ภาสกร สนับสนุนตั้งกรรมาธิการศึกษาพัฒนาการท่องเที่ยวหลังโควิด

นายภาสกร เงินเจริญกุล แบบบัญชีรายชื่อ

กราบเรียนทานประธานที่เคารพ ผม ภาสกร เงินเจริญกุล สมาชิกสภาผูแทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคเศรษฐกิจใหมครับ ผมขออนุญาตอภิปรายสนับสนุนญัตติเรื่องขอใหตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษา แนวทางการดําเนินการพัฒนาการทองเที่ยวของภาคใตแลวก็ทั้งประเทศเลย เพราะอุตสาหกรรม การทองเที่ยวเป็นอุตสาหกรรมที่สําคัญมากและขยายตัวอยางสูงมาก ๆ เป็นแหลงรายได ที่สําคัญ แลวก็สรางรายได สรางงาน กระจายความเจริญเขาสูภูมิภาคที่เป็นทองเที่ยว เมื่อมันมี แหลงทองเที่ยวการคมนาคมตาง ๆ ก็จะดีขึ้น การลงทุน แรงงาน ก็ตามมา แตผมอยากจะ ใหเห็นแบบนี้ครับ ผมจะเสนอเป็น ๒ ประเด็น ประเด็นที่ ๑ ภาวะที่เกิดการระบาดของ โควิด-๑๙ (COVID-19) ประเด็นที่ ๒ หลังจากโควิด-๑๙ (COVID-19) เราจะปรับปรุง ฟื้นฟู กันอยางไร เพื่อใหเราสามารถที่จะแขงขันกับคนอื่นไดหลังภาวะ ๒ อันครับ ทีนี้มันมีตัวเลข ตัวหนึ่งตองใหรูนิดหนึ่งกอน สํานักงานสถิติแหงชาติเขาบอกวาแบบนี้ครับ ภาคการทองเที่ยว มีสัดสวนการจางงานอยูสูงถึง ๒๐ เปอรเซ็นตแของการจางงานทั้งหมด เพื่อใหเห็นงายขึ้นถาเป็น ตัวเลขก็คือประมาณ ๗.๗ ลานคน เป็นแรงงานที่อยูในภาคการทองเที่ยวราว ๆ ๕๐๐,๐๐๐ คน และเป็นแรงงานที่เป็นธุรกิจตอเนื่องอีก ๗.๒ ลานคน ถือวามีจํานวนสูงมาก เมื่อเกิดภาวะ โควิด-๑๙ (COVID-19) ล็อกไมล็อกอะไรก็แลวแตที่กระเทือนที่พักโรงแรมอันนี้โดนกอนเลย ผมมีโอกาสเจอกับเพื่อนอยู ๓ ทาน มีโรงแรมเป็นของตัวเองอดีตนะครับ ผมก็เจอเขาผมก็ ถามเขาดวยความเป็นหวงวาเป็นอยางไรบางธุรกิจของทานโรงแรม ๓ ราย ทุกคนตอบ เหมือนกันผมขายเรียบรอยแลว ถาขายอยูในมือคนไทยก็ยังโอเค (OK) แตสวนใหญตางชาติ เขามาซื้อหลังโควิด (COVID) เราก็มีความกังวลวาสุดทายพอทองเที่ยวเกิดบูม (Boom) ขึ้นมา เงินมันจะไปอยูที่ใครอันที่ ๑ อันที่ ๒ ทัวร (Tour) โลจิสติกส (Logistics) ทัวร (Tour) รถ ตาง ๆ เรียบรอยหมด รานอาหารสตรีตฟูด (Street food) ก็จบเหมือนกัน เพราะวาไมมีคน ไปเที่ยว ขายอาหารไมได สตรีตฟูด (Street food) ก็เปิดไมไดเพราะนักทองเที่ยวไมมี รานขายของที่ระลึกเหมือนกัน ธุรกิจคาปลีกใครคิดวาไมโดน โดนเหมือนกัน ปิดเหมือนกัน ที่ผมบอกมาทั้งหมดนี้มูลคาในตลาดแตละตัวหลักหมื่นลานบาทขึ้นทั้งนั้น ๒๐,๐๐๐ ลานบาท ๔๐,๐๐๐ ลานบาท ๕๐,๐๐๐ ลานบาท โดนหมด ผมเลยอยากมองแบบนี้ครับ ในชวงที่เป็น โควิด (COVID) ทุกคนโดนหมด อยากใหรัฐบาลลองมองแบบนี้นิดหนึ่งวาทําอยางไรที่จะ ประคองกลุมเหลานี้ใหผานไปได ผมไมไดบอกใหเขาจะตองรวย จะตองกําไร ณ วันนี้ เอาแครอดกอน เพราะพวกนี้ลมแลวลมเลย หายแลวหายเลย ไมมีโอกาสกลับมาอีก หายแลว หายเลย ทําอยางไรใหกลุมนี้เขาสามารถรอดแลวรอที่จะโตตอไปไดหลังจากโควิด (COVID) อันที่ ๒ เราจะปรับปรุง