นายนิยม ช่างพินิจ กรรมาธิการ

กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ กระผม นิยม ช่างพินิจ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคเพื่อไทย จังหวัดพิษณุโลก ฟังผู้อภิปรายเมื่อสักครู่นี้ก็หลาย ๆ ประเด็นที่พอจะเข้าใจ แต่สิ่งที่ผมได้แปรญัตติหลาย ๆ กระทรวงด้วยกัน ไม่ว่าจะเปึนกระทรวงการคลังหรืออะไรที่ผ่านมา แทบทุกกระทรวง เพราะผมอยากจะสะท้อนปัญหาและสะท้อนแนวทางในการบริหารบ้านเมืองที่จะนําไปสู่ ถึงความยั่งยืน เพราะฉะนั้นสิ่งที่ผมอยากจะกราบเรียนให้ทราบวันนี้เอง ท่านประธานครับ ภาระเงินกู้ ถ้าเปรียบเทียบกับจีดีพีสิ้นป้นี้ผมว่าประมาณ ๕๐ เปอร์เซ็นต์ของจีดีพี แต่สิ่งที่ พูดกันในฐานะที่ผมอาจจะพูดแล้วต้นทุนทางสังคม ผมอาจจะไม่มี แต่ผมยอมรับว่า พื้นฐานทางสังคมผมมีพอสมควร โดยเคยประกอบอาชีพในการทําไร่ทํานามาก่อน และมาทําธุรกิจ ถ้าเปรียบเทียบนะครับ ถ้าพูดอย่างนี้พี่น้องประชาชนไม่เข้าใจหรอกครับ แต่ผมจะยกตัวอย่างง่าย ๆ ถ้าเปรียบเทียบจีดีพี ยกเปึนครอบครัวนะครับท่านประธาน ครอบครัวหนึ่งหารายได้ ๑๐๐ บาท แต่มีหนี้สิน ๕๐ บาท นี่ยังไม่รวมดอกเบี้ยนะครับ คือ ต้องกลับไปคิดนะครับ นี่มองในระดับจุลภาคมองในระดับครอบครัว แล้วท่านลองไปกู้เงิน กับภาคธุรกิจเอกชนสิครับ ถ้าหาได้ ๑๐๐ บาท เขาให้กู้ ๑ ใน ๓ ก็ประมาณ ๓๓ บาท นี่ละครับคือมันสะท้อนนะครับ ถ้าเราจะมองจากมหภาคลงไปนะครับว่า ๔๐ เปอร์เซ็นต์ ๕๐ เปอร์เซ็นต์ ไม่มีผลนะครับ แต่ถ้าเรามองไปในระดับจุลภาค ผมถึงอยากจะให้ท่านประธานช่วยกันคิดแล้วก็ติดตาม เหมือนวันนี้เองพี่น้องประชาชนไม่รู้หรอก ผมจะยกทฤษฎีหนึ่ง ผมเองไม่ได้จบเศรษฐศาสตร์นะครับ แต่ด้วยความเข้าใจแล้วก็ได้ดูข้อมูลที่ผ่านมานี้ ทฤษฎีปลาในสระ ที่ผมพูดอย่างนี้ เพราะอะไรรู้ไหมครับท่านประธาน คําว่า ทฤษฎีปลาในสระ พวกเราพี่น้องประชาชน ก็เปรียบเสมือนอยู่ในสระ โดยที่เวียนว่ายกันอยู่ในสระเราไม่รู้หรอกว่าน้ําจะแห้งเมื่อไร ก็เหมือนกันนะครับ แต่คนที่รู้คือต่างชาติ เขารู้ว่าที่เราอยู่ในสระน้ําจะแห้งเมื่อไรเขารู้นะครับ วันนั้นเมื่อเรารู้อีกทีตัวเราก็มาเบียดกันแล้วนะครับ ก็เปึนเรื่องปกติครับ ปลาใหญ่ กินปลาเล็กครับ ปลาใหญ่ก็ต้องกินปลาเล็กด้วยครับเพราะไม่รู้จะทําอย่างไรแล้วครับ แล้วเขาถอนเงินกลับโดยต่างชาติที่มาลงทุน เปึนห่วงนะครับ กระผมคงจะให้ข้อคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงเท่านี้ และสิ่งที่สําคัญครับ ผมอยากจะพูดจริง ๆ เลยนะครับท่านประธาน โดยเฉพาะเวลาที่อภิปราย ผมเองพี่น้องประชาชนเลือกมาให้ผมพูดแค่ ๑๐ นาที ผมไม่ได้ โทษประธานวิปฝ์ายค้านเลยนะครับ แต่เปึนสิ่งที่สําคัญจากวันนี้เองผมไปไหนมาไหน ก็ช่าง ด้วยทัศนคติส่วนตัวผมไม่อยากให้ใครมาชมหรอกครับ แต่ต้องติผมครับ ถ้าติปุ็บ ผมรับฟังครับ แต่ถ้ามาชมผมก็ถือว่าคนนั้นมายอผม นี่ครับ เพราะฉะนั้นวันนี้ในอนาคต ข้างหน้าผมจะได้เปึนรัฐบาลหรือเปึนฝ์ายค้านก็ช่าง แต่อยากจะกราบเรียนให้ทราบเลยว่า เป่ดให้กว้างแล้วก็รับฟังความคิดเห็นเพราะเม็ดเงินมันมากมายเหลือเกินนะครับที่เราจะ นําไปใช้ให้เกิดประโยชน์ สิ่งสําคัญที่หลาย ๆ คนพูดกันว่าวันนี้ถ้าจะพูดแล้วมีผลกระทบ ต่อพี่น้องประชาชนโดยตรงนี้คือพี่น้องประชาชนรากหญ้า ที่ผมพูดอย่างนี้เพราอะไรครับ เพราะฉะนั้นผมก็ต้องหวนมาพูดถึงราคาข้าว วันนี้เอง ๗,๐๐๐ กว่าบาท ๖,๐๐๐ กว่าบาท รัฐบาลก็มาประกันรายได้ ผมอยากจะยกตัวอย่างให้ทราบครับท่านประธาน ถ้าวันนี้ พูดกันว่าใครมันดีกว่ากัน ถ้าจะไม่ยกภาพให้ชัดเจนมองไม่รู้หรอกครับ ผมจะยกตัวอย่าง ถ้าผมมีลูกอยู่ ๘ คน คนโตเปึนพ่อค้าผู้ส่งออก ๗ คนประกอบอาชีพในการทําไร่ทํานา วันนี้ ๗ คนทําแล้วไม่เหลือ ขาดทุน ผมเปึนพ่อผมต้องตัดสินใจอย่างไรครับ ผมต้องไปเรียก ลูกคนโตมา วันนี้เอากําไรน้องนุ่งมากเกินไปหรือเปล่า ถ้ามากเกินไปอย่าไปเอากําไร น้องนุ่งมาก ๗ คนเขาตากแดดตากลม นี่ครับผมถึงยกตัวอย่างให้ดู แต่ไม่ละครับ ผู้ที่เปึนพ่อ แทนที่จะไปบอกลูกคนโตอย่าไปเอากําไรมาก เปล่าครับ ไม่เปึนไร ๗ คนทําไปเลย เดี๋ยวพ่อจะกู้เอามาชดเชยให้ ก็จึงเกิดโครงการประกันรายได้ เพราฉะนั้นเองนโยบายตรงนี้ มันช่วยพ่อค้าผู้ส่งออกนะครับ พ่อค้าโรงสีอะไรก็ยังไม่เท่าไร แต่พ่อค้าผู้ส่งออกได้เปรียบ แต่สิ่งสําคัญเงินกู้ที่เอาไปพี่น้องชดเชยไป ๕๐,๐๐๐ กว่าล้านบาท แล้ววันนี้ตั้งอีก ๔๐,๐๐๐-๕๐,๐๐๐ ล้านบาท ผมอยากจะฝากท่านประธานครับ ต้องกลับไปคิด ปรับปรุง ได้หรือแก้ไขได้ก็ต้องทํานะครับ จะไปว่าโครงการจํานําไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ ผมกราบเรียน ให้ทราบเลยนะครับท่านประธาน ที่ท่านบอกว่ามีคนมาใช้สิทธิ ๓,๐๐๐,๐๐๐ ครัวเรือน ๔,๐๐๐,๐๐๐ ครัวเรือน ต่อไป ๕,๐๐๐,๐๐๐ ครัวเรือนครับ เพราะวันนี้พี่น้องประชาชน มาร้องเรียนผมก็ต้องบอกครับ ท่านมีนา ๒๐๐ ไร่ ท่านได้สิทธิแค่ ๓๕ ไร่ ก็ ๒๕ ตัน ผมบอกว่าคุณไปแยกเลย คุณมีลูก ๗-๘ คน คุณแยกให้ลูกหมดเลย มันถึงได้เกิด มันถึง ขึ้นมา ๔,๐๐๐,๐๐๐- ๕,๐๐๐,๐๐๐ ครัวเรือน เพราะฉะนั้นคนที่ขยันแต่เขาไม่ได้รับโอกาสตรงนี้ แล้ววันนี้เองผมต้องเห็นใจพี่น้องภาคอีสาน โดยเฉพาะ ส.