ต่อพงศ์ เสนอเตรียมก่อนวัยเกษียณ เสริมคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ

กราบเรียนท่านประธานสภาขับเคลื่อนการปฏิรูป ประเทศที่เคารพ ท่านสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ และท่านกรรมาธิการนะครับ กระผม นายต่อพงศ์ เสลานนท์ สปท. ลำดับที่ ๕๙ ผมขออนุญาตที่จะใช้เวลาตรงนี้ ในการที่จะได้เชื่อมโยงในเรื่องของทางคณะกรรมาธิการที่ได้นำเสนอเรื่องเศรษฐกิจผู้สูงวัย กับเรื่องของคนพิการนะครับ แล้วก็จะขอได้มีข้อเสนอแนะเพิ่มเติม แต่ทั้งหลายทั้งปวง ก็ให้การสนับสนุนกับข้อเสนอนี้นะครับ ผมเรียนครับว่าในบรรดากลุ่มคนผู้สูงอายุนี่นะครับ ที่คณะกรรมาธิการได้ยกตัวอย่างแบ่งไว้ว่าเปึนกลุ่มที่ติดสังคม ติดบ้านและติดเตียง ต้องยอมรับความเปึนจริงนะครับว่าในกลุ่มที่เปึนผู้สูงอายุที่กลุ่มติดบ้านหรือติดเตียงนี่นะครับ มีจำนวนมากที่เปึนคนพิการ ต้องเรียนนะครับว่าเมื่อ ๒ สัปดาห์ที่แล้วครับ ท่านนายกรัฐมนตรี พลเอก ประยุทธ์ได้พูดในรายการวันศุกร์นะครับว่ามีคนพิการ อยู่ประมาณ ๑.๗ ล้านคน ในบรรดา ๑.๗ ล้านคนนี้อยู่ในวัยแรงงานประมาณ ๗๐๐,๐๐๐ คน มีงานทำ ๒๐๐,๐๐๐ คน ยังไม่มีงานทำอีกประมาณเกือบ ๆ ๔๐๐,๐๐๐ คน ๕๐๐,๐๐๐ คน และคำถามว่าอีกล้านคนเขาไปไหน ผมเรียนให้ทราบครับว่าอีกล้านคนก็คือผู้สูงอายุครับ อีกล้านคนก็คือคนพิการที่เปึนผู้สูงอายุที่ไม่ได้พิการตั้งแต่เกิดนะครับ แต่พิการเพราะว่า อยู่ในช่วงอายุที่สูงขึ้น แล้วก็ร่างกายก็เสื่อมสภาพไปนะครับ แล้วก็กลายเปึนผู้สูงอายุ ที่ติดบ้าน ติดเตียงนะครับ เพราะฉะนั้นในเรื่องนี้จริง ๆ ก็จะมีกลุ่มเปัาหมายที่เกี่ยวเนื่องกัน อยู่ในเชิงเศรษฐกิจ ซึ่งกลุ่มผู้สูงอายุที่ติดเตียงนี้อาจจะไม่ได้มีส่วนที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจ ผู้สูงอายุมากนัก แต่ว่าก็เกี่ยวข้องกับในเรื่องสังคมค่อนข้างมากนะครับ เพราะว่าทุกคน ที่อยู่ในสภาวะนั้นก็มีภาระค่าใช้จ่ายส่วนตัว แล้วก็สิ่งที่ภาครัฐต้องดูแลค่อนข้างสูง ดังนั้น แล้วถ้าเราสามารถทำให้คนพิการเองนี่นะครับ หรือคนที่จะเดินเข้ามาสู่ความพิการด้วยการ สูงอายุนี้นะครับลดน้อยลง หรือเปึนผู้สูงอายุที่ติดเตียงนี่นะครับ โอกาสที่เขาเหล่านั้น จะมีคุณภาพชีวิตที่ดียาวนานขึ้น หรือว่าโอกาสที่ประเทศหรือภาครัฐต้องดูแลในส่วนของ งบประมาณมากขึ้นก็เปึนสิ่งที่น่าดำเนินการนะครับ น่าสนับสนุน ผมเรียนอย่างนี้นะครับว่า