นายไตรรงค์ ติธรรม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร บึงกาฬ

เรียนท่านประธาน รัฐสภาที่เคารพ ผม ไตรรงค์ ติธรรม ส.ส. เขต จังหวัดบึงกาฬ ในฐานะสมาชิกรัฐสภา วันนี้ต้องขอบคุณทุกท่านนะครับ สมาชิกรัฐสภาได้ให้แนวคิดที่ดี ๆ มากมาย วันนี้ผมในฐานะ เป็นสมาชิกรัฐสภา ในฐานะที่เป็นกรรมาธิการการศึกษาก็พอจะรับรู้ ท่านประธานครับ ความเป็นจริงแล้ว พ.ร.บ. ฉบับนี้ผมไม่เห็นดีด้วยที่จะมาทำใหม่ ผมไม่เห็นดีด้วยกับ พ.ร.บ. ปี ๒๕๔๒ ที่ท่านประธานชวนเป็นผู้ลงนามนะครับ แต่ว่าผมไม่ชอบให้มีการเปลี่ยนแปลง ทั้งหมด พ.ร.บ. ปี ๒๕๔๒ มันดีอยู่แล้ว เราแก้ไขปรับปรุงเพราะมีบางส่วนที่มันดีมาก ๆ ผมก็ อ่านดูใน ๑๑๐ มาตรานี้ พ.ร.บ. ใหม่นี้นะครับ ผมก็จะฝากไปถึงท่านกรรมาธิการวิสามัญ ทุกท่านว่าทุกมาตรา ทุกบรรทัด มีความหมายมาก ท่านต้องพิจารณาให้รอบคอบ วันนี้ ผมก็คงเสนอเป็นแนวทางไว้ เป็นโครงสร้างนะครับ

เรื่องแรก เรื่องคุณภาพการศึกษา ความเหลื่อมล้ำทางด้านการศึกษา โรงเรียนขนาดเล็ก ความอิสระของสถานศึกษาและคณะผู้บริหาร การมีส่วนร่วมของ ประชาชน ขวัญกำลังใจของบุคลากรในวงการศึกษานะครับ ผมเห็นเขาไปทดสอบ พ.ร.บ. ปี ๒๕๔๒ บางโรงเรียน ป.๑ ทำอะไรครับ ป.๓ ทำอะไรบ้างทดสอบ ป.๖ ม.๓ ทำอะไร ตกหมดเลยนะครับ ประเทศไทยการศึกษาเราเป็นรูปพีระมิด คนเก่งผมก็ยอมรับนะครับ แต่ว่าคนที่เป็นรูปฐาน ๆ ข้างล่าง ฐานพีระมิดมันเยอะ เกิน ๕๐ เปอร์เซ็นต์ ท่านประธานก็รู้ ท่านประธานเป็นรุ่นพี่ผม ๑๘-๑๙ ปี สมัยก่อนครูไม่มีวุฒิปริญญาตรีมาสอนเรานะครับ ผมจบ ป. ๔ อ่านออกเขียนได้ รองเท้าก็ไม่ได้ใส่ ท่องอาขยานได้ถึงแม่ ๑๒ นะครับ ถ้าท่อง ไม่ได้ครูให้ยืนขาเดียว ท่องให้ได้ก่อน ก่อนที่จะกลับบ้าน นี่คือประสิทธิภาพของครูสมัยก่อน แต่ผมก็ไม่ได้ตำหนิครูสมัยนี้ คุณภาพการศึกษาทุกวันนี้ จบ ป. ๖ ผมเป็น ส.ส. ต่างจังหวัด นักเรียนอ่านหนังสือไม่ได้ เขียนไม่ออก จบ ม. ๓ ยังไม่ได้อีกนะครับ ฉะนั้นคุณภาพการศึกษา เป็นสิ่งที่มีความสำคัญ แต่สิ่งประกอบหลายสิ่ง นั่นก็คือโรงเรียนขนาดเล็ก ซึ่งมีเป็นหมื่น ๆ โรง ครูขาดแคลน นักเรียนโรงเรียนนี้มี ๗ ห้องเรียน อนุบาลจนถึง ป.