กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ผม สมคิด บาลไธสง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย เขต ๒ พรรคเพื่อไทย ผมก็ขอร่วมแสดงความคิดเห็นในเรื่องยาเสพติด ผมเห็นว่ายาเสพติดมันเป็นปัญหาของโลกแล้ว ไม่ใช่ปัญหาของประเทศไทยประเทศเดียว ผมขอชื่นชมเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบ แล้วก็พี่น้องประชาชนผู้อยู่เบื้องหลังในการช่วยกันแก้ไขปัญหายาเสพติด หน่วยงานราชการ แล้วก็ทางรัฐบาล ผมก็รู้สึกยินดีในการท้างาน ในสมัยก่อนที่ผมยังอยู่นอกวงการเมือง ผมก็ชื่นชมในการปราบปรามยาเสพติดในสมัยรัฐบาลท่านนายกรัฐมนตรีทักษิณมาครั้งหนึ่ง ช่วงหลังมาก็อ่อนลงไปเพราะว่าเราเน้นเรื่องอื่นมากกว่า ก็เลยท้าให้การปราบปราม หย่อนยานลงไป ก็อย่างที่เราทราบกันอยู่แล้ว ท่านครับ ผมจะไม่ให้เกินเวลา ให้ ๗ นาที ผมอาจจะไม่ถึง ๗ นาที ข้อสังเกตผมโดยเฉพาะที่ชายแดนบ้านผมเองที่จังหวัดหนองคาย ๑๙๖ กิโลเมตร จังหวัดหนองคายยาวตามล้าน้าโขงแล้วก็รวมทั้งจังหวัดอื่น ๆ ทั้งจังหวัดเชียงราย จังหวัดเลย จังหวัดหนองคาย จังหวัดนครพนม จังหวัดมุกดาหาร จังหวัดอ้านาจเจริญ แล้วก็จังหวัดอุบลราชธานีร่วม ๑,๐๐๐ กิโลเมตร อันนี้ก็เป็นชายแดนทางน้า อยู่บ้านผมก็รู้สึกว่าปัญหายาเสพติดมันรู้สึกหาง่ายเหลือเกินเท่าที่ผมดู ไม่ว่าจะทางเหนือ ผมก็ไม่ทราบ แต่ทางบ้านเห็นว่ามีการค้าขายกันปกติ มีการยอมรับ บางทีสังคมของเราก็แปลก มีการยอมรับ รู้อยู่ว่าเขาท้าผิด ค้ายาเสพติดแล้วก็ยอมรับ บางหมู่บ้านต้องยอมรับ ให้เป็นผู้ใหญ่บ้าน อันนี้ผมก็อยากให้ผู้เกี่ยวข้องได้ตรวจสอบผู้น้าของชุมชนของท้องถิ่น เพราะว่าผู้ใหญ่บ้าน ก้านัน นายก อบต. ส.จ. บางท่าน แต่ ส.ส. ผมยังไม่ทราบ แต่ระดับ ส.จ. ลงไปผมพอทราบนะครับ ที่เราดูตามข่าวก็แปลกเหมือนกันว่าคนที่เกี่ยวข้อง กับยาเสพติด นอกจากประชาชนธรรมดา นักการเมืองเรานี่ผู้เกี่ยวข้องกับกฎหมายเอง เจ้าหน้าที่ผู้เกี่ยวข้องในการปราบปรามก็ยุ่งเกี่ยวกัน สรุปแล้วทุกอาชีพไล่ตั้งแต่เด็ก ไปถึงผู้ใหญ่ พระสงฆ์องค์เจ้าไม่เว้น อันนี้ข้อสังเกตว่ามันท้าไมถึงมากขนาดนั้น ผมก็เห็นว่ามันมากเหลือเกิน แล้วผู้ค้าก็เช่นเดียวกัน ผู้ขายก็เช่นเดียวกันอยู่ทุกอาชีพ คนที่วงการที่เราไม่คิดว่าจะเกี่ยวข้องอย่างแพทย์ อย่างหมอก็ยังเกี่ยวข้อง บางคนบางอาชีพ ไม่รู้จักรักษาเกียรติยศของตัวเองเลย เราฟังข่าวก็หดหู่นะครับ ผมก็ไม่รู้จะท้าอย่างไร ผมก็ขอเสนอแนะเลยในเรื่องที่จะช่วยกันแก้ไขปัญหา มีหลายท่านได้พูดไปแล้ว ก็จะไม่ซ้า ผมขอเสนอแนะให้ตั้งศูนย์อ้านวยการปราบปรามยาเสพติดประจ้าท้องถิ่น ไล่ตั้งแต่หมู่บ้านขึ้นไป จนถึงจังหวัด โดยให้ก้านัน ผู้ใหญ่บ้าน นายอ้าเภอ ผู้ว่าราชการจังหวัด เอาสายปกครองนี้แหละ เป็นผู้อ้านวยการทุกระดับ ให้แจ้งข่าวกัน ผมชอบใจมาตรงใจกันกับท่านครูมานิตย์ให้เลขโทรศัพท์ โทรบอกเลยนะครับ โทรบอก แล้วศูนย์นั้นต้องแจ้งเป็นหนังสือหรือโทรศัพท์ไปบอกบุคคลดังกล่าวว่าคุณอยู่ในข่าย ที่คณะกรรมการหรือศูนย์สงสัย ผมอยากให้หนังสือระดับจังหวัดอย่าให้เป็นศูนย์ระดับหมู่บ้าน เพราะอันตราย ให้ผู้ว่าราชการจังหวัดออกหนังสือไปเลยเตือนว่าคุณอยู่ในข่ายที่เขาสงสัยแล้วว่า คุณเกี่ยวข้องยาเสพติด เมื่อท้าไปแบบนั้นผมว่าถ้าเขาไม่เกี่ยวข้องจริง ๆ เขาต้องวิ่งไปเลย ผมว่าต้องวิ่งเต้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์นะครับ แล้วถ้าเขาไม่ไปก็แสดงว่าเขาเกี่ยวข้อง เราต้องแจ้งให้ที่ประชุมผู้ใหญ่บ้าน ก้านันทุกเดือนเลย บอกว่าคนที่เข้าข่ายยาเสพติด ในหมู่บ้าน ต้าบล ในอ้าเภอต่าง ๆ นี่มีใครบ้างนะครับ ให้สังคมรังเกียจ เมื่อสังคมรังเกียจ เขาก็อยู่ไม่ได้ครับ อันนี้ง่าย ๆ ไม่ต้องลงทุนมากนะครับ

อีกอันหนึ่ง ก็จัดให้มีการอบรมสัมมนาแบบเข้มข้นเลย ไม่ใช่อบรมเพื่อให้เขา ฝึกร่างกาย อบรมเพื่อเราจะเข้าไปถึงถิ่นเลย ในหมู่บ้าน ต้าบลนั้น คนที่ไม่ให้ความร่วมมือนั่นละ คนนั้นเกี่ยวข้อง เขาจะรู้กันเอง ไปอบรมเพื่อรู้เลยว่าใครเป็นผู้เกี่ยวข้องยาเสพติดในหมู่บ้าน แล้วชาวบ้านความลับมันไม่มีหรอกเดี๋ยวมันจะออกมานะครับ ผมอยากให้ท้าอย่างนี้ เหมือนกับอบรมลูกเสือชาวบ้านในอดีต ท้าให้เข้มข้น ๒-๓ วัน ได้ความลับแล้วก็กลับไป เรื่องเยียวยานั้นก็เห็นด้วย โดยเฉพาะลูกเด็กเล็กแดงพวกลูกหลานคนที่เราจับไปแล้วนี่ นั่นคือปัญหาสังคม ผมเห็น ส.ส. ทางจังหวัดศรีสะเกษเขาได้รับเด็กมาเลี้ยงดูนี่ก็เป็นปัญหา ของ ส.ส. จังหวัดศรีสะเกษนะครับ ผมก็อยากให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้ตั้งศูนย์นี้ขึ้นมา แล้วก็เพื่อเยียวยาลูกหลานที่เขายังบริสุทธิ์อยู่นะครับ ผมก็ขอขอบคุณไว้เพียงเท่านี้ครับ ขอบคุณมากครับ