กราบเรียนท่านประธานที่เคารพครับ ผม นิกร จำนง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคชาติไทยพัฒนา ผมขออภิปราย ร่างพระราชบัญญัติการขนส่งทางราง พ.ศ. .... เป็นการอภิปรายสนับสนุน ท่านประธานครับ ผมขอสนับสนุนการมีกฎหมายว่าด้วยการขนส่งทางรางเป็นการเฉพาะฉบับนี้ เพราะเห็นว่า เป็นการพัฒนาระบบขนส่งก่อนเก่าของไทยเราที่จะต้องมีการอัปเกรด (Upgrade) แต่ว่า มีเงื่อนไข คือมีเงื่อนไขว่าการออกกฎหมายฉบับนี้จะต้องมีการพัฒนาเพื่อมองไปยังทิศที่สูงกว่า คือทิศเบื้องบน มองไปยังทิศเบื้องหลังก็คือปัญหาระบบรางตั้งแต่เก่าดั้งเดิมต้องมีการพัฒนา ปรับปรุงแก้ไขโดย พ.ร.บ. ฉบับนี้ และก็มองให้ไกลไปยังทิศเบื้องหน้าเพื่อมีการพัฒนาการ ผมอธิบายอย่างนี้ครับว่าจริง ๆ แล้ว เมื่อสักครู่ท่านวีระกรได้เดินผ่าน ผมได้ฟังท่านวีระกร ผมจะนำเรียนถึงที่มาของระบบรางหรือระบบรถไฟในประเทศไทยโดยพระบาทสมเด็จ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ที่ได้ให้กำเนิดรถไฟไทยขึ้นมาเมื่อปี ๒๔๓๓ ท่านวีระกร ได้พูดไปแล้วว่าเส้นทางไหน เส้นทางไหน แต่ผมจะเรียนว่าอย่างนี้ครับ พระองค์ท่านเองได้กู้เงิน ก้อนแรกของประเทศไทยจากต่างชาติก็มาทำเรื่องนี้ ทีนี้ประเด็นคุณูปการที่ทำให้นอกจากว่า มันเป็นพัฒนาการเกี่ยวกับการเป็นนานาอารยประเทศของประเทศไทย ซึ่งเหตุผลนี้ล่ะครับที่ถูกนับ ช่วงนั้นมีการล่าเมืองขึ้น ต่างชาติทางชาติตะวันตกเองก็มองไปประเทศต่าง ๆ ท่านประธาน คงจะเห็นว่ารอบ ๆ ตัวของเราตรงนี้เป็นเมืองขึ้นหมด ยกเว้นประเทศไทย ซึ่งตรงนี้เราจะต้อง มองไปทิศเบื้องสูงว่าเราเป็นหนี้ของพระองค์ท่านหลายพระองค์มากที่ได้ดำเนินการอย่างมี พระปณิธานตามนี้ การพัฒนา ว่าเรามีระบบราง เรามีรถไฟแสดงว่าเราเป็นประเทศที่พัฒนา เรามีการเรียนภาษาอังกฤษ ดังนั้นเราเป็นประเทศเดียวในภูมิภาคนี้ที่รอดพ้นจากการเป็น อาณานิคม เราเป็นประเทศฟรีแลนซ์ (Freelance) มาตลอด ท่านประธานครับแต่ที่เราต้อง พิจารณาในด้านนี้ว่าการพัฒนาในการมองทิศเบื้องสูงขณะนี้แล้วจนถึงวันนี้ ๑๓๐ กว่าปีแล้ว นี่คุ้มกันหรือเปล่ากับปณิธานของพระองค์ท่านที่ได้กำเนิดการรถไฟขึ้นมานะครับ เรามีไม่ใช่ เฉพาะระบบรถไฟ ๒ ข้างทาง ท่านประธานครับ ๒ ข้างทางข้างละ ๔๐ เมตร ซึ่งท่านประธาน ทราบดีไปผ่านจังหวัดของท่านประธานเลยขึ้นไปทางตะวันออกไปทางเหนือ ที่มีการกันเอาไว้ ๔๐ เมตร รวมทั้งเป็นที่อื่น ๆ ที่เป็นสเตชัน (Station) เป็นสถานีซึ่งกันไว้เป็นที่ดี ๆ ทั้งนั้น สิ่งเหล่านี้ทั้งเส้นทาง ทั้งการเดินรถ ทั้งระบบการพัฒนา ทั้งที่ดินที่มีอยู่เราได้พัฒนากัน เหมาะสมหรือยัง ได้ดีเท่าที่ควรจะดีได้หรือยัง นี่เป็นประเด็นที่จะต้องใช้กฎหมายฉบับนี้ ไปพัฒนาเรื่องนี้