๖ มีครู ๒ คน จะสอน อย่างไรครับ มีครู ๔ คน มีครู ๕ คน มันก็ทำให้เกิดข้อต่อไปก็คือความเหลื่อมล้ำแล้ว ความเหลื่อมล้ำมีทั้งด้านเศรษฐกิจ ทั้งด้านสังคม คนยากจนไม่สามารถส่งลูกเรียน ไม่สามารถส่งลูกไปเรียนพิเศษตอนเย็นได้ นี่คือความเหลื่อมล้ำ ฉะนั้นมันเลยเป็นที่มาของ คำว่า คุณภาพการศึกษา ฉะนั้นผมอยากให้คณะกรรมาธิการชุดนี้ที่ผมหวังว่าจะดูทุกมาตรา ทุกบรรทัดนะครับ อย่าให้นักเรียนที่ทดสอบต่าง ๆ ตกหมดเลย ป. ๑ ป. ๓ ป. ๖ ม. ๓ ม. ๖ ที่ผมกราบเรียนท่านประธานมานี้อย่าให้มันเหมือนปัจจุบัน คนสอนทุกวันนี้ครูผู้สอน จบปริญญาตรีหมดเลย เอกต่าง ๆ มีหมดเลย แต่ทำไมคุณภาพการศึกษาเราถึงเป็น รูปพีระมิดนะครับ ฉะนั้นก็ขอฝากทุกท่าน และความอิสระทางด้านการศึกษา เดี๋ยวก็นายสั่ง ไปนั่นสั่งไปนี่ อยากทำอะไรในชุมชนก็ทำไม่ได้ การมีส่วนร่วมของประชาชนสำคัญที่สุด คือคณะกรรมการการศึกษาระดับโรงเรียน ปัจจุบันนี้ผมเคยเป็นกรรมการการศึกษาระดับ โรงเรียนมา ไม่มีอะไรครับกรรมการการศึกษา พอถึงวันประชุม ผอ. โรงเรียนในฐานะ เลขานุการก็มารายงาน กรรมการการศึกษาไม่รู้หน้าที่ตัวเองเลย ความจริงแล้วกรรมการ การศึกษาต้องมีบทบาทในโรงเรียน กำหนดการเรียนการสอนในโรงเรียน นี่คือการมี ส่วนร่วม เราไม่สามารถจะเอาประชาชน ผู้ปกครองทุกคน นักเรียน ๓๐๐-๔๐๐ คน ๑๐๐ คน ๑,๐๐๐ กว่าคนมาร่วมสัมมนาประชุมได้ ฉะนั้นเราต้องมีคณะกรรมการการศึกษา และอีกตัวหนึ่งก็คือขวัญกำลังใจของบุคลากรทางด้านการศึกษา เหมือนทุกวันนี้ กระทรวงศึกษาธิการได้ออกกฎระเบียบออกมา ไม่รู้ ว. อะไรเป็น ว. อะไรจนบุคลากร ทางการศึกษาไม่สามารถจะปฏิบัติหน้าที่ได้ ประกาศออกมาแล้วว่าให้ทำ ว. ๑๓ บุคลาการ ทางการศึกษาก็ทำไม่ได้ ประกาศออกมาแล้วจะจ้างครูก็ทำไม่ได้ และสำคัญที่สุดมีสิ่งหนึ่ง ที่ผมจะฝาก นั่นคือบุคลากรทางการศึกษาตั้งแต่ภารโรงครับ เขาเป็นส่วนหนึ่งของ วงการศึกษา ถ้าโรงเรียนไหนไม่มีภารโรงเป็นประจำ ผมว่าขวัญกำลังใจเขาไม่มีนะ ลูกจ้าง ชั่วคราวก็เหมือนกัน ปีต่อปี บางปีว่าจะไม่จ้าง เด็กเป็นลูกจ้างประจำมา ครูสอนประจำมา ๑๐ ปีแล้วยังจะมาไล่เขาออก ไม่มีงบประมาณให้ สมัยก่อนท่านประธานก็เป็นนักเรียนมา ภารโรงมีส่วนสำคัญนะครับ เรียนท่านประธาน ฉะนั้นผมจึงขอกล่าวกับทุกท่านว่าเมื่อปฏิรูปแล้ว คำว่า ปฏิรูป ท่านต้องตีความให้แม่นยำว่า ปฏิรูปก็คือการเปลี่ยนแปลงให้ดีขึ้น ขอบคุณครับ