ท่านประธานที่เคารพ ผม สงวน พงษ์มณี พรรคเพื่อไทย จังหวัดลำพูน ผมเห็นด้วยกับกฎหมายฉบับนี้ แต่ผมคิดว่าที่อ่านกฎหมายทุกฉบับ มันน่ากลัวอยู่เรื่องหนึ่ง คือเขียนว่ายกเลิกกฎหมายฉบับเดิม แต่ว่าสาระสำคัญในกฎหมาย ฉบับเดิมบางเรื่อง ถ้าผมจำไม่ผิดมันมีบทลงโทษสำหรับผู้ที่คัดค้านด้วย แต่ทั้ง ๓-๔ ฉบับ ไม่มี อันนี้อันที่ ๑
อันที่ ๒ ผมคิดว่ากฎหมายฉบับนี้เขียนขึ้นมาโดยความดีอกดีใจคิดว่า รัฐธรรมนูญให้สิทธิ แต่การเขียนไม่ว่าฉบับนี้หรือฉบับที่ยกเลิกเขียนแบบให้สิทธิ แต่ไม่ไว้วางใจประชาชน ทุกมาตราเขียนขึ้นมาโดยความไม่ไว้วางใจประชาชน เพราะฉะนั้น จะเรียกทั้งบัตรประจำตัว เรียกทั้งทะเบียนบ้าน ผมอ่านกฎมาย จะขึ้นมาอภิปรายแต่ละเรื่อง ผมต้องอ่านให้ทะลุ ไม่ใช่ว่าเอาความสะใจมาพูด ท่านฟังให้ดีนะครับ ในแบบ ข.ก. ๑ หน้ากระดาษบรรทัดแรกชื่อ หน้ากระดาษนี่ ที่อยู่ บอกที่อยู่ชัดเจน บรรทัดที่ ๒ ข้อที่ ๒ หมายเลข ๑๓ หลัก บรรทัดที่ ๓ ข้อที่ ๓ คืออะไรครับ ที่อยู่ บรรทัดที่ ๔ อาชีพ บรรทัดที่ ๕ เจตนาว่าเป็นสนับสนุนกฎหมายฉบับใด ผมอยากให้มีกรอบเล็ก ๆ ด้านซ้ายมืออีกกรอบหนึ่ง แล้วก็ให้ลงชื่อ พอครับไม่ต้องถ่ายอะไรมาเลย ปั๊มหัวแม่มือลงไป ดีกว่าภาพถ่าย ดีกว่าอะไรทั้งหมด มันเป็นสัญลักษณ์ซึ่งใครพูดไม่ได้ ใครเถียงไม่ได้ เพราะเป็นลายมือตัวเอง ปลอมก็ไม่ได้ ทำอย่างนี้ง่ายแล้วคนจะเข้ามา จำนวนไม่ติดใจ เท่าไรก็ไม่เป็นไร ถ้าเราจะให้สิทธิต้องไว้ใจ เสร็จแล้วเขียนกฎหมายแล้วบอกว่า ถ้ามีผลกระทบในมาตรา ๒๒ ของทุกคน ให้ส่งไปให้ประชาชนที่ได้รับผลกระทบมีความเห็น ขอโทษครับ เมาหรือเปล่า วันนี้เขียนแบบเมาหรือเปล่า ทำอะไรครับ ให้สิทธิแล้วไปเขียนอย่างนี้ ได้อย่างไร กฎหมายทุกฉบับในประเทศนี้มีผลกระทบต่อประชาชนทั้งหมด ออกโดยสภา ไม่เห็นมีมาตรานี้เลย เขียนทำไม ผมพูดแล้วมันน่าเจ็บปวดสำหรับพี่น้องประชาชนครับ วันนี้ ให้สิทธิเหมือนขวดใหญ่ ๆ นะครับ ขวดใหญ่ ๆ เหมือนสิทธิกว้างขวางแต่รูเล็ก ๆ ครับ เข้าถึงลำบากมาก ลำบากมาก แล้วเสร็จแล้วกระบวนการยาว ท่านครับ ฝากไปยัง ท่านประธานถึงผู้ที่เกี่ยวข้องในรัฐสภา ให้ประชาชนทำแบบผมบอกมีแผ่นเดียวครับแล้วคุณแจก ให้มาแสดงเจตนาต่อรัฐสภาก่อนว่าคุณจะยื่นกฎหมาย แล้วเบิกเอาไปในจำนวนที่เราต้องการ จะให้สถาบันพระปกเกล้าหรือกองทุนอะไรก็ตามเอามาให้ เบิกเอกสารไปเท่าจำนวนที่ต้องการ แล้วก็ในระยะเวลาที่กำหนดก็เขียนมาอย่างนี้ง่าย เสร็จแล้วทำอย่างไรครับ ให้เอาใบ ข.