นายครูมานิตย์ สังข์พุ่ม สุรินทร์

ท่านประธานที่เคารพครับ กระผม ครูมานิตย์ สังข์พุ่ม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุรินทร์ พรรคเพื่อไทย ต่อร่างพระราชบัญญัติ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต พ.ศ. .... ก็ได้ฟังเพื่อนสมาชิกอภิปรายกันตั้งแต่เมื่อวาน แต่ส่วนหนึ่ง ที่ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งก็คือวันนี้เราไม่สามารถที่จะยุติหรือหยุดการเปลี่ยนแปลงได้ไม่ว่า จะเรื่องอะไร หลายคนเวลาพูดก็เรื่องเออีซี (AEC) ตอนนี้กำลังดัง แม้กระทั่งโรงเรียนชนบท บ้านผมนี่ วันที่ ๑๗ ที่จะถึงนี้ผมเชิญคุณนิติภูมิไปบรรยายให้เขาเข้าใจคำว่าเออีซี นั่นก็คือเรา หลีกหนีไม่พ้นกับกระบวนการการเปลี่ยนแปลง ผมยังชอบมหาวิทยาลัยรามคำแหงในสมัย ศาสตราจารย์ดอกเตอร์รังสรรค์ แสงสุข อยู่เรื่องหนึ่งคือท่านไปกระจายมหาวิทยาลัยรามคำแหง ทุกท้องถิ่นแม้กระทั่งที่จังหวัดสุรินทร์ของผม มันต้องกล้าครับ และผมก็ชมเชยพรรคประชาธิปัตย์ วันนั้นที่ยกฐานะของสภาตำบลเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล เขาวิจารณ์กันเยอะแยะ ความรู้ไม่มี อ้ายโน่นอ้ายนี่ แต่วันนี้ อบต. ก็ไปได้ การพัฒนาบ้านเมืองก็ไปได้ ผมเชื่อว่า การศึกษาก็ไม่ต่างกันหรอกครับ ผมก็เป็นครูประชาบาลคนหนึ่งไม่สามารถที่จะอวดตัวเองว่า เป็นนักการศึกษาหรอกครับ แต่ที่ผมดูมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิตวันนี้เขามีอัตลักษณ์ ที่แปลกกว่ามหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ ๑. ในเรื่องของการจัดการบริหารเรื่องอาหารการกิน เหมือนกับท่านขจิตร ชัยนิคม ได้อภิปรายไปแล้ว เรื่องการโรงแรมและเรื่องวุฒิภาวะของ มหาวิทยาลัยราชภัฏ ถือว่ามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิตนั้นอยู่ในชั้นแนวหน้า ผมเคยทักท้วง ตั้งแต่จะยกวิทยาลัยครูสุรินทร์ที่ผมจบมานี่ท่านประธาน เป็นมหาวิทยาลัย เป็นราชภัฏวันนั้น ผมบอกในที่ประชุมของวิปวันนั้น ผมก็เป็นวิป ผมบอกว่าอย่าเพิ่งยกเลยครับ เอาวิทยาลัยครูสุรินทร์ ไว้ก่อน วิทยาลัยชนบทนี่มันเป็นสถาบันการศึกษาของท้องถิ่น เป็นสมบัติอันคู่ควรกับท้องถิ่น เขาบอกไม่ได้ วันนี้มันมีการเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ก็มันเปลี่ยนแปลงไปแล้ว มันเดินไปแล้ว ก็ทดลองเถอะครับอย่ากลัวอะไร เพราะการยืนอยู่กับที่พอเห็นคนอื่นมาเปลี่ยนแปลง เห็นคนอื่นมาเปิดโลกบางคนรับไม่ทันรับไม่ได้ ผมนี่จริง ๆ แล้วเป็นครูบ้านนอก เรียนกว่าจะจบ ปริญญาตรีนี่ท่านประธานน่าสงสารมาก