นายสำลี รักสุทธี แบบบัญชีรายชื่อ

กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ผม สำลี รักสุทธี แบบบัญชีรายชื่อ พรรคภูมิใจไทย จากจังหวัดมหาสารคาม ท่านประธานครับ การปฏิรูปประเทศซึ่งเกิดจากรัฐธรรมนูญที่ระบุไว้ว่าจะต้องมีการปฏิรูปประเทศ ผมเองรู้สึก เห็นใจคณะกรรมการที่นำเอกสารมารายงานในวันนี้นะครับ ไม่เป็นการสนุกเลยที่เราจะต้อง มาวิพากษ์วิจารณ์ทั้งผู้ทำเอกสาร และผู้วิพากษ์วิจารณ์เองก็รู้สึกไม่สนุก เรื่องนี้ถ้าได้เสนอเข้า ตั้งแต่เช้าจะมีคนขึ้นมาอภิปราย มาวิพากษ์วิจารณ์มากกว่านี้นะครับ อันนี้เป็นเวลาที่สมาชิก ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้อยู่ในที่ประชุมแล้ว ท่านครับ การปฏิรูปประเทศนั้นเป็นเรื่องใหญ่ เราได้กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๕๘ ซึ่งระบุไว้ในหลายด้าน แต่ด้านที่ผมสนใจ ด้านที่ผมต้องการจะพูดในวันนี้ก็คือด้านการศึกษา เพราะคำพูดที่หรู ๆ ซึ่งแม้จะเป็น นามธรรม แต่ก็มีรูปธรรมอยู่ในนั้น นั่นก็คือคำว่า การศึกษาสร้างคน คนสร้างชาติ จะพัฒนา ประเทศชาติจะต้องพัฒนาการศึกษา นั่นก็คือการพัฒนาคนนั่นเอง ท่านครับ ในครั้งที่ผ่านมานั้น จากการรายงานในเอกสารท่านได้ระบุไว้ในด้านการศึกษาอยู่ ๗ ด้านด้วยกัน ผมจะไม่เอ่ย เพราะเวลาไม่พอ แต่ในเล่มนี้ท่านตัดลงเหลือ ๕ ด้าน ผมจะขอวิพากษ์ไปเป็นด้าน ๆ ครับ ก็อาจจะไม่จบทั้ง ๕ ด้าน