สิ่งที่คิดว่าเปึ้นหัวใจของคนทุกคนนี่นะครับ ก็คือการที่แต่ละคนในวิถีการใช้ชีวิตสามารถ ที่จะมีความหวังแล้วก็รู้ว่าวันข้างหน้าจะทําอะไร อนาคตจะเปึนอย่างไร เพราะฉะนั้นแล้ว การสร้างความหวัง แล้วก็ทำให้ความหวังต่าง ๆ เปึ้นจริงเปึนเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิตที่แท้จริง ของมนุษย์ครับ ขออนุญาตเอ่ยนาม ที่ท่านอำนวยอภิปรายเมื่อสักครู่นี้นะครับหรือที่ผม บอกว่าผู้สูงอายุที่กลายเปึนคนพิการแล้วก็กลายเปึนผู้ป์วยติดเตียงส่วนใหญ่มาจาก เขาหมดหวังครับ เขาอยู่ในสังคม อยู่กับญาติพี่น้อง ลูกหลาน ภายใต้สภาพจิตและความคิดว่าเขาเปึนภาระ เขาเปึนส่วนเกิน เขาเปึนส่วนที่ไม่สร้างให้เกิดประโยชน์อะไร ฉะนั้นผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง ในการที่ถ้าทำให้ผู้สูงอายุสามารถที่จะสร้างผลผลิตและมีรายได้ให้ยาวนานที่สุด ผมแบ่งเปึน ๒ ประเด็นอย่างนี้นะครับที่อยากจะฝากท่านกรรมาธิการไว้ว่า ปัญหาเฉพาะหน้าก็คือ กลุ่มผู้สูงอายุที่สูงอายุแล้ว แล้วจะทำอย่างไรกับเขา ซึ่งอันนี้ก็คงจะเปึนปัญหาโจทย์ใหญ่ ที่หลายภาคส่วนต้องเข้ามาช่วยกัน กับอีกส่วนหนึ่งผมเรียนครับว่า ถ้าคนที่อายุ ๕๐ ป้ หรือตั้งแต่ ๔๐ ป้ก็แล้วแต่ วันนี้เขารู้เลยว่าวันข้างหน้าถ้าเขาสูงอายุเขาจะมีความหวังอย่างไร หรือเดินไปไหนได้ต่อ น่าจะเปึนสิ่งที่ทำให้ช่วงการเปลี่ยนผ่านของแต่ละช่วงอายุเปึนไป ด้วยความราบรื่น เพราะฉะนั้นในตัวรายงานฉบับนี้ผมอยากจะเสนอเพิ่มเติมว่าควรจะมีการ พูดคุยหรือว่าการกำหนดในส่วนของภาคแรงงานว่าจะเตรียมการอย่างไรที่จะทำให้คนคนนั้น เขาสามารถที่จะรู้ตัวเองว่าอนาคตหลังจากเกษียณอายุแล้ว เขาจะเดินไปทางไหนต่อ ซึ่งผมคิดว่าสิ่งที่เปึนผลกระทบทางเศรษฐกิจสำคัญก็คงจะเปึนการคงกำลังซื้อของประเทศไว้ ถ้าเกิดประเทศมีผู้สูงอายุเยอะ และส่วนใหญ่เปึนคนที่ไม่มีรายได้ กำลังซื้อของประเทศ ตกต่ำลงก็คงจะเปึนผลกระทบมหาศาลทางเศรษฐกิจ แล้วก็ในเรื่องเกี่ยวกับกำลังการผลิต ทีนี้มาดูในส่วนของภาคปฏิบัติผมมี ๒-๓ ประเด็นครับ

ประเด็นที่ ๑ ก็คือว่าต้องเรียนว่ากระทรวงหรือว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง กับเรื่องนี้น่าจะมีหลายภาคส่วน แต่ผมคิดว่าที่สำคัญก็คือกระทรวงที่ดูแลกลุ่มคน ทั้งผู้สูงอายุและคนพิการ ท่านประธานลองชวนท่านกรรมาธิการมาดูกรมกิจการผู้สูงอายุ สิครับที่รับผิดชอบกลุ่มเปัาหมายตามข้อเสนอนี้โดยตรง