นายบัญญัติ เจตนจันทร์ ระยอง

กราบเรียนท่านประธานสภาผู้แทนราษฎร ที่เคารพ กระผม นายแพทย์บัญญัติ เจตนจันทร์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดระยอง พรรคประชาธิปัตย์ กระผมขออภิปรายประกอบญัตติของเพื่อน ส.ส. โดยเฉพาะญัตติ ของท่าน ส.ส. ประกอบ รัตนพันธ์ จากพรรคประชาธิปัตย์ ที่ให้สภาผู้แทนราษฎร ตั้งคณะกรรมาธิการขึ้นพิจารณาศึกษาแผนปฏิรูปประเทศด้านการศึกษาอย่างมีคุณภาพ และได้มาตรฐานสากล ท่านประธานที่เคารพครับ การศึกษาไทยยังต้องปฏิรูปอีกมาก และต้องปฏิรูปเร่งด่วนด้วยครับ เพราะปัจจุบันผมเห็นว่าเป็นการศึกษาที่ไม่อ่อนตัวและไม่มี ความยืดหยุ่นให้เข้ากับสถานการณ์ เพราะว่ากว่าจะปฏิรูปหลักสูตรได้ใช้เวลาหลายปี เป็น ๑๐ ปี แต่ขณะที่สถานการณ์โรคระบาดอย่างเช่นโควิด (COVID) นี่นะครับ จะต้อง มีการปฏิรูปเป็นรายเดือน เป็นรายปี เพราะฉะนั้นการศึกษาปัจจุบันศึกษาวิชาการ แต่ไม่ได้ศึกษาชีวิต แล้วไม่ได้ศึกษาสุขอนามัยนะครับ ปล่อยให้สังคมหรือโซเชียลมีเดีย (Social Media) หรือให้การศึกษาที่เรียนรู้ทางข้าง ๆ เคียง ๆ ซึ่ง ณ เวลานี้เรามีความรู้ ทางโลก ทางวิชาการไปมากขนาดไหนก็ตามแต่เขาจะต้องมาเสียชีวิตเพราะโรคระบาด อย่างนี้ระบบการศึกษาจะต้องปรับหลักสูตรไหม วิชาสุขศึกษาอนามัย พลานามัย จะต้อง เพิ่มจำนวนหน่วยกิตขึ้นมาอย่างรวดเร็วไหม วิชาการจะต้องลดลงอย่างอื่นไหม เป็นต้น เด็กนักเรียนตอนนี้เรื่องของสุขอนามัยส่วนบุคคล สุขอนามัยในครอบครัว สุขอนามัยทางเพศ สุขอนามัยในเรื่องของสุขภาพจิตต่าง ๆ ล้วนเป็นสิ่งที่จะต้องปรับสัดส่วนของหลักสูตร เพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพราะเขามีความรู้ไปจนถึงดอกเตอร์แต่เขาจะต้องสิ้นชีพในเวลาอันสั้นนะครับ เขาจะต้อง เป็นฆาตกรที่เอาเชื้อโรคไปให้ปู่ย่าตายายที่บ้านเขาก็ไม่รู้ เพราะความอวิชชาไม่รู้เขาไม่ได้ เจตนา แต่ระบบการศึกษานั้นไม่ใช่ที่เรียนอยู่ปัจจุบันที่จะเหมาะกับการอยู่รอดในสังคมแล้ว เพราะฉะนั้นที่ผมพูดมาอาจจะไม่มีเวลาขยายความ ผมถึงอยากว่าหลักสูตรต่าง ๆ นั้นอย่าให้ ส่วนกลางเป็นคนกำหนดเลยครับ คงต้องแบ่งหลักสูตรนี้เพื่อให้คณะกรรมการในแต่ละภูมิภาค ซึ่งรู้ว่าความอยู่รอดของชีวิตของอาชีพของเขามันควรจะมีอะไรที่เหมาะสมที่จะเจือกันไปให้ เขามีทั้งชีวิต มีทั้งการศึกษา สติปัญญา ความรับผิดชอบต่อครอบครัว ต่อส่วนตัว และต่อ สังคมนะครับ ผมขอยกตัวอย่าง เรื่องของสถานการณ์โควิด (COVID) ซึ่งจะต้องมี