ด้านที่ ๑ การสร้างโอกาสและความเสมอภาคทางการศึกษาตั้งแต่ระดับ ปฐมวัย ฟังแล้วดูดีครับ แต่สิ่งที่มีในเอกสารและสิ่งที่เป็นสัจจะหรือสิ่งที่เป็นจริงอยู่ในสภาพ ของโรงเรียนของระบบการศึกษานั้นมันคนละอย่างเลยครับ ท่านบอกว่าดูแลการศึกษา ตั้งแต่เด็กระดับปฐมวัย ผมเห็นว่าถ้าจะปฏิรูปการศึกษาจริง ๆ แล้วจะต้องดูแลเด็กตั้งแต่ แรกเกิดครับ ทำไมในเอกสารท่านบอกว่าตั้งแต่ ๓-๕ ปี ที่จริงแล้วประเทศที่เจริญแล้ว โดยเฉพาะประเทศญี่ปุ่นเขาดูแลตั้งแต่อยู่ในครรภ์นะครับ ไม่ใช่มาดูแลตั้งแต่แรกเกิดด้วย ผมอยากจะให้ประเทศไทยดูแลเด็กตั้งแต่แรกเกิดซึ่งมันจะไปตอบโจทย์คำว่าลดความเหลื่อม ล้ำซึ่งมีอยู่ในเรื่องของการศึกษาแล้วก็มีอยู่ในเรื่องอื่น ๆ ด้วย เรื่องของความเหลื่อมล้ำนะครับ ถ้าเราจะแก้การศึกษาจริง ๆ แล้วเราจะต้องแก้ตั้งแต่เด็กแรกเกิดเพราะนั่นคือสุดยอด นั่นคือเขาเรียกว่า เป็นวัยทองหรือวัยสมองของเด็กตั้งแต่แรกเกิด การปฏิรูปการศึกษา ที่ไปดูแลเด็กตั้งแต่ ๓-๕ ปี ให้ความสนใจตรงนี้ผมเห็นว่าน้อยเกินไปครับ แล้วก็ได้มีการปฏิรูป จริงหรือไม่ ไม่ครับ โรงเรียนในชนบทห่างไกล ไม่ห่างไกลหรอกครับอยู่ใกล้ ๆ เมืองส่วนใหญ่ เด็กตามที่ท่านระบุไว้ในเอกสารนี้ยังไม่ได้รับการดูแลอย่างแท้จริง เด็กยังถูกทอดทิ้ง เป็นจำนวนมาก น่าเห็นใจครับพ่อแม่มาทำงานที่กรุงเทพฯ ให้ลูกตั้งแต่แรกเกิดเลยครับ อยู่กับพ่อแม่แล้วก็ซื้อมือถือไปให้ย่า ไปให้ยาย ไปให้พ่อแม่ เพื่อที่จะโทรศัพท์หาแม่ แล้วเด็กก็เล่นเกม แล้วยายก็ภูมิใจว่าเด็กกดตรงนั้นได้กดตรงนี้ได้ อันนั้นคือการทำลายสมองเด็ก คือการทำลายสมาธิเด็กอย่างร้ายแรงครับ เพราะเด็กไม่ได้รับการดูแลไม่ได้รับการเอาใจใส่ ตั้งแต่แรกเกิด ประเทศไทยเสียโอกาสไปมากครับ เสียโอกาสการดูแลเด็กตั้งแต่แรกเกิด ถ้าเราจัดระบบการศึกษาให้มีการดูแลเด็กอย่างแท้จริงแล้วเด็กจะต้องไม่ถูกทอดทิ้ง แม้พ่อแม่ เขาจะมาทำงานต่างจังหวัดก็ตาม แต่ประเทศไทยน่าเสียดายครับที่เราให้เด็กโตมากับมือถือ สมองเขาถูกทำลาย ผมใช้คำว่า ทำลาย เลยนะครับ เพราะเด็กที่อยู่กับมือถือที่พ่อแม่ซื้อไปให้ ยายก็ไม่รู้ว่ามีผลต่อเด็กอย่างไรก็ให้เด็กเขาเล่น เล่นมือถือตั้งแต่เด็กครับ มีกันอยู่ทั่วบ้าน ทั่วเมืองครับ คนที่เป็นเจ้าของสร้างแอปเปิลนี่นะครับ เขาไม่ให้ลูกเขาเล่นมือถือจนกว่า จะอายุ ๗ ปี โดยเขาไม่บอกเหตุผลว่าเพราะอะไร แต่ในที่สุดเขาก็ตายเพราะโรคมะเร็ง คือใครผมไม่เอ่ยชื่อครับ แต่เขาไม่ยอมให้ลูกเขาเล่นมือถือจนกว่าลูกเขาจะอายุ ๗ ปี อันนี้ข้อมูลท่านรู้ครับ ทุกท่านรู้ทั้งนั้น แต่เด็กไทยครับอยู่กับตากับยายเล่นมือถือตั้งแต่ เล็ก ๆ เลยครับ เพราะอะไรครับ เพราะเขาไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ เขาถูกทอดทิ้ง เด็กเหล่านี้ กลายเป็นปัญหาของโรงเรียน กลายเป็นเด็กที่ไม่มีสมาธิ กลายเป็นเด็กที่สอนยาก เพราะเขา ไม่เชื่อครู เขาไม่เชื่อใคร สมองเขาถูกทำลายอยู่ในมือถือแล้วครับ อันนี้เป็นประการแรกครับ

ข้อที่ ๒ จัดการเรียนการสอน จัดการเรียนรู้ให้สอดคล้องกับสมรรถนะ คำว่า สมรรถนะ ตัวนี้ละครับคือตัวปิดกั้นพัฒนาการของเด็กไทยครับ การศึกษาไทยใช้คำว่า สมรรถนะ ผมบอกเลยครับนักวิชาการที่มากำหนดให้ครูจะต้องทำตามสมรรถนะ เสียหายครับ เสียหายอย่างไร เสียดายเวลาหมดครับ ผมจะบอกให้ท่านทราบว่าสมรรถนะ ปิดกั้นพัฒนาการของเด็ก สมรรถนะทำให้การศึกษาไทยไม่ไปไหนครับ เราใช้คำว่า สมรรถนะ โอกาสหน้าผมจะมาคุยให้ฟังว่าสมรรถนะมันปิดกั้นพัฒนาการเด็กไทยอย่างไรครับ ขอบคุณ ท่านประธานเป็นอย่างมากครับ