ส. ภาคอีสาน วันนี้เปึนอย่างไรครับ ทํานาหนเดียว แต่ภาคกลางระบบมีน้ําชลประทานอีก โดยเฉพาะจังหวัดสุพรรณบุรีทํานา ๓ หน แต่ได้รับสิทธิอย่างนี้ นี่ละครับ เพราะฉะนั้นภาพความเสมอภาคมันอยู่ตรงไหน ผมอยากจะถามหา วันนี้กระทรวงพาณิชย์ต้องรับผิดชอบนะครับหลายสิ่งหลายอย่าง ที่ผมปรับลดผมอยากจะมาพูดแล้วพยายามที่จะสะท้อนปัญหา โครงการจํานําทุกวันนี้ ผมก็พูดแล้วผมก็เคยยื่นกระทู้ถามสดถามนะครับ สาเหตุทุกวันนี้ตอนข้าวราคาดี ไม่ออกมาระบายหรอกครับ ข้าวสารตันละ ๑๗,๐๐๐ บาท ๑๘,๐๐๐ บาท ไม่ออกมา ระบาย พอฤดูข้าวชาวนาที่จะเก็บเกี่ยวออกมาระบาย ผมต้องขอขอบคุณท่านไตรรงค์ ที่ออกมาระงับ แล้ววันนี้เองที่ทําให้ราคาข้าวตกต่ําเพราะอะไรรู้ไหมครับ ๕.๖ ล้านตัน ที่สต็อกอยู่นี้ต่างชาติเขาก็รู้ และเรามาช่วยกันคิดเถอะครับว่าจะระบายอย่างไร ข้าวตั้งแต่ ป้ ๒๕๔๗ ป้ ๒๕๔๘ ยังมีอยู่นะครับท่านประธาน มันจะไม่ราคาตกต่ําได้อย่างไร ผมเองก็ คงจะมีเวลาพูดได้ไม่มากนัก แต่สิ่งที่สําคัญวันนี้ อยากจะสะท้อนครับว่ากระทรวงพาณิชย์ ดูสิครับการใช้เงินมีคนส่งข้อมูลมาให้ผม ไทยแลนด์ เบสท์ เฟรนด์ (Thailand best friend) ใช้เงินเท่าไรรู้ไหมครับ ๘๐ ล้านบาทครับ ค่ารับรองอื่น ๆ รับฟัง รับเงินรางวัลอะไรที่ต่างชาติ ผมถามนี่ครับคุ้มเนื้องานไหมครับ กลับไปดูนะครับ ท่านประธานต้องกลับไปดูนะครับ ค่าโฆษณาประชาสัมพันธ์ ๑๐ ล้านบาท ผมยกเพียงแค่ตัวอย่างเดียว ค่ารับรอง รวมแล้ว เบ็ดเสร็จ ๘๐ ล้านบาทนะครับ ถ้า ๘๐ ล้านบาทตรงนี้นะครับ เอาไปจังหวัดพิษณุโลก พัฒนาได้ไม่ใช่น้อยนะครับ ถ้าอย่างนี้ ๒๐๐ ล้านบาทผมก็ให้ครับ ถ้าข้าวราคาเกวียนละ ๑๐,๐๐๐ กว่าบาท แต่วันนี้ข้าวเกวียนละ ๖,๐๐๐ กว่าบาท ใช้เม็ดเงินตั้ง ๘๐ ล้านบาท ก็เพราะโครงการโปรเจกท์เดียว ท่านประธานครับ ต้องกลับไปดูแล้วก็กลับไปตรวจสอบว่า มันเปึนเพราะอะไร ถ้าวันนี้บอกว่ามีการส่งออกดีอย่างโน้นดีอย่างนี้ต้องคิดนะครับ ส่งปริมาณหรือส่งราคา สิ่งที่ผมพูดอย่างนี้เพราะอะไรรู้ไหมครับท่านประธาน เราพยายาม เพิ่มปริมาณเข้าไปแต่ราคาเราไม่ได้ เราแข่งขันสู้เขาไม่ได้หรอกแล้วอยากจะฝากนะครับ ท่านประธาน วันนี้เองผู้ส่งออกไทยไปใช้โควตาเวียดนามหรือเปล่าน่าอายนะครับ วันนี้ท่านจะช่วย ผู้ส่งออกไปแข่งขันตลาดโลก