นายสุทา ประทีป ณ ถลาง ภูเก็ต

กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ผม สุทา ประทีป ณ ถลาง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต ๑ จังหวัดภูเก็ต ผมขออภิปราย สนับสนุนญัตติเกี่ยวกับการประมงตามที่เพื่อนสมาชิกได้นําเสนอมา ผมจะพยายามที่จะไม่พูด ถึงเรื่องที่ผู้เสนอญัตติได้กล่าวมาแล้ว พยายามพูดในสิ่งที่ไม่ได้นําเสนอในนี้ครับ ผมได้รับ ร้องเรียนเรื่องความเดือดร้อนของชาวประมงอําเภอเกาะยาว ซึ่งคนที่ออกกฎหมาย ไม่ได้ประกอบอาชีพ คนที่ประกอบอาชีพไม่ได้ออกกฎหมาย มันจึงเป็นปัญหาความเดือดร้อน เกาะยาวเขาทําประกอบอาชีพเรืออวนล้อมปลากะตักมายาวนานมาก ผมมีชีวิตเกิดขึ้นมา รับรู้ได้ก็เห็นเขาทําการประมงแล้ว ทีนี้เราออกกฎหมายแล้วเรามาใช้กฎหมายโดยห้ามทําการ ประมงภายใน ๓ ไมล์ทะเล อันนั้นก็เป็นปัญหาเรื่องความไม่เข้าใจของเจ้าหน้าที่รัฐผู้ออกกฎหมาย ปลากะตักเป็นปลา ชายฝั่ง ออกไปนอกชายฝั่งมันไม่มีแล้ว ฉะนั้นเมื่อออกกฎหมายมาห้ามทําเกินภายในเขต ๓ ไมล์ทะเลก็เกิดปัญหาเรื่องของการดํารงชีพที่เขาประกอบอาชีพมาทั้งเกาะ เรือ ๑ ลํา เลี้ยงคนเกาะยาวประมาณ ๒๐-๓๐ คน ฉะนั้นเมื่อออกกฎหมายมาเป็นพระราชกําหนด การประมง พ.ศ. ๒๕๕๘ ทําให้ชาวประมงอวนล้อมปลากะตักเกาะยาวไม่สามารถประกอบ อาชีพได้เลย สุดท้ายก็ต้องลอบทําการประมง โดนจับ โดนปรับเป็นแสนเป็นล้านบาท บางคน โดนเป็นล้านบาทหมดเนื้อหมดตัว อันนี้ก็ยังเป็นปัญหาของความเดือดร้อน ฉะนั้นเรื่องการ ออกกฎหมายในบางเรื่องเกี่ยวกับเรื่องเฉพาะอย่างต้องไปดูชาวบ้านว่าเขาประกอบอาชีพ อะไร ไม่ใช่ออกกฎหมายมาควบคุมกันทั้งประเทศ แล้วไม่รู้ข้อขีดความจํากัดในแต่ละพื้นที่ มันก็เป็นปัญหาประเด็นเรื่องของความเป็นอยู่ เรื่องของการดํารงชีพ

ประการที่ ๒ สิ่งสําคัญ ผมยังไม่ได้ยินว่าใครกล่าวเรื่องตรงนี้เลยนะครับ เรื่องของการฟื้นฟูทรัพยากรประมงถ้าเราไม่ดูแล เรามาดูแลเฉพาะการออกกํากับเครื่องมือ เครื่องใช้อย่างเดียวนี้ยังไม่พอ เครื่องมือประมงไม่ใช่เครื่องมือที่จะทําลายล้างสัตว์น้ํา หมดทะเลไปได้ แต่สิ่งที่ทําให้สัตว์น้ําหมดทะเลไปเลยคือเรื่องของสิ่งแวดล้อม จะเห็นได้ว่า ปัจจุบันนี้จากพระราชกําหนดการประมง พ.