เรียนท่านประธานครับ ผม เจิมศักดิ์ ครับ ก่อนอื่นต้องขอบพระคุณกรรมาธิการนะครับ วันนี้บรรยากาศดีทั้งวัน และที่ ท่านอาจารย์สมคิดบอกว่าในมาตรา ๑๕๙ ในวรรคสุดท้ายของมาตรา ๑๕๙ ที่ได้เติมมานี่ ผมก็ต้องขอบพระคุณนะครับ เพราะว่าเรื่องนี้นี่เปึ้นเรื่องที่ประชาชนแล้วพวกผมเจ็บปวด มามาก แล้วก็ได้เคยขอแปรญัตติ และท่านก็ย้ายมาใส่อยู่ในมาตรา ๑๕๙ ข้อความ เหมือนกันนี่ ผมขอบพระคุณอย่างสูง แล้วก็อันนี้ต้องขอบคุณแทนชาวบ้านจริง ๆ ท่านประธานครับ ขอพูดตรงนี้นิดหนึ่งก่อน มันจะได้บันทึกไว้ เมื่อครั้งที่รัฐธรรมนูญ ป้ ๒๕๔๐ บัญญัติให้ประชาชน ๕๐,๐๐๐ รายชื่อ เข้าชื่อกันเสนอกฎหมายได้ ตอนนั้น ผมเปึนสมาชิกวุฒิสภา มีโอกาสได้พบปะกับประธานรัฐสภาของแคนาดาได้รับประทาน อาหารเย็นที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เขานั่งอยู่ข้างผม เขาก็คุยเรื่องรัฐธรรมนูญ ผมก็คุยให้เขา ฟัง เขาตื่นเต้นมากว่ารัฐธรรมนูญของไทยนี่ให้ประชาชนเข้าชื่อกันเพื่อเสนอกฎหมายได้ เขาบอกว่านับว่าเปึนความก้าวหน้าและเขาเห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่เขาถามผม คำถามแรก ผมตอบเขาไม่ได้ เขาถามว่าแล้วใครจะเปึนคนดีเฟนด์ (Defend) รัฐธรรมนูญใครเปึน คนดีเฟ็นด์ ขอโทษ ใช้ภาษาอังกฤษ ใครจะเปึนคนชี้แจง ปกปัอง ตอบโต้ หรืออธิบาย ร่างพระราชบัญญัติของเขา ผมงงทันทีเลย ผมบอกว่าเออ เปึนคำถามที่ดีมาก ๆ แล้วก็ ไม่รู้จะทำไง พอผมกลับเข้ามาในสภา ปรากฏว่าพระราชบัญญัติฉบับแรก ที่ประชาชนเสนอ ชื่อพระราชบัญญัติป์าชุมชน ท่านประธานจำได้ใช่ไหมครับ ผมนี่เปึน กรรมาธิการที่ดูแลเรื่องพระราชบัญญัติป์าชุมชน ท่านประธานครับ ปรากฏว่าพอเข้าสภา ผู้แทนราษฎรก่อน มันจะต้องมีคนอ่านใช่ไหมครับว่า พระราชบัญญัติอันนี้นี่มีเจตนารมณ์ อะไร หลักการ เหตุผลอย่างไร ปรากฏว่าไม่รู้ว่าจะหาใครเปึนคนอ่าน ในสภาผู้แทนราษฎร วุ่นมากเลย จนกระทั่งเลขาธิการของสภาผู้แทนราษฎรตัดสินใจอ้างข้ออะไรไม่รู้อันหนึ่ง บอกดิฉันอ่าน เอง อ่านเลย ตอนนั้นเปึ้นผู้หญิง แล้วก็เดินไป ปรากฏว่าสภาผู้แทนราษฎรก็แก้ไขเสียจน ไม่เห็นภาพของเก่าอยู่ มีอยู่ของเก่าอยู่บ้าง แต่ท่านรู้ไหมครับ พอไปเข้าวุฒิสภา ผมนี่เปึ้น กรรมาธิการพยายามผลักดันให้เอาผู้ที่ร่างกฎหมายเข้าไปเปึนกรรมาธิการ ผมได้เข้าไป ๓ คน ต้องขอเปึ้นที่ปรึกษาอีก ๒ คน เพราะว่าจะได้ค่อยอธิบายเราว่าทําไมเขาร่างอย่างนี้ และชาวบ้านจริง ๆ เลยนะครับ ชาวบ้านที่ทำป์าชุมชนจริง ๆ ปรากฏว่า ท่านประธานครับ พอเข้าสภาจริง ๆ เข้า