กราบเรียนท่านประธาน รัฐสภาที่เคารพ กระผม ครูออน กาจกระโทก สมาชิกวุฒิสภา ในฐานะสมาชิกรัฐสภา ประธานครับ ในระยะเวลาสั้น ๆ ผมจะขอหยิบยกมาตราประเด็นที่สำคัญที่จะเกี่ยวข้องกับ การปฏิรูปการศึกษาแล้วนำมาพิจารณา ซึ่งจะส่งต่อไปยังคณะกรรมาธิการวิสามัญ
ประเด็นที่ ๑ คือเรื่องของการผลิตและพัฒนาครู ซึ่งอยู่ในหมวด ๓ ว่าด้วย ครูและบุคลากรทางการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับการจัดการศึกษา ตรงนี้ในมาตรา ๓๔ ได้พูดถึง คุณลักษณะของคนที่จะเป็นครู โดยเฉพาะพูดถึงกลไกในการที่จะผลิตครู ว่าครูที่จะมาเป็นครู โดยมืออาชีพด้วยจิตวิญญาณนี้ทำอย่างไร ที่ผ่านมามันเหมือนสภาพที่บอกว่าใครก็ได้มาเป็นครู มันเลยกลายเป็นธุรกิจทางการศึกษา ก็คือแต่ละคนเวลาเรียนอะไรก็ได้ก็เรียนไป แต่เวลาหนึ่ง ที่มีการเปิดสอบ ทางกระทรวงศึกษาธิการหรือ สพฐ. ก็เปิดรับ เอกบางครั้งไม่เคยได้เรียน ครูเลย ก็มาเรียน ป. บัณฑิต แล้วก็มาเป็นครู เราก็จึงไม่ได้ครูที่เป็นมืออาชีพหรือเป็น จิตวิญญาณจริง ๆ เราควรจะคัดกรองนักเรียนที่เรียนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ว่าใครที่มีจิตมุ่งมั่นที่อยากเป็นครู แล้วก็ส่งต่อไปเรียนครู แล้วก็ใช้หลักสูตรที่เข้ม หลักสูตรที่ทันยุคทันสมัย ถ้าอย่างนี้จะได้ครูที่เป็นครูมืออาชีพจริง ๆ ด้วยจิตวิญญาณครับ ท่านประธาน ในมาตรา ๔๓ เป็นเรื่องของการส่งเสริม แล้วก็สนับสนุนให้มีการพัฒนาครู ต้องจัดอย่างต่อเนื่องให้มีประสิทธิภาพแล้วก็คุณภาพ ที่ผ่านมามีการพัฒนาครับ แต่เป็นการ พัฒนาที่มันไม่ได้ผล และมิหนำซ้ำให้ครูต้องจ่ายเงินเอง ต่อไปถ้าเราจะปฏิรูป เราจะพัฒนา ต้องกล้าลงทุนครับ ต้องให้เงินครูไปในการที่จะไปพัฒนา แล้วที่ผ่านมาไปพัฒนาเดือนไหน รู้ไหมครับท่านประธาน พอเดือนสิงหาคม เดือนกันยายน ใกล้จะสิ้นงบประมาณก็มี การจัดอบรม ครูไม่ได้อยู่โรงเรียน มีแต่อบรมกับอบรม อบรมดี อบรมเด่น เน้นอบรมครับ ท่านประธาน กระทบต่อการจัดการศึกษา กระทบต่อนักเรียน อย่างนี้เลิกเสียทีครับ
เรื่องสวัสดิการครูครับ ในมาตรา ๓๕ ไปพูดถึงบอกว่าให้ข้าราชการครูและ บุคลากรอื่นให้เทียบได้กับความเป็นข้าราชการ ตรงนี้ครูเขาคิดว่าเขาคือข้าราชการครับ ไม่ต้องไปเขียนว่าเทียบได้หรอกครับ ตัดทิ้งไป เขาเป็นข้าแห่งราชะ เขาเป็นข้าราชการ ที่สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ดังนั้นไม่ต้องมาเขียนตรงนี้ว่าเทียบนะครับ
