นายชัย ชิดชอบ ประธานรัฐสภา

เชิญคุณอนุชา บูรพชัยศรี ๕ นาทีครับ ซึ่งถ้าเปรียบเทียบกับประเทศอื่นเพื่อนบ้านเราไม่ว่าจะเปึนประเทศสิงคโปร์หรือประเทศ มาเลเซียแล้วก็ค่อนข้างที่จะสูงอย่างยิ่ง คราวนี้ถ้ามาพูดถึงโครงสร้างทางการขนส่ง ในรูปแบบต่าง ๆ จะเห็นว่าปัจจุบันหนักไปที่ถนน ซึ่งมีอยู่ถึง ๘๘ เปอร์เซ็นต์ เปึนในระบบน้ํา ๘.๕ เปอร์เซ็นต์ เปึนระบบราง ๓ เปอร์เซ็นต์ เปึนระบบอากาศ ๐.๒ เปอร์เซ็นต์ และเปึน ระบบท่อ ๒.๑ เปอร์เซ็นต์ ที่สําคัญตอนนี้นะครับทุกหน่วยงานเห็นความสําคัญชัดเจนว่า เราควรที่จะต้องลดบทบาทในเรื่องของการขนส่งทางด้านถนน แล้วก็ไปเพิ่มที่ระบบราง เพราะฉะนั้นในระบบรางผมอยากจะให้ท่านผู้บริหารทางรัฐบาลได้พิจารณาในเรื่องของ มาตรฐานความกว้างของรางรถไฟให้ชัดเจนว่าในกรอบอาเซียน ในประเทศอาเซียนของ เราแล้ว เรามีความตกลงที่จะให้ดําเนินการสร้างเปึนมาตรฐานรางที่เท่าไรกันแน่นะครับ ตอนนี้ในประเทศของเราประมาณ ๔,๐๐๐ กว่ากิโลเมตร เปึนอยู่ที่ ๑ เมตร แต่ในอนาคต ผมเข้าใจว่าหลาย ๆ ที่ก็จะมีการปรับเปลี่ยนเปึนความกว้างขนาดรางที่ ๑.๔๓๕ เมตร เพราะฉะนั้นเราควรที่จะพิจารณาในส่วนของกรอบอาเซียนทั้งหมด ประเทศทั้งหมดว่า ในการที่เราจะมีการขนส่งไม่ว่าจากประเทศมาเลเซียขึ้นไปจนถึงประเทศจีนเลย เราจะ ใช้เส้นทางขนาดความกว้างเท่าไร อย่างไร ในส่วนของการที่จะมีการปรับในส่วนของ การรถไฟแห่งประเทศไทยนะครับ ผมก็เห็นด้วยจากการที่ทางรัฐบาลได้มีการอนุมัติวงเงิน ๑๐๐,๐๐๐ ล้านบาท ในการที่จะแปรรูป ไม่ใช่ว่าแปรเพื่อประโยชน์ของคนใดคนหนึ่ง แต่แปรรูปเพื่อประโยชน์ของประชาชนคนไทยทั้งหมด ไม่ว่าจะเปึนในเรื่องของการ สร้างราง การบํารุงรักษาให้ทางด้านการรถไฟแห่งประเทศไทยเปึนผู้ดําเนินการ การเดินรถ หรือการดูแลเรื่องระบบอาณัติสัญญาณ อาจจะให้ทางด้านเอกชนเข้ามามีส่วนร่วม แล้วสุดท้ายก็คือการบริหารทรัพย์สิน อันนั้นก็เปึนส่วนหนึ่งที่จะแก้ปัญหาในเรื่องของ การขาดทุนของการรถไฟแห่งประเทศไทยได้นะครับ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นผมอยากให้เรื่องของ นโยบายของการที่กําหนดเส้นทางรถไฟชัดเจน แล้วก็ไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อนนะครับ ผมยกตัวอย่างของโครงการ แอร์พอร์ท เวล ลิงค์ (Airport well link) ผมไม่เห็นด้วยเลยครับ ที่โครงการนี้มีกําเนิดหรือว่ามีต้นทางอยู่ที่บริเวณพญาไทหรือมักกะสัน แล้วอยู่ดี ๆ ก็ไป สิ้นสุดอยู่ที่สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ ผมเห็นว่าเส้นทางนี้จริง ๆ แล้วน่าจะนําแค่เพียง สถานีสนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิเปึนสถานีหนึ่ง แล้วเราก็พัฒนาไปถึงภาคตะวันออก ได้เลยนะครับ ไม่ว่าจะเปึนจังหวัดชลบุรี จังหวัดจันทบุรี จังหวัดตราด จังหวัดระยองต่างๆ ก็อยากจะให้พิจารณาในอนาคตในเรื่องของนโยบายอย่างชัดเจนในการกําหนดเส้นทาง