ก็จะพบความเปึนจริงทั้งบุคลากร ทั้งงบประมาณ ทั้งทรัพยากรต่าง ๆ ขาดแคลน เพราะฉะนั้นแล้วจะทำอย่างไรให้บทบาท การเปลี่ยนผ่านหรือการฝั๊กอาชีพ หรือว่าการทำให้ผู้สูงอายุนั้นมีทักษะเหมาะสมกับอาชีพ ที่เขาจะทำมันเปึนได้โดยความรวดเร็ว อาจจะพึ่งพิงองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไหม หรือว่าอาจจะพึ่งพิงสถานศึกษา สปช. เก่า ระดับประถมศึกษาที่บอกจะยุบ จะหลอมรวม จะทำอย่างไรให้หน่วยต่าง ๆ เหล่านั้นเปึ้นที่ที่จะสร้างคนที่ผู้สูงอายุให้กลับมามีอาชีพมีงานทำ

ประเด็นที่ ๒ ของผมก็คือผมคิดว่าประเด็นที่กรรมาธิการได้นำเสนอนี้ ในเรื่องหนึ่งเปึ้นเรื่องที่คิดว่าน่าจะเปึนประโยชน์อย่างยิ่งก็คือเรื่องเกี่ยวกับการพูดถึง ผลิตภัณฑ์ พูดถึงสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ ที่เอื้อให้ผู้สูงอายุสามารถที่จะใช้งานได้ ไม่ว่าจะเปึน ข้าวของ เสื้อผ้า ระบบคมนาคมขนส่ง ทำอย่างไรให้เขาช่วยเหลือตัวเองได้มากที่สุด เพราะว่า เมื่อก้าวสู่การเปึนผู้สูงอายุท่านก็จะมีความพิการ ไม่ใช่คนพิการครับ มีความพิการแฝงอยู่ แล้วผมเรียนนะครับว่าถ้ามองในเชิงสภาพปัญหาประเทศไทยในกลุ่มอาเซียน (ASEAN) เราเจอสภาพปัญหาสังคมผู้สูงวัยก่อน แต่ถ้าเกิดมองว่าเปึนโอกาส ยังมีประชากรในอาเซียน (ASEAN) อีกหลายร้อยล้านคนที่จะสูงวัยตามมาครับ เพราะฉะนั้นถ้าวันนี้เราสามารถปรับตัว โครงสร้างอุตสาหกรรม ปรับวิธีคิด นำเอาเรื่องยูนิเวอร์ซัลดีไซน์ (Universal Design) หรือ เรื่องการออกแบบที่เปึนสากล นำเรื่องการเข้าถึงเทคโนโลยี สิ่งแวดล้อมต่าง ๆ มาผนวกกับ แนวคิดในการพัฒนานวัตกรรมผลิตภัณฑ์ทั้งหลาย ผมก็เชื่อว่านอกจากผู้สูงอายุไทยจะได้ใช้ของดี และมีคุณภาพ ผู้สูงอายุในอาเซียน (ASEAN) ก็จะได้ใช้ของดีและมีคุณภาพที่ผลิตจาก เมืองไทยเช่นเดียวกัน

ท้ายสุดครับ ผมเห็นด้วยและสนับสนุนกับการที่จะทำให้โซเชียลเอนเตอร์ไพรส์ (Social Enterprise) หรือว่าองค์กรที่เรียกว่า ๓ พี (3P) หรือประชารัฐก็แล้วแต่เปึนกลไกในการ ที่จะขับเคลื่อนหรือสร้างรายได้ที่แท้จริงให้กับตัวผู้สูงอายุ ผมคาดหวังครับว่าตัวชุดข้อเสนอนี้ จะได้มีการกระจายโอกาสกระจายหน่วยที่ว่านี้ไปให้ครอบคลุมผู้สูงอายุให้ได้มากที่สุดในสังคมไทย ซึ่งมีอยู่จำนวนมากมาย ท้ายสุดนี้ก็ขอให้กำลังใจแล้วก็ขอให้ข้อเสนอนี้ได้ผ่านความเห็นชอบ แล้วก็ได้นำไปสู่ทางปฏิบัติอย่างรวดเร็วครับ ขอบพระคุณครับ