปัญหาเรื่องการให้บริการ น้ำประปาของการประปาส่วนภูมิภาค แม้ว่าในสายตาของคนทั่วไปที่ไม่ได้ประสบพบเจอ กับปัญหาเหล่านี้ด้วยตัวเอง หรือแม้กระทั่งผู้มีอำนาจอาจจะมองว่าเป็นปัญหาเพียงเล็กน้อย ท่านประธานครับ แต่พี่น้องประชาชนที่อยู่ในพื้นที่เขตรับผิดชอบของการประปาส่วนภูมิภาค สาขาบ้านบึง อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ที่มีผู้ใช้น้ำกว่า ๔๓,๗๑๗ ราย ต้องจมอยู่กับปัญหา ที่การประปาส่วนภูมิภาค สาขาบ้านบึง มีการประชาสัมพันธ์หยุดจ่ายน้ำไม่เว้นวัน ประชาชน ไม่มีน้ำใช้กันข้ามวันข้ามคืน โดยเดือนกันยายนที่ผ่านมามีการประชาสัมพันธ์หยุดจ่ายน้ำ ไปแล้วทั้งสิ้น ๑๒ ครั้ง แยกเป็นปัญหาเรื่องท่อชำรุดหรือท่อแตกไปแล้ว ๙ ครั้ง ระบบขัดข้อง ๒ ครั้ง ปรับปรุงระบบ ๑ ครั้ง และตลอดปี ๒๕๖๖ ที่ผ่านมามีการประชาสัมพันธ์หยุดจ่ายน้ำไปแล้วทั้งสิ้น ๖๗ ครั้ง เป็นปัญหาเรื่องท่อแตกไปแล้วกว่า ๔๐ ครั้ง ระบบขัดข้อง ๑๐ ครั้ง ปรับปรุงระบบ ๑๗ ครั้ง นี่เป็นตัวเลขที่ไม่น้อยเลยเมื่อเทียบกับประชาชนกว่า ๔๓,๗๑๗ รายที่รอคอยน้ำไปใช้ เพื่ออุปโภคบริโภค โดยพวกเขาต้องเผชิญปัญหาอยู่ซ้ำ ๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด เราได้มีการถาม ผู้ที่มีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบนั่นก็คือการประปาส่วนภูมิภาค สาขาบ้านบึง ก็ให้ข้อมูลมาว่า ปัญหาเรื่องท่อแตกเป็นเรื่องปกติ เป็นงานประจำไปแล้ว เพราะท่อน้ำมันเก่า มีอายุ การใช้งานมานาน มาตรการเดียวที่พวกเขาทำอยู่ก็คือการผลักภาระให้ประชาชน คอยสำรองน้ำไว้ใช้กันเอง สรุปง่าย ๆ ก็คือหน่วยงานที่ดูแลรับผิดชอบมีหน้าที่เพียงตาม แก้ปัญหาจุดโน้นทีจุดนี้ทีไม่มีที่สิ้นสุด จนกลายเป็นงานประจำของการประปาและกลายเป็น ปัญหาซ้ำซากไปแล้วครับ ท่านประธานครับ การไม่มีน้ำใช้ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มาก ลูกจะไปโรงเรียน พ่อแม่จะไปทำงาน จะอาบน้ำเอาน้ำที่ไหนใช้ ชักโครกจะเอาน้ำที่ไหนล้าง หรือจะต้องให้เขาหอบผ้าหอบผ่อนไปใช้ห้องน้ำที่โรงเรียน ไปใช้ห้องน้ำในที่ทำงาน เราจะอยู่กันแบบนี้จริง ๆ ใช่ไหมครับ นี่เรายังไม่รวมถึงสภาพของน้ำที่มีคุณภาพต่ำ มีสีขุ่น มีกลิ่นเหม็นด้วยนะครับ สรุปแล้วนี่เรากำลังย้อนกลับไปสู่ยุคกรุงศรีอยุธยาที่ต้องเอาน้ำ ในคลองมาใช้อุปโภคบริโภคกันแล้วหรือ เพราะน้ำที่มีคุณภาพก็ไม่มีโอกาสได้ใช้ หรือพอได้ใช้ ก็มีสีขุ่น มีกลิ่นเหม็น ไม่ต่างจากน้ำในคลองที่คนสมัยก่อนเขาใช้กัน และไม่ใช่เพียงแค่ พื้นที่บ้านบึงเพียงพื้นที่เดียว แต่ฉะเชิงเทรา ระยอง จันทบุรี ตราด หรือทั่วทั้งประเทศ เป็นปัญหาเดียวกันหมด