เรื่องของการขนส่งทางน้ํา ผมเห็นว่าโครงการ แลนด์บริดจ์ (Land bridge) ที่จะมีการสร้างงาน สร้างเศรษฐกิจทางภาคใต้จากฝัืงอันดามันที่จังหวัดสตูล แล้วก็ไป จนถึงท่าเรือน้ําลึกที่ฝัืงอ่าวไทยที่จังหวัดสงขลา ก็อยากให้โครงการนี้ได้เร่งรัดพัฒนา ขึ้นมานะครับ ถึงแม้ว่าเดิมจะมีทางดูไบ เวิลด์ (Dubai World) เคยให้ความสนใจในโครงการนี้ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะหยุดไปหรือจะไม่สนับสนุนอะไรก็แล้วแต่ ผมคิดว่าเปึนสิ่งที่เราเอง ในส่วนของประชาชนคนไทยควรที่จะนําขึ้นมาพิจารณาเพิ่มเติม เพื่อไม่ให้โครงการนี้ ได้ตกไปนะครับ

ส่วนเรื่องของขนส่งทางอากาศนะครับ ผมก็มีความคิดเห็นว่าสนามบิน นานาชาติสุวรรณภูมิ นอกจากจะเปึนสถานีหรือเปึนสนามบินหลักแล้วก็ยังคิดว่า ในส่วนของสนามบินดอนเมืองก็ยังมีศักยภาพที่จะสามารถใช้เปึนสนามบินรองได้นะครับ ผมอ่านรายงานหลังสุดจากทางไอต้า อินเตอร์เนชั่นแนล แอร์ ทรานสปอร์ต แอสโซซิเอชั่น (IATA International Air Transport Association) หรือแปลเปึนภาษาไทยว่าสมาคม ขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ เขาบอกว่าเขาไม่เห็นด้วยที่จะให้มีการเป่ดสนามบิน ดอนเมืองอีก แต่ผมคิดว่าเราหน้าที่จะดําเนินการที่จะพิจารณาถึงความเหมาะสม แล้วก็ ได้เปรียบของประเทศในการที่จะเปึนฮับ ทั้ง ๒ สนามบินนะครับ ทั้งต่างประเทศเขาก็มี ๒ สนามบิน ไม่ว่าจะเปึนอย่างเช่นที่ประเทศญี่ปุ์น มีสนามบินนาริตะ แล้วก็มีสนามบิน โตเกียวที่โอซาก้าก็มีสนามบินโอซาก้า สนามบินคันไซ ที่ลอนดอนก็จะมีสนามบินฮีทโทรว์ สนามบินแกตวิค เพราะฉะนั้นประเทศไทยผมคิดว่าก็น่าจะมีได้นะครับที่สนามบิน นานาชาติสุวรรณภูมิ แล้วก็ที่สนามบินดอนเมืองครับ ขอกราบขอบพระคุณท่านประธานครับ

เชิญคุณเรวัต สิรินุกุลครับ