กราบเรียน ท่านประธานรัฐสภาที่เคารพครับ ผม นายวีระกร คำประกอบ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครสวรรค์ พรรคพลังประชารัฐ ในฐานะสมาชิกรัฐสภา ท่านประธานที่เคารพครับ พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติฉบับนี้ถือได้ว่าเป็นพระราชบัญญัติที่เขียนได้ดี ภาษา ทางการศึกษาซึ่งมีความงดงามและไพเราะทั้งหลายที่มีอยู่ในสากลโลกนี้ ท่านประธานครับ ได้ถูกจับมาใส่ไว้ในพระราชบัญญัติฉบับนี้หมดสิ้นเลยครับ ไม่เหลือที่จะให้เติมคำพูดไพเราะ เสนาะหูใด ๆ ทั้งสิ้นได้อีกต่อไปครับ ท่านประธานที่เคารพ แต่ด้วยคุณภาพที่ผมอยากจะ กราบเรียนดังต่อไปนี้ ไม่ว่าจะเป็นหมวด ๑ พูดถึงวัยต่าง ๆ ที่จะต้องเข้าวัยเรียนทั้งหลาย เช่น ท่านพูดถึงวัยที่ ๕ อายุ ๑๒-๑๕ ปี ต้องสื่อสารได้ มีประสิทธิภาพ มีทักษะในการเรียน รู้เท่าทันข้อมูลข่าวสาร เผยแพร่ผ่านช่องทางต่าง ๆ ใช้ภาษาต่างประเทศเป็นสื่อในการเรียนรู้ เข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับเศรษฐกิจ การเงิน มีความรู้ในศาสตร์และมีสมรรถนะ หรือจะเป็น ในเรื่องของการที่พูดถึงครูบาอาจารย์ในหมวด ๓ ในหมวด ๓ ก็เขียนได้ไพเราะครับ เขียนถึง ครูบาอาจารย์ มาตรา ๓๒ ครูมีหน้าที่อำนวยให้ผู้เรียนเกิดความรู้ พัฒนาทักษะ สร้างนิสัย และสมรรถนะ หรือจะเป็นชี้แนะสร้างแรงบันดาลใจนะครับ มาตรา ๓๓ ปฏิบัติตัวหน้าที่ ของครูเป็นวิชาชีพชั้นสูงให้เกิดความสมบูรณ์และดำรงสถานะอันสูงส่งในการหล่อหลอมคน ครูอุทิศตนเพื่อประโยชน์ หน้าที่ ทำการศึกษา ค้นคว้า พัฒนาตัวเองต่อเนื่อง ท่านฟังดูสิครับ ผมฟังแล้วผมยังสงสัยว่าที่ผมอ่านมันเป็นพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติของประเทศไทย หรือของประเทศไหนไม่ทราบ เพราะด้วยข้อเท็จจริงครับ อยากเล่าเรื่องเพราะด้วย ข้อเท็จจริงครับ อยากเล่าเรื่องให้ท่านประธานให้ฟังสักนิดหนึ่ง มีโรงเรียน ๆ หนึ่งครับ เขตอำเภอเมืองนครสวรรค์ ก็คงไม่เป็นอะไรเพราะว่าผมเป็นกรรมการ โรงเรียนนี้เขาอยู่ด้วย ชื่อโรงเรียนวัดสุบรรณาราม โรงเรียนนี้คนทั้งตำบลหนองปลิง คนเก่า ๆ ต้องเรียนโรงเรียนนี้ทั้งนั้นครับ เมื่อก่อนมีนักเรียน ๒๐๐ คน ถึง ๓๐๐ คนครับ ปัจจุบันมี ๒๐ คน มีผู้อำนวยการเงินเดือน ๕๐,๐๐๐ กว่าบาทอยู่ ๑ คน มีครูน้อยเงินเดือน ๓๐,๐๐๐ บาท ๔๐,๐๐๐ บาท เต็มไปหมดอีก ๔ คน รวมแล้วเป็น ๕ คน มีนักเรียน ๒๐ คน ในขณะที่ โรงเรียนติด ๆ กันเป็นโรงเรียนของครูเส็ง เป็นโรงเรียนเอกชน ชื่อสหวิทยา มีนักเรียน ๘๐๐ คน ท่านประธานครับ ครูเงินเดือนตั้งแต่ ๑๐,๐๐๐ บาทถึง ๑๕,๐๐๐ บาท ผมพูดแค่นี้ ท่านประธานก็คงจะมองเห็นแล้วว่าโรงเรียนรัฐบาลครูเงินเดือนเฉลี่ย ๔๐,๐๐๐ บาท มีครู ๕ คน นักเรียน ๒๐ คน เหลือ ๒๐ คนครับ แล้วกำลังจะลดลงเรื่อย ๆ นะครับ ไม่ใช่หยุด แค่นั้น เกิดอะไรขึ้นครับท่านประธาน เล่าข้อเท็จจริงให้ฟัง ผมถึงบอกว่าพระราชบัญญัติ การศึกษาแห่งชาติฉบับนี้เขาพูดถึงประเทศไหนไม่ทราบเลย อ่านเสร็จแล้วผมไม่รู้กฎหมายถึง ประเทศไหนไม่รู้ แต่ประเทศไทยของผมมันเป็นอย่างนี้ครับ ผู้อำนวยการมี ๑ คน เงินเดือน ๕๐,๐๐๐ กว่าบาท ครูคนที่ ๑ บังเอิญเป็นภรรยาของข้าราชการระดับสูงของจังหวัด ท่านอย่าลืมนะ เขตอำเภอเมืองมีแต่คนอยากมาอยู่ครับ เพราะฉะนั้นเวลาย้ายตามสามีมา ก็จะต้องมาอยู่โรงเรียนอย่างนี้ครับ อยู่รอบ ๆ เมือง ปรากฏว่าท่านไม่เคยสอนครับ ท่านจะมี ใบลามาเป็นปึกให้กับผู้อำนวยการ จะต้องไปงาน ออกงานกับท่านปลัดท่าน ท่านที่ว่า ข้าราชการระดับสูงนี่ ต้องไปทำงานตรงนั้น ต้องไปออกงานตรงนี้ ไม่เคยมาสอนครับ ครูอีก ๓ คนพอเห็นครูคนนี้ไม่มาสอน เธอทำได้ฉันก็ทำได้ ฉันก็เอาใบลากันมาเป็นปึกเหมือนกันครับ ในที่สุดผู้อำนวยการจะต้องเอางบประมาณที่เจียดจากงบโน่นบ้างนี่บ้าง เช่น งบภารโรงบ้าง งบอะไรบ้าง จ้างครูมาสอน ๔ ห้องเรียน จ้างครูเงินเดือน ๒,๐๐๐ บาทเพื่อมาสอน ๔ ห้องเรียนนี้ครับ สิ่งนี้คือสิ่งเกิดขึ้นจริง เพราะว่ากรรมการการศึกษาของโรงเรียนส่วนใหญ่ คือคนเก่า ๆ ของโรงเรียนนะครับที่เรียนผ่านโรงเรียนนี้กันมาเขาขอร้องให้ผมไปช่วย ผมก็ เข้าไปนั่งประชุมร่วมกันกับเขานะครับ ประชุมร่วมกัน แล้วก็ดูปัญหา ทำไมปัญหามันเป็น อย่างนี้ นี่คือข้อเท็จจริง ท่านประธานครับ อย่าไปบอกว่าเขาไปเรียนในเมืองกันหมด ไม่ใช่ โรงเรียนติด ๆ กันห่างไปประมาณ ๑๐๐ กว่าเมตรครับ เป็นโรงเรียนของครูเส็งที่ผมเรียนแล้ว ครับ โรงเรียนนี้ต้องจ่ายเงินให้กับอาจารย์เฉลี่ย ๔๐,๐๐๐ บาท ครู ๕ คน ๔๐,๐๐๐ บาท ในขณะที่โรงเรียนครูเส็งจ้างอัตราครู อัตราจ้างเขา ๑๐,๐๐๐-๑๕,๐๐๐ บาท มาสอน เด็กนักเรียนทุกชั้นเรียน โรงเรียนนี้คนสอนจริงเงินเดือน ๒,๐๐๐ บาท สอน ๔ ห้องเรียน นักเรียนลดลง ๆ แล้วท่านประธานเชื่อไหมครับ ถ้าผมไม่ช่วยค่าน้ำมันรถนะครับ เขาไปขอ รถเก่า ๆ มาได้คันหนึ่งไปรับนักเรียนนะครับ ๒๐ คนก็ไม่มีครับโรงเรียนนี้ นี่คือคุณภาพ การศึกษาของประเทศไทยทำอย่างไรละครับจะเป็นเลิศ ท่านประธานที่เคารพ ครูบ้านเรา ในระบบการศึกษาของเรามีแต่ความสวยหรู มีแต่ความไพเราะ ความงดงาม สร้างระบบอะไรกัน ก็ไม่รู้ครับ ใหญ่เทอะทะไปหมด ทำไมจะต้องมีเขต มีภาค มี กสจ. นี่เพิ่มมาใหม่อีก ศึกษาธิการจังหวัดอีก ค่าใช้จ่ายมากมายมหาศาล ไม่แปลกเลยที่เขาบอกว่าประเทศไทย คือประเทศที่การศึกษามีราคาสูงที่สุดต่อหัวของนักเรียน ค่าใช้จ่ายต่อหัวของนักเรียนสูงที่สุด ในอาเซียน (ASEAN) แต่พอสอบออกมาแล้ว ผลสอบเทียบกันออกมาแล้ว เรามีการศึกษา ที่ต่ำที่สุดในอาเซียนครับท่านประธาน ทำไมจะแก้ไขกันสักทีได้หรือไม่ อย่างนี้ครับ อย่างที่ ผมเล่าให้ท่านฟัง ทำไมเงินเดือนสูงจังครูไทย เขามีค่าทำวิทยฐานะอีกครับท่านประธาน ไม่ใช่ เงินเดือนเปล่า ๆ ค่าทำวิทยฐานะก็ไม่ยากครับ ไปจ้างอาจารย์แถวราชภัฎเขียน ๕๐,๐๐๐ บาทบ้าง ๑๐๐,๐๐๐ บาทบ้าง บางคนทำอย่างดีก็ ๒๐๐,๐๐๐๐ บาท เอามาเพิ่มค่า วิทยฐานะกัน วันนี้จึงอยากจะเรียนว่าถ้าจะแก้ไขต้องแก้โดยเอาระบบฝรั่งเขามาสิครับ อย่างที่รัฐโอไฮโอ ที่ ผมไปเรียน บังเอิญผมรู้จักกับคนหนึ่งที่เขาเป็นครูที่นั่น ท่านประธานครับ กว่าที่จะสอน คณิตศาสตร์ในชั้นประถมได้เขาต้องจบคณิตศาสตร์โดยตรง จากจบคณิตศาสตร์โดยตรง ต้องไปเรียนวิชาครูเพิ่มเติม สมมุติจะสอนเด็กเล็กก็ต้องไปเรียนครูเด็กเล็กมา เสร็จแล้วก็มา สอบวิชาชีพ สอบวิชาชีพเสร็จแล้วถึงจะไปบรรจุเป็นครูตามโรงเรียน แล้วก็สามารถสอนได้ เฉพาะคณิตศาสตร์เด็กประถมเท่านั้น ถ้าจะมัธยมคุณต้องไปเรียนวิชาชีพครูมัธยม เขาสอน เฉพาะทาง เด็กจึงจะมีความรู้กว้างขวางเพราะเราจบคณิตศาสตร์มา เพราะฉะนั้นเราจะ มองเห็นทั้งระบบเลยครับว่าคณิตศาสตร์มันคืออะไร เด็กคนนี้ควรจะสอนแค่ไหน อย่างไร อย่างนี้สิครับมันถึงจะเกิดความเป็นเลิศ แต่นี่เราไม่เคยเน้นเลย เงินทั้งหลายเราไปประเคน ให้กับภาค ให้กับการบริหารจัดการ เทอะทะไปหมด แทนที่จะเน้นที่ครู ไม่ใช่ ค่าวิทยฐานะ ทำไมไม่เอาครู เวลาปิดเทอม ๓ เดือนนี้ใครอยากได้ค่าวิทยฐานะมาเข้าอบรม ๓ เดือน แล้วก็สอบ ถ้าผ่านก็ได้ค่าวิทยฐานะ เป็นการยกระดับความรู้ของครู นี่ไม่เคยคิดเรื่องนี้ครับ คิดถึงแต่ ระบบจะต้องจัดศึกษาเขตไปคุม ศึกษาจังหวัด ศึกษาภาคมาคุมศึกษาเขตอะไรกันนักหนา ขอบพระคุณครับท่านประธาน