ในมาตรา ๔๑ ให้ครูได้รับเงินเดือนและเงินวิทยฐานะ ค่าตอบแทนอื่น ตามที่กฎหมายว่าด้วยการนั้น แต่มันไปมีปัญหาอยู่นิดหนึ่งครับท่านประธาน คือบุคลากรอื่น ในมาตรา ๓๘ (ค) ที่อยู่สำนักงานเขต สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอะไรก็แล้วแต่ตรงนี้ เขาไม่ได้รับสิทธิเหมือนกับครูทั้ง ๆ ที่อยู่ในหน่วยงานเดียวกันครับท่านประธาน ตรงนี้ ต้องหาทางช่วย
แล้วในมาตรา ๔๐ กำหนดให้รองผู้อำนวยการสถานศึกษามาจากคนที่ ไม่ใช่ครูก็ได้ ตรงนี้คณะกรรมาธิการช่วยไปดูด้วยครับ ถ้าเขาไม่ได้มาจากครู เขาจะไม่มีทาง ลู่วิ่งหรือลู่เดินความก้าวหน้า ถ้าคนไม่มีความเจริญก้าวหน้า ไม่มีขวัญกำลังใจ จะเกิด ความล้มเหลวครับ
ในมาตรา ๔๒ กล่าวถึงคุรุสภา แต่ทำไมไม่กล่าวถึง สกสค. หรือสำนักงาน คณะกรรมการสวัสดิการสวัสดิภาพครูและบุคลากรทางการศึกษา หรือจะไปเขียนไว้ ตรงไหนครับ
และอีกข้อหนึ่งคือเรื่องการแก้ปัญหาหนี้สินครู ตั้งกรรมาธิการ ตั้งคณะทำงาน มาเยอะ ไม่สำเร็จเสียที ปัญหาคาราคาซังและกระทบต่อการจัดการศึกษาอย่างหลีกเลี่ยง ไม่ได้ ผมเลยว่าเขียนในบทเฉพาะกาลในพระราชบัญญัตินี้ดีไหม เขียนลงไปเลยครับ ให้มีคณะกรรมการแก้ปัญหาหนี้สินครู โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นประธาน เพื่อหาแนวทาง ในการแก้ปัญหาหนี้สินครูให้เสร็จสิ้นภายใน ๒ ปี อันจะส่งผลต่อการปฏิรูปการศึกษาไทย เขียนไปอย่างนี้เลยครับ จะได้สิ้นสุดเสียทีในการแก้ปัญหาหนี้สินครู
และสุดท้ายครับ ตรงนี้พูดกันเยอะ ประเด็นที่ ๒ ที่ผมพูดถึง คือเรื่อง การกระจายอำนาจ ผมคงจะไม่พูดซ้ำในประเด็นต่าง ๆ แต่จะบอกว่าการแก้ปัญหาที่จะไปสู่ การปฏิรูปการศึกษาแล้วตอบโจทย์ปฏิรูปการศึกษา คือการกระจายอำนาจไปสู่เขตพื้นที่ และไปสู่สถานศึกษา โรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษตอนนี้นำร่องไปเลยครับ เห็นรัฐมนตรี จะนำร่องอยู่ ๑๒ โรงเรียนจุฬาภรณ์ ผมว่าไม่พอครับ ต้องนำร่องไปโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษ ทั้งประถม ทั้งมัธยม ทั้งอาชีวะ ทั้ง กศน. เสร็จแล้วต่อไปโรงเรียนขนาดเล็ก ถ้าทำได้นะครับ โรงเรียนขนาดเล็กบางคนว่าทำไม่ได้ ผมบอกว่าทำได้ โรงเรียนขนาดเล็ก ๒๐ โรงเรียน มันก็เหมือน ๑ อบต. ๑ อบต. ก็คือ ๑ นิติบุคคล แล้วเขาจะบริหารกันเอง แล้วปัญหา ของการยุบโรงเรียนก็จะหายไป เพราะประชาชนเขาจะจัดการกันเอง ขอบคุณมากครับ