เขาเอาข้าวไปฝากเวียดนามขายหรือเปล่า ไปใช้ออร์เดอร์ (Order) โควตาเวียดนามมันเจ็บช้ํานะครับถ้าพี่น้องประชาชนทราบ นี่คือได้ข้อมูลมา เหมือนกันครับ แต่กําลังจะได้ข้อมูลข้อเท็จจริงที่จะมาเสนอในสภานี่ครับ แต่ผมเอง ก็จะไม่พูดว่ามันผิดแล้วมาพูด แต่ผมจะพูดปัองปรามไว้ก่อนครับ เพราะฉะนั้นสิ่งที่สําคัญ วันนี้เองนะครับที่บอกว่าส่งออกจะขยายตัวเท่านั้นขยายตัวเท่านี้ ถ้าเปึนคนคิดจริง ๆ ลองเอามาแยกสิครับ ส่งออกนี่ของที่มาผลิตเมืองไทยหรือว่าส่งออกที่เขาเรียกว่า ฟังเพลง แอ๊ด คาราบาวไหมครับ เมด อิน ไทยแลนด์ (Made in Thailand) นี่คือมาผลิตในเมืองไทย แล้วก็ส่งออกไป เมด อิน ไทยแลนด์ แต่ถ้าไทยเมดล่ะครับ พืชผลด้านการเกษตรนะครับ ตัวนี้สําคัญครับ วันนี้เราต้องแยกให้ได้นะครับว่าพืชผลทางการเกษตรที่มันส่งออกเท่านั้น ๗ เปอร์เซ็นต์ ๘ เปอร์เซ็นต์ขยายตัว ผมเปึนห่วงครับท่านประธาน และมิหนําซ้ําต่อไป จะทําอย่างไรครับ กู้มาเยอะก็ต้องมาเก็บภาษี วันนี้เก็บภาษีแล้วผมเปึนห่วงมากคือ ภาษีน้ํามัน คิดกันง่าย ๆ นะครับถ้าผมทําธุรกิจภาษีน้ํามันมันสูงผมไม่เหลือหรอกครับ ในเมื่อผมไม่เหลือผมก็ไม่ขยายตัวแล้วครับ แต่ไม่เท่าไรครับเขายังปรับได้ แต่พี่น้องชาวไร่ชาวนา ล่ะครับท่านประธาน ผมพูดอยู่เสมอครับ พูดกับพี่น้องประชาชน คนที่เสียภาษีมากที่สุด ก็คือคนรากหญ้า คือพี่น้องที่ประกอบอาชีพชาวไร่ชาวนา ตื่นเช้ามาก็เสียแล้วภาษีมูลค่าเพิ่ม วันนี้เอง ๗ เปอร์เซ็นต์ถ้าเพิ่มเปึน ๘ เปอร์เซ็นต์ก็คาดการณ์ว่าอาจจะเก็บภาษีได้อีก ๖๐,๐๐๐ ล้านบาทต่อป้ แต่เจ็บช้ํานะครับ เพราะว่าการทําธุรกิจนี่เอากําไรมาเสียครับ แต่พี่น้องภาคการเกษตรซื้อเครื่องยนต์ไถนาคูโบต้าคันละ ๑๐๐,๐๐๐-๒๐๐,๐๐๐ บาท เขาไม่สามารถเอาภาษีมูลค่าเพิ่มมาขอคืนได้เลย แต่แตกต่างกับคนทําธุรกิจ ซื้อรถยนต์นั่งขี่ ยังไปขอภาษีมูลค่าเพิ่มได้ซื้อมา ๑,๐๐๐,๐๐๐ บาทก็ไปขอคืนแล้วครับ ๗๐,๐๐๐ บาท แต่ถามว่าพี่น้องชาวนาได้อะไรครับ แล้วเอาผลกําไรสุทธิมาเสียครับ เอาละครับผมคงจะ ไม่รบกวนมากนะครับ แต่สิ่งที่ผมพูดไปวันนี้ผมเสียดายจริง ๆ กับเม็ดเงิน ๒,๐๗๐,๐๐๐ ล้านบาท กับเวลาที่ให้ฝ์ายค้านได้นําเสนอแนวทางแล้วก็จุดไหนที่มันจะรั่วไหลนี่นะครับ ตรงนี้ เปึนสิ่งที่สําคัญมากคงจะเป่ดใจให้กว้างนะครับ เพราะฉะนั้นเองคงจะฝากท่านประธาน ไว้นะครับ ผมไม่อยากจะรบกวนเวลามากเพราะเพื่อนสมาชิกยังอีกหลายคน แล้วก็เกรงใจ ท่านประธานวิปฝ์ายค้านนะครับ ขอบพระคุณมากครับท่านประธานครับ