นายจาตุรงค์ เพ็งนรพัฒน์ ศรีสะเกษ

กราบเรียนท่านประธานสภา ที่เคารพ กระผม นายแพทย์จาตุรงค์ เพ็งนรพัฒน์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ พรรคเพื่อไทย ผมก็เป็นผู้หนึ่งที่ได้ร่วมเสนอญัตติเมื่อวันที่ ๒๒ มกราคม ๒๕๖๓ แล้วก็มี คณะกรรมาธิการวิสามัญศึกษาแล้วก็มาสรุปให้พวกเราฟังในวันนี้ ก็ยินดีแล้วก็ดีใจที่ท่าน ได้ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพวกเราในเรื่องของพีเอ็ม ๒.๕ (PM 2.5) เสนอเข้ามาในวันนี้มีทั้งข้อเสนอแนะต่าง ๆ ๑๖๓ หน้า เรื่องแรกหน้า ๕๕๓ ที่บอกว่า ขาดการมีส่วนร่วมของประชาชน ตรงนี้เราคงต้องหาสาเหตุ ผมได้เดินทางไปศึกษาดูงาน ในส่วนของคณะกรรมาธิการอนุลุ่มน้ำภาคใต้ ได้ไปดูป่าพรุในภาคใต้ ก็มีพรุควนเคร็งที่ จังหวัดนครศรีธรรมราช พรุบางกล่ำ แล้วก็พรุโต๊ะแดง ก็พอจะสรุปได้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในส่วนของพรุควนเคร็งไม่สามารถคุมได้ เพราะมีการบุกรุก มีการเผา แต่ก่อนพรุโต๊ะแดง เขาดูแลได้ สรุปคือการที่เกิดไฟไหม้ที่เกิดฝุ่นเขาบอกร้อยละ ๙๐ กว่าเกิดจากคน เพราะฉะนั้นก็คือคน ถามว่าการมีส่วนร่วมเราต้องให้เขามีส่วนร่วม ทำอย่างไรให้ประชาชน ได้ตระหนักว่าเขาเข้ามาเก็บผลไม้ปลูกพืชที่เขาสามารถเอาไปใช้ประโยชน์ได้ ไม่ใช่ว่า ให้นายทุนมาเพื่อจะไปปลูกปาล์มปลูกอะไรต่าง ๆ เพราะฉะนั้นเมื่อเขาสามารถใช้ประโยชน์ได้ เช่น ปลูกต้นสาคู มาเก็บผักผลไม้ มาหาปลาอะไรได้ ให้เขามีวิถีชีวิตเขาก็จะรักษา เขาจะหวงแหน เพราะฉะนั้นในส่วนที่การจะดูแลนอกจากปลูกจิตสำนึก ให้เขามีประโยชน์ให้เขามีส่วนร่วมด้วย เฉกเช่นเดียวกับเรื่องเผาอ้อย ผมอยู่ในจังหวัดศรีสะเกษก็มี ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดหลายคน รณรงค์บอกอย่าเผาตอซังข้าว อย่าเผาอ้อย แต่ถ้ามาถามเราก็พูดจนปากเปียกปากแฉะ ก็ในเมื่อเขาไม่มีเงิน รายได้เขาไม่มี เขาก็ต้องเอาปัญหาเฉพาะหน้า ลดต้นทุนการผลิต ให้รายได้ขึ้นมา เก็บเกี่ยวข้าวก็เผาตอซังข้าว ก็เผาอ้อย เพราะว่ามันคือวิถีชีวิตเราก็พยายามไป เพราะฉะนั้นเราก็ต้องทำ นอกจากปลูกจิตสำนึกแล้วเราคงต้องให้ทั้งดอกไม้และก้อนอิฐ อันไหนที่ให้ดอกไม้ได้ให้รางวัลได้ก็ต้องให้ อันไหนที่เป็นเรื่องของระเบียบกฎเกณฑ์ก็ต้องใช้ ก็ต้องบอกกล่าวกัน ก็ตระหนักในเรื่องของการที่ทำให้เกิดฝุ่น หลักการเผานี่สำคัญ