ระบบท่อเก่าผ่านการใช้งานมาเป็นเวลานานย่อมมีความเสื่อม เป็นเรื่องปกติ เป็นสิ่งที่คนทั่วไปย่อมรู้ แล้วผมเชื่อว่าท่านก็ย่อมรู้ ผู้บริหารการประปาก็ย่อมรู้ แต่ถ้ามัวรอให้เกิดปัญหาก่อนแล้วค่อยตามมาแก้ปัญหา ผมว่านี่ไม่ใช่แนวทางหรือวิธีการทำงาน ของผู้บริหารที่ดีเขาทำกันหรอก ท่านประธานครับ เมื่อเราไปดูที่ต่างประเทศ ทั้งสวีเดน สวิตเซอร์แลนด์ ญี่ปุ่น หรือแม้เพื่อนบ้านเราใน ASEAN อย่างบรูไนเองก็ตาม ประชาชนเขา ไม่ต้องมานั่งกังวลกันวันต่อวันหรอกว่าวันนี้จะมีน้ำใช้หรือไม่ น้ำจะไหลออกมามีสีขุ่น มีกลิ่นเหม็นหรือเปล่า เพราะน้ำประปาเขากินได้กันหมดแล้ว แต่ประเทศไทยผมไม่ได้หวังว่า ท่านจะทำให้น้ำประปากินได้หรอกนะครับ แต่ขอให้มันไหลออกมาและมีคุณภาพมาตรฐาน ให้ประชาชนได้ใช้อาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน โดยประชาชนไม่ต้องมานั่งกังวลปัญหาเหล่านี้ ในทุก ๆ วันที่เขาตื่นนอนมา เพราะฉะนั้นคำถามที่ ๑ ขอฝากท่านประธานถามไปยัง ท่านรัฐมนตรีว่าปัญหาซ้ำซากพวกนี้ที่ประชาชนกำลังเผชิญชะตากรรมอยู่และไม่รู้ว่าจะต้อง เผชิญชะตากรรมไปอีกนานแค่ไหน ท่านจะมีมาตรการอย่างไรในการแก้ปัญหาซ้ำซากเหล่านี้ โดยมุ่งเน้นไปที่ต้นตอของปัญหาเพื่อรักษาคุณภาพชีวิตที่ดีของประชาชน
คำถามที่ ๒ ผมอยากจะถามถึงความเป็นธรรมในการจัดสรรน้ำว่าท่านได้จัด ลำดับความสำคัญในการจัดสรรน้ำอย่างไร ระหว่างจัดสรรน้ำเพื่อให้ประชาชนอุปโภคบริโภค กับจัดสรรน้ำเพื่อให้แก่นิคมอุตสาหกรรม เพราะทุก ๆ ครั้งที่มีการประชาสัมพันธ์หยุดจ่ายน้ำ คนที่ได้รับผลกระทบก็คือประชาชนชาวบ้านผู้ใช้น้ำอุปโภคบริโภค แต่ในขณะเดียวกันกลับไม่มี ข่าวปรากฏเกี่ยวข้องกับการขาดแคลนน้ำหรือคุณภาพน้ำของผู้ประกอบการในนิคมอุตสาหกรรม หรือโรงงานอุตสาหกรรมเลย ทั้ง ๆ ที่อยู่ในพื้นที่เดียวกันแท้ ๆ ถ้าท่านจะบอกว่าท่อที่แตก เป็นคนละท่อที่โรงงานในนิคมเขาใช้กัน แล้วทำไมท่านไม่ทำท่อของชาวบ้านให้เป็นเหมือนกับ ท่อที่ใช้แล้วไม่มีปัญหาเหมือนกับในนิคมละครับ หรือแม้กระทั่งตอนที่การประปา ประชาสัมพันธ์ว่ามีเหตุขัดข้องที่ระบบจ่ายน้ำต้นทางทำให้ไม่สามารถผลิตและสูบจ่าย น้ำประปาได้ ซึ่งต้นทางนั้นก็คืออ่างเก็บน้ำคลองหลวงรัชชโลทร ซึ่งเป็นต้นทางเดียวกันกับที่ จ่ายน้ำให้กับนิคมอุตสาหกรรม แต่ทำไมไม่เห็นมีปรากฏข่าวคราวเลยว่าขาดแคลนน้ำ หรือคุณภาพน้ำของผู้ประกอบการในนิคมอุตสาหกรรมหรือโรงงานอุตสาหกรรมเลย น้ำถือเป็นปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิต โดยหลักแล้วการจัดสรรน้ำเพื่ออุปโภคบริโภค ต้องสำคัญเป็นอันดับแรกของการจัดสรร แต่ในความเป็นจริงจากข้อสังเกตกล่าวมาข้างต้น