ศ. ๒๕๕๘ ที่ออกมานี้มากําหนดไม่ให้ชาวประมง พื้นบ้านออกทําการประมงเกิน ๓ ไมล์ทะเล เรื่องนี้ก็เป็นความไม่เข้าใจของผู้ออกกฎหมาย อย่าลืมว่าชาวประมงพื้นบ้านขีดความสามารถในการทําประมงแบบทําลายล้างเหมือนประมง พาณิชย์ไม่มีก็จริง แต่อย่าลืมว่าประมงพื้นบ้านเมื่อถูกจํากัดพื้นที่ที่อยู่บริเวณชายฝั่ง หน่วยการทําประมงมันเยอะมาก สรุปแล้วมันจะทําลายล้างมากกว่าประมงพาณิชย์ด้วยซ้ํา แต่ถ้าเราออกกฎหมาย แล้วอีกอย่างหนึ่งประมงพื้นบ้านเป็นประมงเรือขนาดเล็ก โดยพื้นฐาน ประมงพื้นบ้านก็ไม่จับปลาขนาดเล็กอยู่แล้ว เขาจับปลาใหญ่ จับปลาเล็กกลับมามันก็ไม่มีราคา อย่างไรก็ขายไม่ได้ เรือประมงขนาดเล็กจะจับปลาเป็ดปลาไก่ไปขายโรงงานก็ทําไม่ได้ เพราะราคามันไม่คุ้ม สุดท้ายเรือประมงขนาดเล็กเขาก็ออกไปหากินนอก ๓ ไมล์ทะเล ซึ่งจะจับปลาขนาดใหญ่ เขาได้กลับมา ๙ ตัว ๑๐ ตัวเขาอยู่ได้ แต่ถ้าทําอยู่ในเขตพื้นที่ ๓ ไมล์ทะเลเราก็เท่ากับส่งเสริมให้ประมงพื้นบ้านไปทําลายสัตว์น้ําวัยอ่อนด้วย นอกจากนี้ ก็ยังมีเครื่องมือที่ขายตามท้องตลาดที่ขายที่ไม่ใช่ชาวประมง ที่ไปหาปลาหาอะไรตามชายฝั่งนี้ อวนขนาดแค่เซ็นครึ่งขายกันเต็มท้องตลาด ตรงนี้ก็ทําลายมหาศาล ตรงนี้ก็ต้องไปดู แต่สิ่งที่ สําคัญที่สุดคือการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่ง ถ้าเราไม่มีโซนนิง (Zoning) เรายังปล่อยให้เกิดการ พัฒนาอุตสาหกรรมไปตลอดแนวชายฝั่ง ผมเชื่อเลยว่าเอาเรือขึ้นหมดทะเล ทั้งประมง พาณิชย์ ประมงพื้นบ้าน ก็ไม่มีสัตว์น้ําที่จะให้เราไว้ใช้ในอนาคตได้เลย มันจะเป็นแหล่ง ประมงเสื่อมโทรมถาวร ตรงนี้สําคัญที่สุด ยกตัวอย่างในอ่าวบ้านดอน เรามีอุตสาหกรรม มีอะไรต่าง ๆ ในแม่น้ําตาปี ในละแวกตรงนั้นเต็มหมดเลย ปล่อยน้ําเสีย ทราบไหมว่าปีหนึ่ง ที่มีน้ําท่วมไม่ทราบว่าโรงงานปล่อยน้ําเสียพร้อมกับน้ําท่วมหรือเปล่า หอยตายทั้งอ่าว ตายหมดเลย เปลือกกองอย่างภูเขา แล้วโรงงานอุตสาหกรรมหลาย ๆ อย่างตลอดแนว ชายฝั่งเกิดขึ้นมา ตอนนี้มาดูว่านอกจากประมงพื้นบ้านจะต้องรับอะไรอีกเยอะ คือพื้นที่ ชายฝั่งโดนน้ําเสีย สัตว์น้ําไม่มี ออกไปข้างนอกโดนกฎหมายบังคับ ยังมีพื้นที่อุทยานแห่งชาติ ที่ให้ชาวประมงพื้นบ้านไม่สามารถเข้าไปทําได้อีก สรุปแล้วประมงพื้นบ้านปัจจุบันไม่มีที่ทํากิน จากภาวะต่าง ๆ ที่เกิดรุมเร้าเข้ามา ตรงนี้ก็เป็นข้อเสนอที่ควรให้รัฐเข้ามาแก้ไข ที่ไม่ให้เกิน ๓ ไมล์ตรงนี้ต้องแก้ไข ถ้าปล่อยไว้ ถามว่าปัจจุบันนี้ใครโดนจับบ้างไหม ก็ไม่มี แต่วันดีวันร้ายขึ้นมาเจ้าหน้าที่ไปเจอถ้าจับมา ก็ไม่มีข้อแก้ตัว มันก็เป็นความผิดขึ้นมาอีก ก็ไม่ควรให้เป็นความผิดที่มันยังคั่งค้างอยู่ ควรจะ แก้ไขในส่วนนี้ ผมขอกราบเรียนเพียงเท่านี้ครับ ขอบคุณครับ