อีกเรื่องหนึ่งคือเรื่องของการขนส่ง บ้านเราผมกำลังยื่นญัตติให้ใช้ระบบรางคู่ ทั่วประเทศ ขณะนี้รถไฟมีประมาณ ๔,๐๗๓ กิโลเมตร ที่เป็นรางทั้งหมด แต่รางคู่มีอยู่แค่ ๗๐๐ หรือ ๓๐๐ กว่าเมตร น้อยมาก ถ้าเราสามารถใช้ระบบรางทั้งหมดรถระบบของการขนส่งที่การเผาไหม้แบบไม่สมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นคาร์บอนมอนออกไซด์ (Carbon Monoxide) ไม่ว่าจะเป็นซัลเฟอร์ (Sulfur) ต่าง ๆ ละอองฝุ่นพวกนี้มันสะสมตลอด เพราะฉะนั้นต้องบูรณาการทั้งประเทศไม่ว่าจะเป็นส่วนของ องค์กรไหน ไม่ว่าจะเป็นของกระทรวงทุกกระทรวงต้องมาดูว่าเราต้องลดตั้งแต่น้ำมัน เรื่องของการพลังงาน ในเรื่องของการใช้ระบบขนส่ง เพราะฉะนั้นตรงนี้พลังที่เราจะต้องช่วยดู ถ้ารถเก่าอย่างที่เราเคยคุยต้องให้รางวัล คนไหนที่เขาจะเปลี่ยนรถใหม่ก็ต้องมีอินเทนซิฟ (Intensive) ให้เขา รัฐบาลจะไปผลักภาระให้ประชาชนให้เขาตะหนักอย่างเดียว ในเมื่อ ขณะนี้ทั้งก่อนไม่โควิด (COVID) เศรษฐกิจก็แย่อยู่แล้ว หนี้สินก็ท่วมตัวและยังต้อง มาแบกภาระ เพราะฉะนั้นรัฐบาลก็ต้องช่วยในส่วนที่เป็นไปได้ ร่วมมือกันทั้งภาคของ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่จะต้องช่วยกัน ดังนั้นจึงบอกในเรื่องของฝุ่นถ้าเกิดเราไม่ทำ มีคนบอกว่าขณะนี้ถ้าเราปลูกต้นไม้ทั้งโลกยังไม่รู้จะสามารถทดแทนโลกร้อนที่ทำลาย ชั้นบรรยากาศทันหรือเปล่า มันจะไม่ทันอยู่แล้วนะครับ เพราะมีแต่เผามีแต่ทำลาย การมีฝุ่น มีควัน มีความร้อนมันก็มีปัญหาทั้งหมด ไม่ว่าจะจากการจุดธูป ไม่ว่าจากอะไรต่าง ๆ ถ้าเรา ไม่ทำตอนนี้ลูกหลานที่อยู่หลัง ๆ ต่อจากเราไปเขาจะมาต่อว่ารุ่นพ่อรุ่นแม่เรา ปล่อยให้มัน เนิ่นนานขนาดนี้ เพราะฉะนั้นก็คงจะต้องแก้ในเรื่องของปัญหาในเรื่องควัน เรื่องของ การแก้ปัญหาตรงนี้ให้เขามีส่วนร่วม ในส่วนที่ทางคณะกรรมาธิการทำมา ไม่ว่าจะทางท่าน ประธาน ท่านธรรมนัส ท่านวิชาญ หรือพวกเราที่ร่วมนี้ก็ถือว่าเป็นส่วนความภูมิใจของ กรรมาธิการของสภาชุดเราที่ได้ศึกษาแล้วก็ได้นำตรงนี้ไป และข้อสังเกตต่าง ๆ ข้อเสนอแนะ เราก็จะได้ร่วมกันสนับสนุนแล้วก็ส่งให้รัฐบาล แล้วก็มีโอกาสก็ต้องติดตามดูแลว่าผลเป็นอย่างไร การวิเคราะห์เรื่องของพีเอ็ม ๒.๕ (PM 2.5) บางทีเมื่อก่อนพีเอ็ม ๑๐ (PM 10) เราต้องเช็ก (Check) ต่างประเทศเขาเป็นอย่างไร เราเป็นอย่างไร และความร่วมมือจากต่างประเทศด้วย ก็ต้องขอขอบคุณท่านประธาน ท่านสุชาติ ตันเจริญ ที่ได้ให้พวกเราได้สนับสนุนการรายงาน คณะกรรมการวิสามัญเรื่องของพีเอ็ม ๒.๕ (PM 2.5) อย่างเป็นระบบ ขอกราบขอบคุณครับ