ท่านประธานครับ ส่วนที่ ๒ ทิศเบื้องหลัง เรามีมาก่อนประเทศในภูมิภาคนี้ แต่เราล้าหลังเกินกว่าที่จะยอมรับได้ ท่านประธานครับ เราเป็นระบบการขนส่งทางราง ที่ล้าสมัยมาก รถไฟของเราหมายความว่าสามารถจะเข้าไปเป็นพิพิธภัณฑ์ได้เลยเก่าแก่มาก ทีนี้บางส่วนเรามีปัญหาเพราะเราแยกไม่ออกระหว่างความเหมาะสมของพื้นที่ เช่นผมจะขอ กลับบ้านสักนิดหนึ่งครับ พูดถึงพื้นที่ภาคใต้ ท่านประธานครับ ผมมาเรียนที่กรุงเทพฯ นั่งรถไฟมา นั่งรถไฟมาที่นั่งเต็มเพราะว่าคนโดยสารล้นตลอด เพราะว่าทางใต้ระบบการขนส่ง พื้นที่เป็นพื้นที่ที่ได้เปรียบที่สุดเพราะมันยาว มันเหมือนก้างปลา รถไฟเป็นกระดูกสันหลังของการขนส่งทางใต้ คนใต้เองเราจะแยกเป็น ออกไปทางซ้ายระนอง ออกไปทางขวาเป็นนครศรีธรรมราช ที่ท่านสมาชิกได้พูดไปแล้ว หรือเป็นสุราษฎร์ธานี มันจะแตกออกไปแต่แกนจะเป็นทางรถไฟ คนใต้เองไม่ได้ใช้รถอื่นหรอก ใช้รถไฟ แต่จนปัจจุบันนี้ผมโตเป็น ส.ส. มายาวนานแล้ว ผมกลับไปนั่งรถไฟใช้สิทธิของ ส.ส. ปรากฏว่าท่านประธานครับ ยังเห็นคนนอนเอาหนังสือพิมพ์ปูเหมือนที่ผมตอนเด็ก ๆ อยู่ มันเกินไป มันไม่พัฒนา ทั้ง ๆ ที่รายได้สายใต้ดีมาก ควรจะมีรถไฟรางคู่ไปตั้งนานแล้ว ด้วยความเหมาะสมของรายได้ที่จะได้รับและความจำเป็นของการขนส่งที่ไม่มีทางออกอื่นเลย ยกเว้นรถไฟ แต่ว่าเราไม่ได้พัฒนา สิ่งเหล่านี้เองที่เป็นปัญหาที่เราจะต้องเข้าไปแก้ไขปัญหา ดั้งเดิมคือปัญหาที่มีมาก่อนในทิศเบื้องหลังอย่าทิ้งไว้เป็นแบบนั้น ท่านประธานที่เคารพครับ มองไปยังทิศเบื้องหน้า ปัญหาที่จะต้องมองไปให้ไกล คือเราต้องข้ามข้อจำกัด ท่านประธานครับ การรถไฟในประเทศไทยมีข้อจำกัดยิ่งใหญ่อยู่คือประเทศเราเล็ก ดังนั้นท่านประธานคงจะไป อเมริกาโกเวสมีทางรถไฟมันคุ้มค่า เพราะว่าเรายกสินค้าขึ้นรถไฟวิ่งไปตั้งหลายพันไมล์ จนกว่าจะยกลง ของเราเองถ้าเราใช้รถไฟระบบรางใช้ขนคอนเทนเนอร์ (Container) ยกขึ้น โดยใช้เครน (Crane) พอไปสักพักก็ต้องยกลงอีก เพราะว่ามันสุดเขตแดนประเทศ ค่าเครน (Crane) ยกขึ้น ยกลงมันกินหมด เขาก็เลยใช้รถบรรทุกตามที่ท่านประธานเห็นเป็นหลัก แต่ใช้ รถบรรทุกมันแพง ค่าน้ำมันมันแพง ค่าขนส่งของเราก็เลยเพิ่มนะครับ ใช้ค่าขนส่งทางด้านนี้ เป็นเกือบ ๒๕ เปอร์เซ็นต์ของราคาสินค้า ซึ่งก็ไปหักจากเกษตรกรอีกที ท่านประธานที่เคารพครับ เราต้องข้ามข้อจำกัดอันนี้ไปให้ได้ เพราะว่าเราขยายประเทศไม่ได้ เราต้องคิดแบบเรื่องทางบก คือเราเองท่านประธานครับจุดได้เปรียบของเรา เราเป็นหัวใจของจีเอ็มเอส (GMS) ก็คือ เกรทเตอร์ แม่โขง ซับรีเจน (Greater Mekong Subregion) เราอยู่รอบ ๆ เราเป็นหัวใจ เราต้องใช้ยึดพื้นที่ตรงนี้ เราต้องเปิดประเทศเปิดเมืองให้โล่งหมด เหมือนตำราของซุนวูหรือ ตำราของขงจื้อที่มีการรบ คือเปิดประเทศเราต้องเปิดให้รถไฟผ่านประเทศเรา เพื่อให้ทาง รถไฟของเรายาวขึ้นขนส่งสินค้าจากมาเลไปลาว ไปคุนหมิง ซ้ายจากพม่าไปยังดานัง คือต้องให้ มันเปิดผ่านหมด ปัญหาที่เรามีข้อจำกัดก็คือเป็นปัญหาพิเศษของเราคือรางรถไฟของเรา มันแค่เมตรเดียว รางรถไฟประเทศรอบ ๆ มันกว่า เพราะฉะนั้นเราต้องมีการพัฒนาตรงนี้ คือออกจากประเทศเราให้ได้ถ้าผ่านจากตรงนี้ได้ จุดคุ้มทุนก็จะมีในการขนส่งสินค้า ก็อยาก ให้มองพัฒนา ผมสนับสนุน แต่ต้องพัฒนาโดยมองทิศเบื้องสูงที่ให้กำเนิดเรามา มองทิศ เบื้องหลังปัญหาที่มีอยู่แต่เดิม และมองไปยังทิศเบื้องหน้าไม่หยุดยั้ง ผมสนับสนุนครับ ท่านประธานครับ กราบขอบพระคุณครับ