พ่อแม่ยากจน ถ้าพ่อแม่รวยนี่ได้ไปต่างประเทศ กับเขาเหมือนกันครับ แม่ก็ไม่ได้มีความรู้มาก พ่อก็ไม่ได้มีความรู้มาก แต่ว่าสนใจในเรื่อง ของการศึกษา เพียงแต่วันนี้ท่านประธานที่เคารพครับ ฝากรัฐมนตรีไว้ ๓-๔ เรื่องกับเรื่อง ของการที่จะให้มหาวิทยาลัยอยู่ในการกำกับ นั่นก็คือเรื่องของอธิการบดี เช่นที่จังหวัดสุรินทร์วันนี้ ๔ ปีแล้วท่านตั้งอธิการบดีไม่ได้ คือการเมือง มันรุนแรง นี่คือปัญหานะครับ วันนี้เมื่อออกนอกระบบแล้วใครจะควบคุมอธิการบดีล่ะ ในเมื่ออธิการบดีมาควบคุมคนในโรงเรียน อันที่ ๒ เรื่องของผลสัมฤทธิ์ของเด็ก ตรงนี้ต้องดูกัน ให้ดีอย่าให้ได้แต่องค์ประกอบอื่น ผลสัมฤทธิ์ของเด็กต้องให้เกิดขึ้น ต้องให้เห็นขึ้น อันที่ ๓ เรื่องทุน ผมไม่เข้าใจว่าเมื่อออกนอกระบบแล้วทุนจากรัฐบาลจะส่งเสริมเข้าไปอีกหรือไม่ หรือจะเป็นทุนในมหาวิทยาลัยเอง เพราะเด็กยากจนมันแน่นอนครับทุกมหาวิทยาลัย ขนาดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยถือว่าเป็นชั้น ๑ แล้ว คนที่เข้าไปเรียนก็หน้าขาว ตัวขาว เกรดเอ (Grade A) ทั้งหมด แต่ในเกรดเอทั้งหมดท่านประธานที่เคารพครับ มันแฝงไปด้วย ลูกคนจนช้างเผือกมาอยู่ พวกนี้เขาก็แสวงหาทุนจากการไปศึกษาทำให้เขาได้มีโอกาส ฉะนั้นตรงนี้ผมอยากฝากไว้ด้วยนะครับ แล้วก็เรื่องของสภามหาวิทยาลัยที่จะไปควบคุม เมื่อคืน ท่านประธานผ่านไปยังรัฐมนตรีผมดูข่าวแปลกใจเรื่องของมหาวิทยาลัย ผมจำไม่ค่อยได้ชัดเจน ผมดูเพิ่งกลับจากสภาเมื่อคืน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย ที่สภามหาวิทยาลัยอนุมัติ ให้เปิดคณะสัตวแพทยศาสตร์ แต่บังเอิญพอเปิดเสร็จไปตรวจสอบสถาบัน สถาบันไม่มีอาคารเรียน สาขาวิชาสัตวแพทยศาสตร์ให้ยกเลิกเด็กที่เรียนอยู่ ปัญหาเรื่องเหล่านี้มันจะเป็นปัญหาที่จะ เกิดขึ้นในวันข้างหน้ากับมหาวิทยาลัย แต่ส่วนมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิตที่ผมสนับสนุน ผมไม่เป็นห่วงหรอกครับ เพราะผมได้สอบถามแล้วหลาย ๆ เรื่อง ยกเว้นที่ผมเชื่อแน่ว่า หลายคนวันนี้ผมฟังดูจากการอภิปรายยังเบียดยังคาใจเรื่องโพลล์พูดมาตั้งแต่ที่ลาออก ซึ่งจริง ๆ แล้ว ผมว่าไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต ตรงนี้เป็นเพียงแต่ว่าเป็นกิจกรรมหนึ่ง เท่านั้นเองนะครับ มานิตย์เองก็ยังจะออกครูมานิตย์โพลล์เลยครับ แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกัน มากมาย บางเรื่องนี่ถ้าเราไม่ให้โอกาส เราไม่กล้า เราไม่กล้ากับการพัฒนา เราไม่กล้ากับเปิด โลกทัศน์เราพัฒนาไปไม่ทันหรอก