ก. ๒ ด้วย ข.ก. ๒ หมายความว่าอย่างไรครับ เสนอรายชื่อมาเสร็จแล้วมีใบปะหน้าเป็นตำบล หรือเป็นจังหวัดเลยบังคับ ข.ก. ๒ เป็นรายจังหวัด ปะหน้าเป็นจังหวัดมันจะได้ตรวจสอบง่าย แล้วใครตรวจสอบครับ ไม่ต้องส่งกลับไปที่ไหนที่คณะกรรมการการเลือกตั้ง ตรวจสอบ โดยคณะกรรมการรัฐสภา กดปุ๊บรู้เลยว่านายนี้ไปเลือกตั้งหรือเปล่า แค่นี้ก็น่าจะพอ แล้วไป เขียนอีกหลายมาตราหน่วงไว้โดยความไม่ไว้ใจบอกว่าถ้าเขาเอาชื่อเราไปให้ขีดออกได้ แล้วมีมาตราข้างบนว่าถ้าลงชื่อจริงห้ามถอนไม่ได้ ผมว่าตลก มันช้า เสียเวลามาก ทั้งหมด ที่ผมพูด ผมคิดว่าต้องกล้าที่จะคิดนอกกรอบให้สิทธิเขาแล้วอย่าไปหน่วงเวลาโดยความ ไม่ไว้เนื้อเชื่อใจ ผมว่าดีที่สุดในขณะนี้อะไรรู้ไหมครับ อานิสงส์ที่ยิ่งใหญ่ของการล่ารายชื่อ ของประชาชนคืออะไรครับ คือกุญแจสำคัญในการประกาศเจตนารมณ์ของประชาชนว่า เอาละนะฉันสนใจปัญหานี้ เหมือนกรณีรัฐธรรมนูญครับ จังหวัดลำพูน จังหวัดเชียงใหม่ เริ่มก่อนเลยครับ แล้วเคลื่อนไหวทั่วประเทศ จนกระทั่งพรรคการเมืองต้องล่ารายชื่อ ยื่นต่อสภา แค่นี้ก็ถือว่าประชาชนทำสำเร็จแล้วครับ แต่ถ้าเข้าร่วมในกิจการร่างกฎหมายด้วยกัน ต่อไปได้ไหม ไม่มีช่องเลยรัฐธรรมนูญฉบับนี้เขียน ถ้าท่านเสนอกฎหมายปกติยังมีโอกาส ได้เป็นกรรมาธิการนะครับ แต่กฎหมายรัฐธรรมนูญไม่เลยครับ เมื่อไม่เลยก็ถามต่อว่า หลักการเขียนกฎหมายเจ้าของร่างไม่ได้ไปมีส่วนร่วมในการไปอธิบายร่างให้กรรมาธิการฟัง คุณจะให้โอกาสประชาชนทำไมครับ เห็นไหมครับนี่คือความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจ เพราะฉะนั้น รัฐธรรมนูญฉบับนี้หรือฉบับไหนก็ไม่ใช่ว่าดีที่สุด ใครชื่นชมรัฐธรรมนูญฉบับนี้ขอให้ไปอ่าน มาตรา ๒๙๙ แล้วมายืนสาบานต่อหน้าสภาว่า มาตรา ๒๙๙ ดีที่สุด ไม่มีใครพูดถึงเลย ในประเทศนี้ นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในสังคมเราครับ ผมพูดให้ท่านฟังเพื่อบอกว่าวันนี้ อย่าหลอกตัวเอง อย่าหลอกตัวเอง ผมมาอยู่ในตรงนี้ไม่ใช่กฎหมายฉบับใดให้ผมมาอยู่ ไม่ใช่รัฐธรรมนูญฉบับใดให้ผมมาอยู่ ผมมาอยู่เพราะมาตรา ๓ ของรัฐธรรมนูญ ประชาชน เลือกผมมากที่สุดผมถึงได้เข้ามา ผมไม่ใช่ดีกว่าคนที่แพ้ผม เพียงแต่ผมได้คะแนนมาก เท่านั้นเองครับ ไม่มีใครที่ได้ประสิทธิ์ประสาทจากรัฐธรรมนูญฉบับไหน เราเข้ามาได้ตรงนี้ เพราะว่าเราเป็นตัวแทนของประชาชนครับ ผมไว้ใจประชาชนถ้าประชาชน จะมาร่างกฎหมายอะไรผมยอมรับทั้งหมดครับ ขอบคุณท่านประธานครับ