พวกเรานี่แปรญัตติเหมือนอย่างนี้ครับ ท่านกรรมาธิการนั่งอย่างนั้น ผมขึ้นไปนั่งอยู่ตรงนั้น วันนั้นครูเตือนใจ ดีเทศ ร้องไห้เลย เพราะข้างล่างแปรญัตติแก้เสีย บิดเบือนหมดเลย ไม่เหลือเลยป์าชุมชน ชาวบ้านที่เปึนกรรมาธิการอยู่สองสามคนนั่งอยู่ เดินลงไปร้องไห้กันใหญ่ นี่เปึ้นเรื่องจริง เพราะฉะนั้นอยากจะให้ดูนะครับว่า มาตรานี้นี่ ผมคิดว่า วันนี้เสียงไม่มีแล้วนะครับ มันสักสิบกว่าวันแล้วมังครับ ติดต่อกันเช้าถึงกลางคืน มาตรา ๑๕๙ นี่ ผมคิดว่าท่านทำประโยชน์อย่างยิ่งตรงนี้ ต้องขอบคุณไว้ก่อนตรงนี้ คราวนี้ท่านฝากดูอีกนิดเดียวครับ กลับมาดูมาตราที่เกี่ยวข้องคือมาตราที่เรากำลัง แปรญัตติ ท่านประธานครับ ผมนี่นั่งเสียวอยู่ตลอดเวลา เพราะมีประชาชนเข้าชื่อกัน ตอนนั้นห้าหมื่นเสนอเข้ามาแล้ว แต่พอเข้าไปถึงสภา เอ๊ย เข้าไปถึง รัฐบาลรู้เข้า รัฐบาลชิง เสนอก่อนเลย ท่านประธานครับ รัฐบาลนี่เขามีเครื่องไม้เครื่องมือเยอะแยะ มีกฤษฎีกา ช่วย มีทุกอย่าง มี สส. เสนอเข้าสภาก่อนเลยครับ ตกลงประชาชนกลายเปึนหนึ่งในร่าง กฎหมาย แล้วสภาก็ลงมติหยิบยกร่างรัฐบาลเปึนหลักในการพิจารณา จบไปเลยครับ ท่าน ประธานครับ ผมจึงได้เสนอตรงนี้ครับ โดยข้อความก็คืออยากให้เพิ่มเติมในวรรคหกว่า ถ้า ร่างพระราชบัญญัตินั้นเสนอโดยผู้เสนอตาม (๔) คือประชาชน ห้ามไม่ให้ผู้เสนอตาม (๑) (๒) (๓) ก็คือข้างบน ที่เกี่ยวข้องกับคณะรัฐมนตรี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พวกนี้นะ ครับ เสนอร่างพระราชบัญญัติที่มีหลักการอย่างเดียวกันหรือคล้ายกันต่อสภาผู้แทนราษฎร เข้ามาอีก มันหมดกำลังใจครับ คือมันทำให้ชาวบ้านที่ทำแทบตาย กว่าจะร่างออกมาเปึน มาตราได้ กว่าจะปรึกษานักกฎหมาย ถ้าไม่เปึนรูปร่าง กฎหมายไม่รับ กว่าจะทำงานได้สำเร็จ ล่ารายชื่อได้สำเร็จ พอส่งเข้ามา มีคนส่งประกบแล้วแซงไปเลย ใช้ร่างนั้น ชาวบ้านบอกแล้ว ผมร่างมาทำไมครับ อันนี้นะครับ ผมคิดว่า ถ้าลองพิจารณาดูนะครับ ถ้ามันเข้า แล้วอย่าให้คนอื่น จะแก้ไขเพิ่มเติมอะไรก็ทำกันในสภา แต่อย่าเอาร่างอื่นเข้าประกบเลย ครับ แล้วพอประกบแล้วเอาร่างของคนอื่นเปึนหลักในการพิจารณา ใช้คำว่า เปึนหลัก จริง ๆ ก็คือทิ้งร่างประชาชนนั่นเองนะครับ เอาแต่ร่างของรัฐบาล ขโมยไอเดีย (Idea) ของ ประชาชนไป ผมคิดว่าถ้าเราเติมตรงนี้เสีย ไม่มีอะไรเสียหายเลยครับ มีแต่ได้ประโยชน์ ให้ ประชาชนมีกําลังใจ แล้วท่านคิดว่ามันไม่เหมาะสมก็แก้ไขเพิ่มเติมในร่างเก่าได้ อย่าทำให้ เขารู้สึกไม่ดี ขอบพระคุณครับท่านประธานครับ