เปลี่ยนแปลงมันอยางไรละหลังจากโควิด (COVID) จริง ๆ ถาเรามอง ในแงบวกก็มีดีในโควิด (COVID) เพราะไมมีใครไปเที่ยวครับ ธรรมชาติฟื้นฟูเต็มที่ ไปที่ไหนก็สวย ที่ไหนก็ดี นั่นหมายความวาเรากําลังมีของดี ๆ รออยูขางหนา ทําอยางไรใหคนมา แลวมาใชเงิน ในการทองเที่ยว เมื่ออาทิตยแที่แลวผมมีโอกาสไปอําเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา ไปอุทยาน ประวัติศาสตรแพิมาย แลวก็พิพิธภัณฑแหงชาติพิมาย สรางตั้งแตในสมัยพระเจาสุริยวรมันที่ ๑ พุทธศตวรรษที่ ๑๖ อายุก็แค ๑,๐๐๐ ปีไมเยอะ อีกอันหนึ่งครับ เป็นพุทธสถานแหงเดียว ในปราสาทหินที่เรามีหมด เราเป็นอันเดียวเลย ถามวาคาเขาเทาไร คนไทย ๒๐ บาท ตางชาติ ๑๐๐ บาท เดินผานประตูไปเหยียบกอนหินก็เกินราคาคาเขาแลว ก็เดินออกมาครับ หิวน้ํา ก็เดินหารานขายน้ําอยูไหน ก็เดินซื้อ เทากับวาวันนั้นถาจายคาเขาไป ๒๐ บาทผมอาจจะซื้อ น้ําสักขวดหนึ่ง สุดทายผมจายไมเกิน ๑๐๐ บาท ผมไดดูอุทยานประวัติศาสตร ๑,๐๐๐ ปี ดวยเงิน ๑๐๐ บาท เทากับวาจริง ๆ แลวสถานที่ทองเที่ยวนั้นขาดทุนแตผมกําไร นักทองเที่ยว กําไร ผมกําลังจะทําตัวอยาง ยกตัวอยางใหเห็นวาเราจะทําอยางไรให ๑. การทองเที่ยว ตองดึงนักนักทองเที่ยวได จุดประสงคแอันที่ ๑ อันที่ ๒ แหลงทองเที่ยวตองคงสภาพเดิม เราตองตั้งโจทยไวเลย อันที่ ๓ เพิ่มรายไดใหกับชุมชน สิ่งที่ทํา ณ วันนี้มันไมใชเลยครับ ผมเดินเขาไปผมก็ดู จายเงิน ๑๐๐ บาท ไปกลับจบ เหยียบกอนหินกอนหนึ่ง เกิดโชคราย เหยียบมันเกิดแตกไปจบเลยครับ ซอมก็ไมได เพราะมันตีมูลคาไมได เราตองทําแบบนี้ครับ ถาเป็นอุทยานแบบนี้ เป็นสวนตัวนะครับ ผานประตูเขาไปเก็บเงินตองมากกวานี้ แตอาจจะ ไมตองเอาถึงกับร่ํารวยก็มีประมาณ อันที่ ๒ กอนเขาครับ ทําหองเลยครับ ใหมีการบอกวา นี่มันคือจุดประวัติศาสตร มีตนกําเนิดมาอยางไร ก็เป็นหองดูเลยครับ อาจจะมีเสียงมีอะไร กอนเขาไปเจอของจริงครับทานประธาน ๑. เพื่อลดการทําลายอุทยาน ๒. กอนเขาไป จะไดรูวามันสําคัญขนาดไหน จะไดรูประวัติความเป็นมา มันเหมือนมีเจอรแนัล (Journal) ณ วันนี้เขาทํากันแบบนี้หมด กอนที่จะเดินเขาไปของจริง พอเดินเขาไปของจริง ไมใชปลอย ใหเดินแบบนี้นะครับ ตองมีโฟลว (Flow) ใหเขาเดินวาจะเดินแบบไหน มันมีอะไร ออกมาปฺุบ ตองขายของครับทานประธาน ของที่ระลึก ของที่ระลึกตองทําจากชุมชนครับ คนชุมชน เป็นคนทํา และชุมชนก็เป็นคนขาย แตคนทํากับคนขายตองไมใชคนเดียวกัน สรางเอกลักษณ ของกินบางอยางพอคนเดินมาอยากซื้อกินอยากซื้อของกลับ ฉะนั้นเราตองทําครับ พอออกมาปฺุบ อันนี้นากิน ซื้อ อันนี้นาชอปปิง (Shopping) เป็นของจุกจิกแตมีราคาทํามูลคาใหกับชุมชนได พวกนี้ทําใหมันเกิดการสรางงานกระจายรายได ทุกคนก็ไมหนีไปไหน เพราะเขาทํางานแลว ไดสตางคแครับ ฉะนั้นเป็นโมเดล (Model) หนึ่งที่อยากใหหลาย ๆ สวนถามีโอกาสก็ลอง เอาคอนเซปต (Concept) นี้ไปบริหารจัดการดูนะครับทานประธาน ขอบพระคุณครับ