เขาบอกว่าเมื่อก่อนประเทศเวียดนาม ประเทศพม่าห่างกับ เรามาก แต่ถามว่าวันนี้เป็นอย่างไรล่ะครับ ประเทศเวียดนาม ประเทศพม่าเป็นอย่างไรล่ะครับ เพราะที่เราอย่างนี้ละครับ พอใครจะเกิดขึ้นมาก็กดไว้ อันนั้นก็กดไว้ อันนี้ก็จะกดไว้ อันนั้น ก็จะกดไว้ มันก็ไม่มีโอกาสได้มีวิธีคิดต่าง ผมนี่เป็นคนชอบการเปลี่ยนแปลง ผมชอบคนมีวิธีคิด ที่ต่าง เพราะวิธีคิดที่ต่างทำให้เรากลับมานั่งคิดและนั่งทบทวน ถ้าเรื่องที่ดีให้เกิดไปข้างหน้าได้ ผมเชื่อว่ามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิตที่จะยกสถาบันมาเป็นมหาวิทยาลัยสวนดุสิตไว ๆ นี้ เขาคงเตรียมความพร้อมไว้มากมายครับ แล้วอย่างน้อย ๆ ถึงแม้ว่าเขาออกนอกระบบแล้ว ผมไม่เชื่อหรอกครับว่ารัฐมนตรีไม่สามารถที่จะคุยได้ รัฐบาลไม่สามารถที่จะคุยเข้าไปดูแล กันได้ อย่างไรเสียก็แล้วแต่ความเป็นรัฐบาลที่จะควบคุมกำกับในการบริหารจัดการของ องค์กรต่าง ๆ ทุกเรื่องผมเชื่อแน่ว่าที่จะต้องประสานกันได้ ที่จะต้องคุยกันได้ แล้วเขาได้รับเกียรติ จากสภา ไม่ต้องไปพูดถึงนครพนมนะครับ เพราะอันนั้นเป็นกรณีพิเศษ เอาแต่ราชภัฏเขา เป็นราชภัฏแห่งแรกที่ขึ้นมาผมเชื่อว่าอัตลักษณ์ของเขา ถิ่นกำเนิดของเขาที่เขาได้ทำอยู่ วันนี้ที่เขาได้โชว์อยู่ แล้วเขาได้ปฏิบัติอยู่ผมว่าเขายิ่งที่จะพัฒนาขึ้น แล้วก็ฝากเรื่องค่าหน่วยกิต ตรงนี้ที่ผมเป็นห่วงอยู่เรื่องเดียวเรื่องค่าหน่วยกิต วันนี้อาจจะใช่เหมือนกับโรงเรียนประถม ที่เราให้เริ่มที่จะทดลอง ๕๘ โรงเรียน ให้บริหารเป็นนิติบุคคล ให้บริหารจัดการกันเอง โรงเรียนมีสิทธิในการเสนอคณะกรรมการสถานศึกษา สามารถที่จะรับ ผอ. โรงเรียน หรือผู้บริหารโรงเรียนเข้ามาบริหารจัดการได้ สามารถที่จะคัดครูได้ สามารถที่จะอะไรได้ แต่พอนานเข้าเกิดดังขึ้นมาแล้วไปเรียกเงินเขา ไปเรียกร้องเขา อ้ายตรงนี้ฝากไว้ แต่มันหนี ไม่พ้นหรอกครับ เพราะการศึกษาคือการลงทุน ถ้าไม่ลงทุนวันนี้เราไม่มีโอกาสก็เหมือนผม ถ้าผมรวยฐานะผมดีผมไม่ได้เรียนอยู่บ้านนอก ไม่ได้ต่อมาจากศึกษาผู้ใหญ่ ไม่ได้มาจากวัด กว่าจะจบ ป.กศ. สูง ไป ป.ม. ไป ค.บ. มันหลายขั้นตอน ก็เพราะการศึกษาการลงทุน ก็คนที่มันมีทุนเห็นไหมท่านประธาน ปุ๊บปั๊บ ๆ ปริญญาตรีเมืองนอก ปริญญาโทเมืองนอก ดอกเตอร์เมืองนอก ฉะนั้นเราปฏิเสธไม่ได้หรอกครับ ทุนกับการศึกษาเป็นของควบคู่กันไป ผมก็เลยยังสนับสนุนครับ ก็ฝากกรรมาธิการหน่อยนะครับ ข้อสังเกตหลาย ๆ ท่านจากในที่ประชุมแห่งนี้ ท่านจะเข้าไป ยกฐานะมหาวิทยาลัยราชภัฏเป็นแห่งแรกที่ออกนอกระบบอยู่ในการกำกับของรัฐครับ ขอกราบขอบพระคุณท่านประธานครับ