กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ กระผม นายสิริพงศ์ อังคสกุลเกียรติ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ เขต ๑ พรรคภูมิใจไทย ต้องขอบคุณท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ที่ท่านได้กรุณา นํา พ.ร.บ. ที่เป็นประโยชน์ฉบับนี้เข้าสู่สภาผู้แทนราษฎร ท่านประธานครับ ก่อนอื่นผมต้อง ขออนุญาตอภิปรายให้การสนับสนุนในเรื่องของการดําเนินกิจการของหอการค้าไทย ให้ท่านสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทุกท่านได้ทราบพอสังเขป วันนี้เราพูดถึงหอการค้า พ.ร.บ. นี้ผมก็เข้าใจว่าเป็น พ.ร.บ. ที่ใช้กับสภาหอการค้าแห่งประเทศไทยเป็นหลัก เพราะว่า ในกํากับดูแลของหอการค้าแห่งประเทศไทยนั้นก็จะมีมหาวิทยาลัยหอการค้า แล้วก็ยังมี หอการค้าจังหวัดต่าง ๆ ด้วย สิ่งที่ผมอยากจะให้ความสําคัญนั่นก็คือในส่วนของ ภาคีเครือข่ายของหอการค้าไทยที่มีความเข้มแข็งมากนั่นก็คือหอการค้าจังหวัดต่าง ๆ ครับ เพราะในแต่ละปีนั้นหอการค้าจังหวัดต่าง ๆ เขาก็จะรับนโยบายจากหอการค้าไทย แล้วก็ นําไปสู่การปฏิบัติในส่วนภูมิภาค หลายนโยบายที่ถือว่าเป็นประโยชน์ แล้วก็เป็นคุณูปการ กับประชาชนคนไทยมาก อย่างเช่น โครงการ ๑ ไร่ ๑ ล้าน ที่หอการค้าเขาคิดโครงการว่า ๑ ไร่ในที่ดินสามารถที่จะทํารายได้ได้ถึงประมาณ ๑ ล้านบาท ตอนแรกเริ่มจาก ๑ ไร่ ๑ แสนก่อน และตอนหลังเป็น ๑ ไร่ ๑ ล้าน ถนนคนเดินในจังหวัดต่าง ๆ หลายจังหวัดก็มีจุดเริ่มต้น จากหอการค้า หอการค้ายังมีบทบาทสําคัญมากในการที่เป็น กรอ. โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กรอ. จังหวัด กรรมการร่วมภาครัฐและเอกชนอย่างที่ท่านเกียรติได้พูดถึงเมื่อสักครู่ แต่สิ่งหนึ่ง ที่ผมยังต้องฝากท่านรัฐมนตรีว่ากลไกนี้เป็นกลไกที่ดีมาก แต่กลไกนี้ก็ยังมีปัญหาและอุปสรรค เพราะอะไร เพราะว่าไม่มีกฎหมายหรือไม่มีบทบัญญัติที่จะให้คุณหรือให้โทษอย่างชัดเจน กับการแสดงความเห็นของมติ กรอ. กับการมีส่วนร่วมของ กรอ. ผมยกตัวอย่างเช่นวันนี้อาจจะมีกฎหมายบอกว่ามีประกาศคณะ กรอ. ขึ้น แต่ในการประชุม กรอ. ในแต่ละจังหวัดนั้น ในความเป็นจริงแล้วต้องแล้วแต่ผู้ว่าราชการจังหวัดอีกทีหนึ่งครับ องค์ประกอบของเขาจะต้องมีหน่วยงานราชการ มีภาคเอกชน มีหอการค้า มีสภาอุตสาหกรรม มีสมาคมธุรกิจท่องเที่ยว แต่ถึงเวลาจะประชุมหรือไม่ประชุมอยู่ที่ผู้ว่าราชการจังหวัด ถ้าจังหวัดไหนโชคดีหน่อย อย่างจังหวัดผมถือว่าโชคดีครับ ท่านผู้ว่าราชการจังหวัด ประชุม กรอ. กันทุกเดือน ประชุมกันเสร็จ ส่งรายงานไปให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขตต่าง ๆ ดูด้วย ว่านี่นะ ความเห็นของรัฐและเอกชน เห็นว่าทิศทางในการพัฒนาจังหวัด จะไปทางไหน แต่ในบางจังหวัด ๒ ปีก็ไม่ประชุมครับ ๑ ปีก็ไม่ประชุมครับ ฉะนั้นตัวนี้ ต้องฝากท่านด้วยครับว่าในลําดับต่อไปท่านจะต้องดูแล กํากับดูแลกระทรวงอื่น ๆ ให้เขา ให้ความร่วมมือกับหอการค้าด้วย วันนี้หอการค้าเขาแตกยอดออกไปครับ กลายเป็นมี กลุ่มวายอีซี (YEC) ก็คือกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่เป็นลูกหลานของผู้ประกอบธุรกิจที่เขามาร่วมกันทํา ลักษณะอย่างนี้ครับ ทําเป็นซีเอสอาร์ (CSR) เหมือนกัน มีส่วนร่วม มีแนวคิดของคนรุ่นใหม่ เหมือนกันและหอการค้ามีการวางกลยุทธ์ที่ชาญฉลาดมากนะครับ เพราะคําถามก็คือ ในอดีตที่ผ่านมาตั้งแต่ท่านร่าง พ.ร.บ. หอการค้า พ.ศ. ๒๕๐๙ ตั้งแต่โน้นครับ มีหอการค้า มาถึงปัจจุบันนี้ท่านคิดว่าประธานหอการค้าในแต่ละจังหวัดจะมีอายุเท่าไร การที่คนที่อายุ ๕๐ ปีกว่า ๆ ๖๐ ปี ๗๐ ปี เป็นประธานหอการค้า และการที่คนอายุ ๒๐ ปีกว่า ๆ ๒๐ ปีต้น ๆ มาเป็นกรรมการ มาเป็นสมาชิก ทํางานร่วมกันอาจจะได้ครับ แต่ไม่ไหลลื่น ดังนั้นเขาจึงมีกลไกของวายอีซี (YEC) ขึ้นมา ซึ่งก็ต้องชื่นชมว่าวายอีซี (YEC) ของหอการค้า ในแต่ละจังหวัดเข้มแข็งมาก แล้วก็เป็นพลังสําคัญในการแสดงความคิดเห็นมาก ส่วนหนึ่ง ที่ผมเชื่อว่าเรายังต้องดูแลเขาเนื่องจากหอการค้าไทยไม่ต้องเป็นห่วงครับ เพราะกรรมการ หอการค้าไทยนั้นส่วนมากเป็นวิสาหกิจใหญ่อยู่แล้ว เป็นบริษัทที่อยู่ในตลาดหลักทรัพย์ อยู่แล้ว เรื่องเงินทุน เรื่องเงินสนับสนุน ผมเชื่อว่าหอการค้าไทยไม่มีปัญหา แต่สิ่งที่ยังจําเป็น จะต้องดูแล ที่ต้องฝากทางรัฐบาลด้วยครับ นั่นก็คือการดูแลหอการค้าจังหวัด หลายต่อหลาย จังหวัดที่ผมได้รับฟังมา ในการทํางบประมาณแต่ละปี ผู้ว่าราชการจังหวัดก็จะถาม ถามว่า หอการค้าจังหวัดมีโครงการไหนอยากจะทําบ้าง หอการค้าจังหวัดเสนอมา ถึงเวลางบประมาณมา หอการค้าไม่เคยได้ใช้ครับ แปลงไปทําอย่างอื่นหมด ก็ต้องฝากท่านไปดูแลเขาในเรื่องเหล่านี้ด้วย ท่านประธานครับ มาดูใน พ.ร.บ. ผมอยากจะฝากข้อสังเกตให้ท่านกรรมาธิการ ในมาตรา ๒๘ มาตรา ๒๘ จะไม่ลงรายละเอียดเยอะ แต่จะฝากข้อสังเกตท่านไว้ เพียง ๒ ประเด็น ก็คือประเด็นของการออกใบรับรองแหล่งกําเนิดสินค้ากับการวางมาตรฐาน แห่งคุณภาพสินค้า หากสิ่งเหล่านี้เป็นบทบาทหน้าที่ของหอการค้า ผมเห็นด้วย แต่ไม่อยากจะให้เป็นการเพิ่มขั้นตอนหรือเพิ่มภาระให้กับประชาชน วันนี้เรามีมาตรฐาน อุตสาหกรรม วันนี้เรามี อย. เรามีมาตรฐานต่าง ๆ มากมาย วันนี้สิ่งที่ผมจะต้องฝาก กรรมาธิการไปถามดูว่าการกําหนดคุณภาพมาตรฐานสินค้าของหอการค้าที่จะสามารถ กําหนดได้ จะไปเกี่ยวข้อง จะไปแตกต่างหรือจะไปมีส่วนร่วมกับมาตรฐานสินค้าเดิม ๆ ที่เรามีอยู่แล้ว ไม่ว่าเป็น มอก. หรือ อย. อย่างใด ไม่ใช่ว่าในอนาคตมี มอก. มี อย. แล้วก็ ต้องไปขอของหอการค้าเพิ่มอีกนะครับ ตัวนั้นก็จะเป็นภาระ นิดเดียวสุดท้ายครับ ท่านประธาน ข้อสุดท้าย ในประเด็นที่ว่าในการประชุมใหญ่ ข้อ ๔๔ ที่ฝากกรรมาธิการ ไปด้วย ในประเด็นที่ว่าเมื่อที่ประชุมใหญ่ลงมติให้เลิกด้วยคะแนนเสียงไม่น้อยกว่า ๓ ใน ๔ ของจํานวนสมาชิกทั้งหมด คํานี้ที่ผมจะต้องฝากท่านกรรมาธิการไปดูครับ ในที่ประชุมใหญ่เดิมทีบอกว่าถ้าที่ประชุมใหญ่ บอกให้เลิกก็ถือว่าเลิก ตอนนี้ท่านบอกว่าออกมาให้มีคะแนนเสียง ๓ ใน ๔ ของสมาชิก ทั้งหมด เพื่อให้เกิดความรัดกุมขึ้น แต่ถ้าถามผมจากประสบการณ์คือเลิกไม่ได้ครับ เพราะสมาชิกหอการค้าประกอบด้วยสมาชิกสามัญ วิสามัญ สมาชิกสมทบ ถ้าท่านพูดแค่ คําว่า สมาชิกทั้งหมด และไม่ได้อยู่ในที่ประชุมด้วยแสดงว่าเลิกไม่ได้ ฝากกรรมาธิการไปดู ประเด็นนี้ด้วยนะครับ ขอบคุณมากครับ ท่านประธานครับ