โซเชียลดิสแทนซิง (Social Distancing) ซึ่งการที่จะรู้ มีทักษะ ไม่มีความตระหนัก และไม่มี ความตระหนกต่อเรื่องของการดำรงชีวิตท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ อะไรคือการศึกษา เพราะศึกษานั้นหมายถึงศึกษาทั้งกาย วาจา ใจ การปฏิบัติตน วิถีชีวิตต่าง ๆ นั้นจำเป็น จะต้องออกมาจากสถานศึกษา ไม่ว่าจะเป็นระดับของเตรียมอนุบาล อนุบาล ประถมศึกษา มัธยมศึกษา หรือมหาวิทยาลัย หรือการศึกษานอกโรงเรียนก็แล้วแต่ การศึกษานั้นจะใช้ บริบทอย่างเดิมไม่ได้แล้ว เพราะโลกมันหมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วนะครับ ชีวิตวิถีใหม่ อย่างที่กระทรวงสาธารณสุขหรือกระทรวงหมอนี่เขาได้ศึกษา ได้วิจัยไว้คือความรอดของชีวิต คือความรอดของครอบครัว ของชุมชน มันเป็นความมั่นคงทางสุขภาพ และเป็นความมั่นคง ทางสังคม และครอบครัว ชุมชน เศรษฐกิจ วิถีชีวิตต่าง ๆ นะครับ การศึกษานั้นจะต้องปรับแผน อย่างรวดเร็ว ผมถึงบอกว่าคิดว่าต้องแบ่งหน่วยกิตให้คุณหมอมาสอนหนังสือ ต้องแบ่ง หน่วยกิตมาให้ตำรวจแดร์ (D.A.R.E.) ที่มาสอนเรื่องยาเสพติด ครูเป็นโมเดอเรเตอร์ (Moderator) ก็คือเป็นวาทยากรที่จะเป็นผู้กำกับการศึกษา บางครั้งอาจจะต้องเรียกเป็น ผู้กำกับบทการศึกษานะครับ เหมือนผู้กำกับหนังว่าจะเอาใครมาสอน เอานักธุรกิจมาสอน เรื่องของการทำกินนะครับ เอาเรื่องต่าง ๆ แล้วก็การศึกษาทวิภาคี ยกตัวอย่างที่อีอีซี (EEC) ที่ระยองนี่นะครับ จะต้องให้สถานประกอบการอุตสาหกรรมต่าง ๆ นั้นตามระเบียบอีอีซี (EEC) ก็ต้องให้มีส่วนร่วมในการจัดการศึกษา แล้วก็กระทรวงศึกษาธิการก็ควบคุมมาตรฐาน ให้เป็นครูพี่เลี้ยงนะครับ ทั้งหมดทั้งสิ้นนี้ตามบริบททางสังคม ทางสุขภาพ ทางการพัฒนา ทางด้านอุตสาหกรรม เทคโนโลยีต่าง ๆ ต้องให้มีความรอบรู้ทางด้านเทคโนโลยี เขาเรียกว่า ไอที ดิจิทัล ลิเทอเรซี (IT Digital Literacy) ต้องมีความรอบรู้ทางสุขภาพ ก็คือก็ต้องมี เฮลท์ลิเทอเรซี (Health Literacy) แล้วก็ต้องมีเซ็กชวลลิเทอเรซี (Sexual Literacy) มีความรอบรู้ทางเพศศึกษา อย่างนี้เป็นต้นนะครับ ก็อยากจะฝากจุดประกายให้ท่านคณะกรรมาธิการที่ตั้งขึ้นเพื่อศึกษาญัตติของเพื่อนสมาชิก ทั้ง ๙ ญัตตินั้นได้รับไปพิจารณาว่าการอ่อนตัว ความยืดหยุ่นทางการจัดการศึกษาของระบบ การศึกษาของประเทศไทยนั้นเพียงพอที่จะมีความอยู่รอดปลอดภัยของนักเรียน นักศึกษา ผู้เรียน และสังคม ประเทศชาติมากน้อยเพียงใดนะครับ กราบขอบพระคุณท่านประธานครับ