เรียนท่านประธานที่เคารพครับ ผม นิติพล ผิวเหมาะ แบบบัญชีรายชื่อ สิ่งแวดล้อม พรรคก้าวไกลครับ ผมขอร่วมอภิปราย ในญัตติด่วนด้วยวาจาเพื่อขอให้ยุบ ศบค. และหาทางแก้ไขปัญหาโควิด-๑๙ (COVID-19) ส่งให้กับทางรัฐบาลด้วยครับ เมื่อปี ๒๕๔๓ ผมเข้าเป็นนิสิตคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัยครับ ภาพจำในอดีตหลายเรื่องจนถึงทุกวันนี้คือ คอหมูย่างเจ๊แดง สยามสแควร์ พูดแบบนี้หลายคนนึกภาพออกตามได้ทันทีเลย ใครอยากกินคอหมูย่าง อยากกินอาหาร อีสานแซ่บ ๆ ไปที่ร้านเจ๊แดง กินเสร็จเดินไปที่สยามสแควร์ ซื้อเสื้อผ้าจับจ่ายใช้สอย นี่คือ ภาพที่ชินตาครับท่านประธาน แต่วันนี้ครับ วันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๖๔ ในวันที่เราอยู่ในยุค โควิด (COVID) มาเกือบ ๒ ปี ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้วครับ ภาพจำในอดีตไม่เหลือ เค้าลางเดิมแล้ว ร้านคอหมูย่างเจ๊แดงเก่งครับที่ปรับตัวได้ทัน แต่ก็ไม่สามารถที่จะขายของได้ ตามที่ควรจะเป็น เพราะอะไร คนซื้อไม่มีเงินครับ เขาก็ต้องประหยัดอดออม ตกงานกันบ้างล่ะ ถูกลดเงินเดือนกันบ้างล่ะ ทุกอย่างลดหมดครับ แต่ที่ไม่ลดเลยคือหนี้สิน แล้วสยามนะครับ วันนี้เป็นอย่างไร สัปดาห์ที่แล้ว วันพุธที่แล้วสภาล่ม ผมไปที่สยามวแควร์มา ไปลงพื้นที่ครับ ขอสไลด์ (Slide) ด้วยนะครับ
(เจ้าหน้าที่ดำเนินการเปิดคลิปภาพและเสียง)
ร้านขายของ ร้านอาหาร มีทั้ง ปิดตาย มีทั้งเปิด ๆ ปิด ๆ สไลด์ (SIide) เปิดเลื่อนไปได้เรื่อย ๆ เลยนะครับ เจ้าของร้าน ทุกวันนี้เขาหายใจกันไม่ทั่วท้องแล้ว ความหวังของเขาครับ เขาไม่คาดหวังอะไรจาก นายกรัฐมนตรีแล้ว ทุกวันนี้ในแต่ละเดือนความหวังมีอยู่ ๒ วัน เขาหวังหวยแม่น้ำหนึ่ง ความหวังของเขาครับ เขากราบไหว้ไอ้ไข่ ขอพรจากไอ้ไข่ ขอให้ได้ขายของให้ได้ดี ๆ ทุกวันนี้ ไอ้ไข่ทำงานหนักกว่านายกรัฐมนตรี จะต้องทำโอที (OT) แล้ว ผมไปคุยกับเจ้าของร้าน ที่สยามสแควร์ เขาบอกว่าทางจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยพยายามช่วยอย่างเต็มที่แล้ว ช่วยยกเว้นค่าเช่าให้กับเจ้าของร้านที่ถูกสั่งปิด ช่วยลดค่าเช่าให้กับร้านที่ไม่ถูกสั่งปิด ปัญหามันคืออะไรรู้ไหมครับ ปัญหาคือความไม่ชัดเจนในการบริหารจัดการโควิด (COVID) ของนายกรัฐมนตรี ตอนเช้า ศบค. พูดอย่าง ตอนเย็น กทม. พูดอย่าง ร้ายไปกว่านั้นดึก ๆ เที่ยงคืนกว่า ๆ มีประกาศราชกิจจานุเบกษาออกมาหลอกมาหลอนกันอีกครับ ไม่ต้อง นอนกันเลยคืนนั้น นี่เราอยู่ในประเทศแบบไหนครับ ที่ผู้นำประเทศสื่อสารกับประชาชน ผ่านราชกิจจานุเบกษา มันไปกันใหญ่แล้วครับ ทางรอดของพ่อค้าแม่ขายมี ๒ ทาง ฝากส่ง ไปถึงนายกรัฐมนตรีด้วย เรื่องที่ ๑ คือความมั่นใจจากแผนการที่ชัดเจนว่าธุรกิจใดบ้าง มีความจำเป็นที่ต้องปิดไปก่อนในยุคโควิด (COVID) ธุรกิจใดบ้างอนุญาตให้เปิดได้ ธุรกิจใดบ้างเปิดได้ แต่มีความจำเป็นต้องควบคุมอย่างใกล้ชิด นายกรัฐมนตรีทำได้ไหมครับ ร้านขายอาหารสดเขาต้องสต็อก (Stock) อาหาร ร้านขายของก็มีค่าใช้จ่ายยาวเหยียด ที่ผมพูดมาทั้งหมดนี้สำหรับหลายคนคือเงินก้อนสุดท้ายในชีวิตแล้ว ไม่มีอีกแล้วครับ เปิดกระเป๋าเงินมาไม่มีเหลือแม้แต่บาทเดียวแล้วครับ คนค้าขายไม่มีใครเขาอยากเจ๊งหรอก ถ้าเขามองเห็นโอกาสเขาสู้สุดชีวิตครับ
เรื่องที่ ๒ คือเรื่องเงินทุน ค้าขายนะครับไม่มีใครที่สายป่านยาว มีส่วนน้อย ที่สายป่านยาว วินาทีนี้ที่ผมพูดอยู่นี้หลายคนสายป่านขาดไปแล้ว เพราะเดือนที่แล้วไม่มีเงิน ไปหมุนจ่ายหนี้ ท่านนายกรัฐมนตรีต้องทำให้เขาถึงแหล่งเงินทุนได้จริง ๆ ไม่ใช่ซอฟต์โลน (Soft Loan) ทิพย์ที่มีอย่างทุกวันนี้แล้วมันกู้ไม่ได้ เพราะคนค้าขายรายเล็กรายน้อยเขากู้กับ ธนาคารพาณิชย์ไม่ได้ เงื่อนไขมันเยอะ ง่าย ๆ เลยแค่ธนาคารพาณิชย์นะครับ คนอยากกู้เดินไป ถึงธนาคารปุ๊บ ธนาคารขอดูบัญชีย้อนหลัง ๖ เดือน ในยุคโควิด (COVID) นี้ธนาคารไหน จะปล่อยให้กู้ ในโครงการซอฟต์โลน (Soft Loan) ของรัฐบาลมันไม่ตอบโจทย์ ทำไม่ได้จริง ไม่ช่วยอะไรเลย รัฐบาลต้องทำให้คนเข้าถึงแหล่งเงินกู้ได้จริง แล้วยืดหยุ่นให้มากกว่านี้ครับ ไม่มีใครเถียงท่านเลยว่าสถานการณ์โควิด (COVID) แบบนี้มีความยากในการวางแผน แต่นี่เราอยู่กับโควิค (COVD) มาเกือบ ๒ ปี นายกรัฐมนตรีที่นั่งอยู่หัวโต๊ะมาเกือบ ๒ ปีนี้ คาดการณ์อะไรไม่ได้เลยหรือครับ สิ่งที่พ่อค้าแม่ขายกลัวที่สุดก็คือความไม่แน่นอน ของรัฐบาล เช้าพูดอย่าง เย็นพูดอย่าง เหมือนไม่ได้อ่านไลน์ (Line) กลุ่ม พูดกันไปคนละทิศ คนละทาง ในสถานการณ์ที่ยากแบบนี้ผู้นำที่ดีต้องพูดแล้วมีความเชื่อมั่น ต้องพูดแล้วสร้าง พลังบวกให้กับประชาชน ให้เขามีกำลังใจที่จะฮึดมาต่อสู้ครับ อันนี้อะไร วันดีคืนดีออกมา ชู ๒ นิ้ว หัวเราะพูดจาแถลงข่าวกัน หัวเราะกันเอิ๊ก ๆ อ๊าก ๆ ประชาชนเขาไม่ตลกด้วยนะครับ แล้วระวังวันหนึ่งประชาชนเขาจะออกมายืนแล้วชูนิ้วให้กับท่านบ้าง
อีกเรื่อง ไม่ซ้ำประเด็นครับ ที่เกี่ยวข้องกับโควิด (COVID) โดยตรง นั่นคือ เรื่องขยะโควิด (COVID) ผมฝากถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและ สิ่งแวดล้อม ผมรู้ว่าทีมงานท่านส่องเฟซบุ๊ก (Facebook) ผมทุกวัน ดูว่าผมจะพูดอะไรบ้าง นี่ครับ ขยะโควิด (COVID) แล้วที่ทิ้งหน้ากากอนามัยอยู่ไหนครับ คนไทยเกือบ ๖๗ ล้านคน ใส่หน้ากากทุกคน ผมคิดง่าย ๆ ผมตัดหน้ากากผ้าออกไป เราจะมีขยะที่เป็นหน้ากากอนามัย แบบนี้ ๓๐ ล้านชิ้น เกือบ ๓๐ ล้านชิ้นต่อวัน ท่านจัดการกับขยะโควิด (COVID) นี้อย่างไร ทุกวันนี้ผมทำได้ดีที่สุดคือแบบนี้ครับ รวมเอาไว้แล้วใส่ขวดพลาสติกใสไว้แบบนี้แล้วค่อยไป ทิ้งทีเดียว ปัญหาคือจะเอาไปทิ้งที่ไหน รัฐบาลฟังแล้วจัดเลยนะครับ ขอให้เพิ่มพื้นที่ในการทิ้ง ขยะโควิด (COVID) นี้ สร้างความมั่นใจให้กับผมหน่อยครับ ทุกวันนี้ผมไม่มั่นใจเลยว่าเชื้อโรค จากขยะโควิด (COVID) นี้จะกลับมาติดคนอีกไหม ช่วยทำให้มั่นใจหน่อยเถอะครับว่าขยะ โควิด (COVID) ในกรุงเทพมหานครที่ส่งไปเผาที่โรงขยะอ่อนนุช ขยะโควิด (COVID) ในกรุงเทพมหานครที่ส่งไปจัดการที่โรงขยะหนองแขมมีความปลอดภัย ทำให้มั่นใจ หน่อยเถอะครับว่าขยะโควิด (COVID) ที่เกิดขึ้นทั่วประเทศไทยท่านจัดการอย่างไร เพราะทุกวันนี้คนเก็บขยะยังไม่มีชุดพีพีอี (PPE) ที่ใส่เพื่อป้องกันเชื้อโรคในการทำงานเลยครับ
สุดท้ายแล้วครับ ฝากไปถึงท่านนายกรัฐมนตรี ท่านต้องบินให้สูง มีสายตา ที่แหลมคมเหมือนเหยี่ยว แล้วทำให้คนค้าขายกลับมาค้าขายได้เร็วที่สุด อย่าเป็นนกเล็กที่บิน ต่ำครับ อย่าให้เขาพูดได้ว่านายกรัฐมนตรีของประเทศไทยที่ชื่อ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นนกกระจอก ขอบคุณครับท่านประธาน